သူငယ္ခ်င္းက ေၿပာတယ္... အၿမဲ ready to smile ၿဖစ္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာပိုင္ရွင္ေတြက ပါးစပ္တဝိုက္မွာ အေရးအေၾကာင္းေတြ ထင္လြယ္တယ္တဲ့...။
ၿပံဳးက်င့္ ရယ္က်င့္ နည္းတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တိတ္တခိုးက်ိတ္ ေက်နပ္မိတယ္...
ဝဝၿပည့္ၿပည့္ ၿဖစ္ေနတဲ့ ခႏၵာကိုယ္ကို ဝိတ္ေတာ့ခ်ခ်င္ပါရဲ႕...။ ပူေဖာင္းကို ေလေလွ်ာ့ထားတဲ့ ရုပ္ထြက္မွာ ေၾကာက္လို႕ ၿငိမ္ေနရတယ္... (ဆင္ေၿခဟု.. ယူေသာ္ ရ၏)
ဒီေန႕... ဟိုတေလာကမွ ရည္းစားလက္မဲ့ ၿဖစ္သြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ႕ အြန္လိုင္းမွာ ေတြ႕တယ္...။ သူက ခုရန္ကုန္မွာ..။ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ေတြ႕ထားတယ္တဲ့..။ အသက္ေလးက ၂၀ဝန္းက်င္တဲ့..။ ခ်စ္စရာေလးတဲ့..။ ခင္တာမွ ေလးငါးရက္ပဲ ရွိေသးတယ္တဲ့..။ ၂ရက္ေလာက္ မွာ ေကာင္မေလးကို အိမ္ကို ေခၚလာတယ္တဲ့..။ အဲ့ေတာ့မွ ေကာင္မေလးက သူ႕နာမည္ေမးတယ္တဲ့..။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ေကာင္မေလးကို တယုတယ ဖက္ေထြးၿပီး အိပ္ခ်င္တယ္လို႕ ေၿပာေတာ့ ေကာင္မေလးက မသိနားမလည္တဲ့ ကေလးေလးလို ၿပန္ၾကည့္တယ္တဲ့...။
ၿပန္ေၿပာလိုက္မိတယ္.. ေမးရဲတဲ့ နင့္ကိုလဲ အ့ံၾသတယ္... ပါးရိုက္မလႊတ္လိုက္တဲ့ ေကာင္မေလးကိုလဲ အံ့ၾသတယ္လို႕...။
တခါတခါလဲ ရုပ္ရွင္ေတြထဲကလို... “ အလို... ေလာကၾကီး ဘာေတြ ၿဖစ္ကုန္ၿပီလဲ ” လို႔ ေခါင္းတခါခါနဲ႕ ေအာ္တယ္...။
တခါတခါလဲ ဒီေခတ္ဒီအခါၾကီးထဲ သားသမီးေမြးရမွာ ေၾကာက္စရာၾကီးလို႕ ေတြးတယ္ ။ ေမြးဖြားစရိတ္။ ေဆးရံုစရိတ္။ ႏို႕မႈန္႕ဖိုး။ ေစ်းၾကီးလြန္းလွတဲ့ ကေလးပစၥည္းပစၥယ။ ေက်ာင္းစရိတ္။ မုန္႕ဖိုး။ အဝတ္အစားဖိုး....။ ဘာဖိုး ညာဖုိး... ဟိုဖိုး ဒီဖိုး.......
ေဖေဖနဲ႕ ေမေမက ေတာ္ေတာ္ ေက်းဇူးတင္စရာ ေကာင္းတာပဲ....
ေနာက္ အသက္ခပ္ၾကီးၾကီးမိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္နဲ႕ ေတြ႕တယ္..။ အြန္လိုင္းမွာပဲ...။ သူ႕မလဲ အြန္လိုင္းရည္းစားေတြ မ်ားလြန္းလို႕..။ အသက္လဲၾကီးၿပီ ဒီလိုေတြနဲ႕ အခ်ိန္ကုန္မေနနဲ႕ေတာ့ ဘုရားတရားေလးေတာ့ လုပ္သင့္ၿပီထင္တယ္လို႕... သြားဆရာလုပ္မိတယ္...။
မိတ္ေဆြခ်င္း မ်က္ႏွာ ပ်က္စရာ ၿဖစ္လုလု ၿဖစ္ခဲ့ရတယ္...။
ေအာ္ ဒုကၡ ဒုကၡ....။ ငါ့မလဲ အေနမတတ္လိုက္ေလၿခင္းရယ္လို႕ပဲ ညည္းလိုက္တယ္...။
Christmas Eve က်ရင္ေတာ့ ေဘာ္ဒါေတြနဲ႕ ဘာဘီက်ဴး လုပ္စားမယ္...။ ဘာဘီဆိုတာ ဝက္သားကို ေခၚေပမဲ့.. ဝက္သားေတာ့ ပါမယ္မထင္ဘူး..။ ဒါေပမဲ့ အိုေကပါတယ္..။ အစားအေသာက္ ဂ်ီးမမ်ားဘူး..။ ကိုယ္မလုပ္ရရင္ အကုန္စားေကာင္းတယ္..။ အိတ္ထဲက ပိုက္ဆံမထြက္ရင္ ပိုလို႕ေတာင္ စားေကာင္းေသးတယ္...။
၂၃ရက္ေန႕ကိုေတာ့ ဆာကူရာမွာ ဂ်ပန္စာ သြားစားမယ္..။ ပိုက္ဆံလား...။ လူမိုက္နဲ႕ေငြ အတူမေနဆိုတာ အလကားေၿပာတာ..။ တကယ္က ရွိပူရေသး ကုန္မွေအး...။ အပူေတြကို မကိုင္ထားခ်င္ဘူး...။ သံုးပစ္တယ္..။
ရန္ကုန္ၿပန္ခါနီး ေမာင္ဝမ္းကြဲေလး အေၾကာင္းကို ရန္ကုန္က လူၾကီးေတြကို ဖုန္းဆက္ၿပီး တိုင္တယ္..။ ဒါမွ ေလယာဥ္ေပၚက ဆင္းဆင္းခ်င္း ၾသဘာစာရြတ္ခံရမယ္..။ ကေလးေတြကလဲ ခက္တယ္... ဘာမွကို စိတ္တိုင္းက်စရာ မေတြ႕ဘူး..။ ကိုယ့္တုန္းကေရာ...။ ေအာ္.... ၿပီးသြားတာေတြ ၿပန္မစဥ္းစားဘူး ေခါင္းရႈပ္တယ္..။
ဘာပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္... ခရစၥမတ္မွာ ေအာခ်က္သြားမယ္...။ မီးေတြထြန္းတာသြားၾကည့္မယ္..။ ေတြ႕သမွ် ဓာတ္ပံုေတြ ေလွ်ာက္ရိုက္ၿပီးမွပဲ ပို႕စ္တခု ထပ္ေရးမယ္...။
New Year Wish ေတြ FB မွာ ပလူပ်ံေနတယ္..။ ဘာမွလဲ မလိုခ်င္ပါဘူး..။ လိုခ်င္တုိင္းလဲ ရတာက်လို႕..။ ကိုယ့္ဘာသာကို လုပ္ယူရတာခ်ည္းပဲ..။ ပင္ပန္းတယ္..။ ဘာမွ မလိုခ်င္ဘူး..။ ပိုက္ဆံေတြ အထုပ္လိုက္ လာေပးပါမယ္ဆိုရင္ေတာင္...။ ေပးတဲ့သူကို ဒီလူဘယ္ကရလာတာပါလိမ့္လို႕ သံသယမ်က္လံုးနဲ႕ ၾကည့္မယ့္ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္ လဲသိတယ္..။ နားေအးပါးေအးေလး ေနရရင္ပဲ ေတာ္ပီ...။
အားလံုးကိုေတာ့... Merry X'mas & Happy New Year ပါ....။
ေတာင္းတဲ့ဆုေတြ ၿပည့္ပါေစ....
ေပ်ာ္ပါေစ
ခင္တဲ့
မလိခ
Wednesday, December 21, 2011
Wednesday, December 7, 2011
စိတ္နဲ႕ မေတြ႕တာေလးေတြ
“ညည္းတို႕ ေခတ္မ်ား ဘယ္ၾကည့္ၾကည့္ က်ဳပ္စိတ္နဲ႕ကို မေတြ႕ပါဘူး” လို႕ ညည္းေၿပာေလး ေၿပာတတ္တဲ့ အဘြားတစ္ေယာက္ကို သတိရမိတယ္..။ အဲဒီစကားၾကားတိုင္းလဲ ကၽြန္မ ၿပံဳးမိခဲ့တယ္...။ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး... သေဘာက်လို႕..။
ကၽြန္မလဲ အသက္ေလးရလားလို႕ပဲလား မသိဘူး.. အဘြားလို စိတ္ထဲမေတြ႕တာေတြ ေတြ႕ေတြ႕လာရတယ္..။ သူမ်ားႏိုင္ငံမွာ ေနတာဆိုေတာ့ ပိုဆိုးေပါ့ ...။ ငယ္ငယ္ကေတာ့ ကိုယ့္စိတ္နဲ႕မတိုက္ဆိုင္ရင္ တခုခုဆို အားမနာပါးမနာ ၿပန္ေၿပာလို႕လား မသိဘူး... စိတ္ထဲ မေတြ႕လိုက္တာဆိုၿပီး တႏံု႕ႏံု႕ၿဖစ္စရာမ်ိဳးက ခပ္ရွားရွားရယ္..။ ခုေတာ့ တကယ္ပဲ ဘယ္ၾကည့္ၾကည့္ စိတ္ထဲ မေတြ႕ဘူးခ်ည္း ၿဖစ္ေနတယ္..။
ကၽြန္မ သူေဌးက စိတ္ရင္းေလး ေကာင္းပါတယ္...။ ေၿပာရရင္ ကၽြန္မ part-time ေရာ Full-time ေရာ အလုပ္လုပ္ခဲ့ဖူးသမွ် အလုပ္ရွင္ေတြထဲ သူအေကာင္းဆံုးလို႕ေတာင္ ေၿပာလို႕ရတယ္..။ ဒီကသူေဌး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သူမ်ားဆီကေတာ့ ရသေလာက္ ဖ်စ္ညွစ္ယူမယ္ ကိုယ့္ဘက္က်ေတာ့ မေပးခ်င္ဘူး..။ ကၽြန္မ သူေဌးကေတာ့ အဲလို မဟုတ္ဘူး..။ သူက ေပးတယ္.. ။ ဘာလို႕ေပးလဲဆို သူမ်ားဆီက ၿပန္ရခ်င္လို႕ကိုေပးတာ..။ အက်ိဳးေမွ်ာ္ကိုးၿပီး ေပးတယ္.ေၿပာရမွာေပါ့.။ ဒါေပမဲ့ စီးပြားေရးလုပ္တဲ့ေနရာ မွာေတာ့ ဒါက ၿဖစ္သင့္တဲ့ ကိစၥပဲ..။ သူမ်ားဆီက မ်ားမ်ားရဖို႕ ကိုယ့္ဘက္က နည္းနည္းေတာ့ ေခၽြခ်ေပးရတာေပါ့..။ မဟုတ္ဘူးလား..။ ကၽြန္မတို႕ ၿမန္မာစကားမွာေတာင္ ရွိပါတယ္.. “ေထာင္ၿမင္ ရာစြန္႕” ဆိုတာ..။ အဲဒီ ကိစၥၾကီးက စီးပြားေရးမွာ ၿဖစ္သင့္ေပမဲ့ တၿခားအေရးက်ေတာ့ ကၽြန္မစိတ္နဲ႕ မေတြ႕ေတာ့ဘူး...။
ဟိုတစ္ေန႕ကေပါ့... ရွားရွားပါးပါး အလုပ္ပါးရက္ေလး တစ္ရက္မွာ သူေဌးက ကၽြန္မကို ဒီလို စကားစတယ္..။ “ၿပီးခဲ့တဲ့ အားလပ္ရက္တုန္းက ငါ့ေၿမးနဲ႕ အတူတူ ေရွာ့ပ္ပင္းေမာလ္ေတြ သြားတယ္..။ ခရစၥမတ္အတြက္ သူတို႕ ၿပင္ဆင္ေနၾကၿပီ..။ ဆိုင္ေတြ ဆိုင္ေတြက အၿပိဳင္အဆိုင္ မီးဆိုင္းေတြ အလွဆင္ပစၥည္းေတြနဲ႕ ၿပင္ၾကတာမ်ား လွလိုက္တာ။ အဲဒီမွာ ငါ စဥ္းစားမိတာ တစ္ခုက.. Christmas ဆိုတာ Give away လုပ္တဲ့ အခ်ိန္ပဲလို႕..။ အဲဒါနဲ႕ third world country က ကေလးေတြအတြက္ အလွဴခံေနတာ ေတြ႕တာနဲ႕ ငါလဲ အလွဴေငြ ထည့္ခဲ့လိုက္တယ္” တဲ့....။ အဲဒီ အထိ ကၽြန္မ မလိခကလဲ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ကို နားေထာင္ေနတာ... စိတ္ထဲကလဲ ေအာ္.. ေကာင္းလိုက္တာ.. ငါလဲ ၾကံဳရင္ လွဴဦးမွ.. ေပါ့.. ေတြးေနတာ...။ အဲ ..... အဲ့မွာ ဆက္လာတဲ့ စကားက ကၽြန္မစိတ္နဲ႕ စ မေတြ႕ေတာ့တာပဲ...။ ဘာေၿပာတယ္ မွတ္တုန္း.. “ ငါ အဲဒီလွဴထားတာေလးကို Company ကေန ၿပန္ claim လို႕ ရမလား ” တဲ့...။ စိတ္ကို ကုန္ပါေရာ ဆိုတာ...။ ဘယ္ႏွယ့္... ကိုယ့္ေစတနာေလးနဲ႕ကိုယ္ လွဴတာကို company ကေန ၿပန္ claim ခ်င္ရတယ္လို႕..။ ရယ္ခ်င္စိတ္ေပါက္လာတာမ်ား ဆိုတာလဲ အူထဲအသည္းထဲကေန လႈိက္ခနဲ လိႈက္ခနဲ ကို ေနတာပဲ..။ အားနာတတ္တဲ့ မလိခ ဆိုေတာ့ ရယ္ခ်င္စိတ္ကို အတင္း က်ိတ္မွိတ္ၿမိဳသိပ္လိုက္တာ.. မၿမိဳသိပ္ႏိုင္တဲ့အဆံုး မ်က္ႏွာမွာ ဘယ္လို အၿပံဳးၾကီး ေပၚသြားတယ္ မသိပါဘူး...။ အဲဒီအၿပံဳးကို ၿမင္ၿပီးတာနဲ႕ သူေဌးလဲ ဘာမွ ဆက္မေၿပာပဲ ရံုးခန္းထဲကေန ေက်ာခိုင္းထြက္သြားေတာ့တယ္..။ ကၽြန္မစားပြဲေပၚလဲ အလွဴခံၿဖတ္ပိုင္းေလး ေရာက္မလာခဲ့ဘူး...။
အဲဒီအၿပံဳးၾကီး သူ႕အာရံုထဲမွာ ေမ့သြားတဲ့ အခါက်ရင္ေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ စားပြဲေပၚကို အဲဒီအလွဴခံၿဖတ္ပိုင္းေလး ေရာက္လာေလမလားလို႕ ....... ေတြးမိရင္း...
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ
ခင္တဲ့
မလိခ
ကၽြန္မလဲ အသက္ေလးရလားလို႕ပဲလား မသိဘူး.. အဘြားလို စိတ္ထဲမေတြ႕တာေတြ ေတြ႕ေတြ႕လာရတယ္..။ သူမ်ားႏိုင္ငံမွာ ေနတာဆိုေတာ့ ပိုဆိုးေပါ့ ...။ ငယ္ငယ္ကေတာ့ ကိုယ့္စိတ္နဲ႕မတိုက္ဆိုင္ရင္ တခုခုဆို အားမနာပါးမနာ ၿပန္ေၿပာလို႕လား မသိဘူး... စိတ္ထဲ မေတြ႕လိုက္တာဆိုၿပီး တႏံု႕ႏံု႕ၿဖစ္စရာမ်ိဳးက ခပ္ရွားရွားရယ္..။ ခုေတာ့ တကယ္ပဲ ဘယ္ၾကည့္ၾကည့္ စိတ္ထဲ မေတြ႕ဘူးခ်ည္း ၿဖစ္ေနတယ္..။
ကၽြန္မ သူေဌးက စိတ္ရင္းေလး ေကာင္းပါတယ္...။ ေၿပာရရင္ ကၽြန္မ part-time ေရာ Full-time ေရာ အလုပ္လုပ္ခဲ့ဖူးသမွ် အလုပ္ရွင္ေတြထဲ သူအေကာင္းဆံုးလို႕ေတာင္ ေၿပာလို႕ရတယ္..။ ဒီကသူေဌး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သူမ်ားဆီကေတာ့ ရသေလာက္ ဖ်စ္ညွစ္ယူမယ္ ကိုယ့္ဘက္က်ေတာ့ မေပးခ်င္ဘူး..။ ကၽြန္မ သူေဌးကေတာ့ အဲလို မဟုတ္ဘူး..။ သူက ေပးတယ္.. ။ ဘာလို႕ေပးလဲဆို သူမ်ားဆီက ၿပန္ရခ်င္လို႕ကိုေပးတာ..။ အက်ိဳးေမွ်ာ္ကိုးၿပီး ေပးတယ္.ေၿပာရမွာေပါ့.။ ဒါေပမဲ့ စီးပြားေရးလုပ္တဲ့ေနရာ မွာေတာ့ ဒါက ၿဖစ္သင့္တဲ့ ကိစၥပဲ..။ သူမ်ားဆီက မ်ားမ်ားရဖို႕ ကိုယ့္ဘက္က နည္းနည္းေတာ့ ေခၽြခ်ေပးရတာေပါ့..။ မဟုတ္ဘူးလား..။ ကၽြန္မတို႕ ၿမန္မာစကားမွာေတာင္ ရွိပါတယ္.. “ေထာင္ၿမင္ ရာစြန္႕” ဆိုတာ..။ အဲဒီ ကိစၥၾကီးက စီးပြားေရးမွာ ၿဖစ္သင့္ေပမဲ့ တၿခားအေရးက်ေတာ့ ကၽြန္မစိတ္နဲ႕ မေတြ႕ေတာ့ဘူး...။
ဟိုတစ္ေန႕ကေပါ့... ရွားရွားပါးပါး အလုပ္ပါးရက္ေလး တစ္ရက္မွာ သူေဌးက ကၽြန္မကို ဒီလို စကားစတယ္..။ “ၿပီးခဲ့တဲ့ အားလပ္ရက္တုန္းက ငါ့ေၿမးနဲ႕ အတူတူ ေရွာ့ပ္ပင္းေမာလ္ေတြ သြားတယ္..။ ခရစၥမတ္အတြက္ သူတို႕ ၿပင္ဆင္ေနၾကၿပီ..။ ဆိုင္ေတြ ဆိုင္ေတြက အၿပိဳင္အဆိုင္ မီးဆိုင္းေတြ အလွဆင္ပစၥည္းေတြနဲ႕ ၿပင္ၾကတာမ်ား လွလိုက္တာ။ အဲဒီမွာ ငါ စဥ္းစားမိတာ တစ္ခုက.. Christmas ဆိုတာ Give away လုပ္တဲ့ အခ်ိန္ပဲလို႕..။ အဲဒါနဲ႕ third world country က ကေလးေတြအတြက္ အလွဴခံေနတာ ေတြ႕တာနဲ႕ ငါလဲ အလွဴေငြ ထည့္ခဲ့လိုက္တယ္” တဲ့....။ အဲဒီ အထိ ကၽြန္မ မလိခကလဲ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ကို နားေထာင္ေနတာ... စိတ္ထဲကလဲ ေအာ္.. ေကာင္းလိုက္တာ.. ငါလဲ ၾကံဳရင္ လွဴဦးမွ.. ေပါ့.. ေတြးေနတာ...။ အဲ ..... အဲ့မွာ ဆက္လာတဲ့ စကားက ကၽြန္မစိတ္နဲ႕ စ မေတြ႕ေတာ့တာပဲ...။ ဘာေၿပာတယ္ မွတ္တုန္း.. “ ငါ အဲဒီလွဴထားတာေလးကို Company ကေန ၿပန္ claim လို႕ ရမလား ” တဲ့...။ စိတ္ကို ကုန္ပါေရာ ဆိုတာ...။ ဘယ္ႏွယ့္... ကိုယ့္ေစတနာေလးနဲ႕ကိုယ္ လွဴတာကို company ကေန ၿပန္ claim ခ်င္ရတယ္လို႕..။ ရယ္ခ်င္စိတ္ေပါက္လာတာမ်ား ဆိုတာလဲ အူထဲအသည္းထဲကေန လႈိက္ခနဲ လိႈက္ခနဲ ကို ေနတာပဲ..။ အားနာတတ္တဲ့ မလိခ ဆိုေတာ့ ရယ္ခ်င္စိတ္ကို အတင္း က်ိတ္မွိတ္ၿမိဳသိပ္လိုက္တာ.. မၿမိဳသိပ္ႏိုင္တဲ့အဆံုး မ်က္ႏွာမွာ ဘယ္လို အၿပံဳးၾကီး ေပၚသြားတယ္ မသိပါဘူး...။ အဲဒီအၿပံဳးကို ၿမင္ၿပီးတာနဲ႕ သူေဌးလဲ ဘာမွ ဆက္မေၿပာပဲ ရံုးခန္းထဲကေန ေက်ာခိုင္းထြက္သြားေတာ့တယ္..။ ကၽြန္မစားပြဲေပၚလဲ အလွဴခံၿဖတ္ပိုင္းေလး ေရာက္မလာခဲ့ဘူး...။
အဲဒီအၿပံဳးၾကီး သူ႕အာရံုထဲမွာ ေမ့သြားတဲ့ အခါက်ရင္ေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ စားပြဲေပၚကို အဲဒီအလွဴခံၿဖတ္ပိုင္းေလး ေရာက္လာေလမလားလို႕ ....... ေတြးမိရင္း...
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ
ခင္တဲ့
မလိခ
Saturday, December 3, 2011
အၿပင္လူ
စာေရးဆရာ မင္းလူေရးတဲ့ ဝတၳဳတို တစ္ပုဒ္ကို သတိရမိတယ္..။ နာမည္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး..။ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေနရာကေန ေရးထားတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလး..။ ေကာင္ေလးကို ေကာင္မေလးက ပစ္သြားၿပီး ေကာင္ေလးထက္ အစစအရာရာသာတဲ့ လူတစ္ေယာက္နဲ႕ လက္ထပ္သြားတာကို ေကာင္ေလးကိုယ္တိုင္က သိပ္ၾကီးမခံစားရေတာ့တဲ့ အခိ်န္ထိေတာင္ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ပတ္သက္ခ့ဲဖူးတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြက ေကာင္မေလးကို မေက်နပ္ၿဖစ္ေနတုန္း သူ႕ကို သနားဂရုဏာသက္ေနၾကတုန္း....။ အဲလိုမ်ိဳးေလး ဇာတ္လမ္းေလးက...။
ကၽြန္မထိေတြ႕ဖူးတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ခု ၿဖစ္သြားခဲ့တယ္...။ ကၽြန္မက အၿပင္လူေပါ့...။ ဖခင္က မိသားစုတစ္စုကို စြန္႕ခြာသြားခဲ့တယ္..။ ဝတၳဳေတြ ရုပ္ရွင္ေတြမွာ ေတြ႕ေနက် ဇာတ္လမ္းမ်ိဳးပါပဲ..။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မပတ္ဝန္းက်င္မွာ ၿဖစ္သြားေတာ့ မယံုႏိုင္ဘူး ၿဖစ္ခဲ့တယ္...။ ကာယကံရွင္ေတြမွာ သိပ္ကို ခံစားရမွန္း သိေပမဲ့... ကၽြန္မကိုယ္တုိင္ trauma ရသြားတယ္..။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္လဲဆို ကၽြန္မ ဖခင္ကို သံသယမ်က္လံုးေတြနဲ႕ မသိမသာ ၾကည့္မိတဲ့ အထိ... ၿပီးေတာ့ ေခါင္းထဲ ခဏခဏ ေရာက္လာတဲ့ အေတြးက.. “ ေဖေဖသာ ကၽြန္မတို႕ကို အဲလိုလုပ္သြားခဲ့ရင္....”။ ကၽြန္မနဲ႕ သူမ အၿမဲ အဆက္အသြယ္ရွိေပမဲ့ အဲ့ဒီအေၾကာင္းကိုေတာ့ ဆယ္စုႏွစ္ တစ္ခုစာေလာက္ စကားစပ္လို႕ေတာင္ မေၿပာၿဖစ္ခဲ့ၾကဘူး..။
ႏွစ္အၾကာၾကီး တြဲလာတဲ့ သူမနဲ႕ သူမခ်စ္သူတို႕ ဘယ္ေတာ့ လက္ထပ္ၾကမွာလဲလို႕ ကၽြန္မေမးလိုက္ေတာ့ သူမက “ငါေၾကာက္ေနတယ္... ေတာ္ၾကာ သူက ငါနဲ႕ လက္ထပ္ၿပီးမွ ဆိုးသြားရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ” တဲ့..။ သူမ အေၿဖက ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ရင္ထဲက ေၿဖၿဖစ္ေနတဲ့ အေၿဖၿဖစ္ေနခဲ့တယ္...။ ေနာက္ ႏွစ္ႏွစ္ သံုးႏွစ္ေလာက္ အၾကာမွာေတာ့ သူမေရာ ကၽြန္မပါ အိမ္ေထာင္ကိုယ္စီၿပဳခဲ့ၾကတယ္..။ သူမနဲ႕ ကၽြန္မလဲ အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ အဆက္အသြယ္ၿပတ္ေနခဲ့တယ္..။ သူမဖခင္ သူမတို႕နဲ႕ အတူတူၿပန္လာေနတယ္.. ဆိုတဲ့ သတင္းၾကားေတာ့ ကၽြန္မ ၾကားထဲကေန မေက်မနပ္နဲ႕ အားမလိုအားမရၿဖစ္ေနမိတယ္...။
တကယ္ေတာ့ သူမက ခြင့္လႊတ္တတ္တဲ့ အၿငိႈးမထားတတ္တဲ့ ဖခင္ကို သိပ္ခ်စ္တဲ့ သမီးတစ္ေယာက္...။ ကၽြန္မကေရာ... ။ ကၽြန္မကေတာ့ ခြင့္လႊတ္တတ္ေအာင္ သင္ယူေနတဲ့ အၿငိႈးမၾကီးေသာ္လဲ အမွတ္ၾကီးတတ္တဲ့ အၿပင္လူတစ္ေယာက္ပါ...။
တကယ္လို႕မ်ား..... ကၽြန္မသာ သူမ ေနရာမွာဆိုရင္ေရာ...ဘယ္လို ဆံုးၿဖတ္မွာလဲ...???? ကၽြန္မ မသိဘူး...။ ေၿပာၿပီးပါၿပီေရာလား.... ကၽြန္မက ခြင့္လႊတ္တတ္ေအာင္ သင္ယူေနတဲ့ အၿငိႈးမၾကီးေသာ္လဲ အမွတ္ၾကီးတတ္တဲ့သူပါလို႕...။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မလဲ ကၽြန္မေဖေဖကို သိပ္ခ်စ္တယ္.....။
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ
ခင္တဲ့
မလိခ
ကၽြန္မထိေတြ႕ဖူးတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ခု ၿဖစ္သြားခဲ့တယ္...။ ကၽြန္မက အၿပင္လူေပါ့...။ ဖခင္က မိသားစုတစ္စုကို စြန္႕ခြာသြားခဲ့တယ္..။ ဝတၳဳေတြ ရုပ္ရွင္ေတြမွာ ေတြ႕ေနက် ဇာတ္လမ္းမ်ိဳးပါပဲ..။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မပတ္ဝန္းက်င္မွာ ၿဖစ္သြားေတာ့ မယံုႏိုင္ဘူး ၿဖစ္ခဲ့တယ္...။ ကာယကံရွင္ေတြမွာ သိပ္ကို ခံစားရမွန္း သိေပမဲ့... ကၽြန္မကိုယ္တုိင္ trauma ရသြားတယ္..။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္လဲဆို ကၽြန္မ ဖခင္ကို သံသယမ်က္လံုးေတြနဲ႕ မသိမသာ ၾကည့္မိတဲ့ အထိ... ၿပီးေတာ့ ေခါင္းထဲ ခဏခဏ ေရာက္လာတဲ့ အေတြးက.. “ ေဖေဖသာ ကၽြန္မတို႕ကို အဲလိုလုပ္သြားခဲ့ရင္....”။ ကၽြန္မနဲ႕ သူမ အၿမဲ အဆက္အသြယ္ရွိေပမဲ့ အဲ့ဒီအေၾကာင္းကိုေတာ့ ဆယ္စုႏွစ္ တစ္ခုစာေလာက္ စကားစပ္လို႕ေတာင္ မေၿပာၿဖစ္ခဲ့ၾကဘူး..။
ႏွစ္အၾကာၾကီး တြဲလာတဲ့ သူမနဲ႕ သူမခ်စ္သူတို႕ ဘယ္ေတာ့ လက္ထပ္ၾကမွာလဲလို႕ ကၽြန္မေမးလိုက္ေတာ့ သူမက “ငါေၾကာက္ေနတယ္... ေတာ္ၾကာ သူက ငါနဲ႕ လက္ထပ္ၿပီးမွ ဆိုးသြားရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ” တဲ့..။ သူမ အေၿဖက ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ရင္ထဲက ေၿဖၿဖစ္ေနတဲ့ အေၿဖၿဖစ္ေနခဲ့တယ္...။ ေနာက္ ႏွစ္ႏွစ္ သံုးႏွစ္ေလာက္ အၾကာမွာေတာ့ သူမေရာ ကၽြန္မပါ အိမ္ေထာင္ကိုယ္စီၿပဳခဲ့ၾကတယ္..။ သူမနဲ႕ ကၽြန္မလဲ အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ အဆက္အသြယ္ၿပတ္ေနခဲ့တယ္..။ သူမဖခင္ သူမတို႕နဲ႕ အတူတူၿပန္လာေနတယ္.. ဆိုတဲ့ သတင္းၾကားေတာ့ ကၽြန္မ ၾကားထဲကေန မေက်မနပ္နဲ႕ အားမလိုအားမရၿဖစ္ေနမိတယ္...။
တကယ္ေတာ့ သူမက ခြင့္လႊတ္တတ္တဲ့ အၿငိႈးမထားတတ္တဲ့ ဖခင္ကို သိပ္ခ်စ္တဲ့ သမီးတစ္ေယာက္...။ ကၽြန္မကေရာ... ။ ကၽြန္မကေတာ့ ခြင့္လႊတ္တတ္ေအာင္ သင္ယူေနတဲ့ အၿငိႈးမၾကီးေသာ္လဲ အမွတ္ၾကီးတတ္တဲ့ အၿပင္လူတစ္ေယာက္ပါ...။
တကယ္လို႕မ်ား..... ကၽြန္မသာ သူမ ေနရာမွာဆိုရင္ေရာ...ဘယ္လို ဆံုးၿဖတ္မွာလဲ...???? ကၽြန္မ မသိဘူး...။ ေၿပာၿပီးပါၿပီေရာလား.... ကၽြန္မက ခြင့္လႊတ္တတ္ေအာင္ သင္ယူေနတဲ့ အၿငိႈးမၾကီးေသာ္လဲ အမွတ္ၾကီးတတ္တဲ့သူပါလို႕...။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မလဲ ကၽြန္မေဖေဖကို သိပ္ခ်စ္တယ္.....။
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ
ခင္တဲ့
မလိခ
Friday, December 2, 2011
မွတ္မွတ္ရရ ဒီဇင္ဘာ
တႏွစ္ တႏွစ္ ကုန္သြားလိုက္တာကလဲ ၿမန္လိုက္တာေနာ္..။ လွစ္ကနဲ လွစ္ကနဲပဲ...။ ဘာလိုလိုနဲ႕ ဒီဇင္ဘာေတာင္ ၿပန္ေရာက္လာၿပီ..။ ကၽြန္မရဲ႕ အိမ္ေထာင္သက္လဲ တႏွစ္ၿပည့္သြားၿပီ..။ (ဘာမွလဲ မဆိုင္ဘူးေနာ္.. :P)..။ ၂၀၁၁ ကိုၿပန္ၾကည့္ေတာ့ ကၽြန္မေရးခဲ့တာေတြက တႏွစ္လံုးမွ ၅ပို႕စ္ပဲ ရွိတယ္။ ေအာ္ ေတာ္ေတာ္လက္ေႏွးတဲ့ ငါပါလား.. လို႕..။ တကယ္က ေရးခ်င္တာေတြက အမ်ားၾကီးရယ္.. လက္က မလိုက္ႏိုင္တာ..။ စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္မပါ ၿဖစ္ေနတယ္ ဆိုပါေတာ့.. :D..( အပ်င္းၾကီးေနလို႕ပါ လို႕ ေၿပာရင္ လူၾကားမေကာင္းဘူးေလ.. ဟုတ္တယ္ဟုတ္..:D)
ဒီဇင္ဘာဆို ၿမန္မာၿပည္ကိုလြမ္းတယ္..။ သန္လ်င္က ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကိုလြမ္းတယ္...။ ဒီခ်ိန္ဆို ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းက လယ္ကြင္းေတြထဲ ပက္ၾကားအက္ေတြၾကားထဲကေန ပုလဲပန္းေလးေတြ ေပါက္ေနေလာက္ၿပီ..။ ေနေရာင္ ေႏြးေႏြးေအာက္မွာ ေလေအးေအးတခ်က္တိုက္လိုက္တိုင္း ပန္းေလးေတြယိမ္းထိုးသြားတာကို ၾကည့္ရတာက လြမ္းစရာ..။ ဒီလိုရာသီဆို အတန္းတခ်ိန္နဲ႕ တခ်ိန္ၾကားမွာ လယ္ကြင္းေတြ အစပ္က ဘုရားေလးနားကို ကၽြန္မေရာက္လာတတ္ၿပီ..။
ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းက ဒီဇင္ဘာဆို အလွဆံုးပဲ..။ အိမ္က ထည့္ေပးလိုက္တဲ့ ထမင္းခ်ိဳင့္ကလဲ ေန႕လည္ထမင္းစားခ်ိန္ဆို ေအးစက္ေနၿပီ...။ အနႏၱေမတၱာဆိုင္မွာ ထိုင္ၿပီး ဟင္းရည္ပူပူတပြဲကို အားလံုးရွယ္ၿပီး မွာ... ကိုယ့္ခ်ိဳင့္သူ႕ခ်ိဳင့္ထဲက ဟင္းေတြ ဖလွယ္စား.. ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့တာ..။ ၿပီးရင္ ေပါက္ကရေတြေၿပာ ရယ္ၾက ဟားၾက..။ တခ်ိဳ႕ရယ္စရာေတြက ကၽြန္မတို႕အခ်င္းခ်င္း အၿပင္မွာ ေၿပာရင္သာ ရယ္ရတာ.. စာလံုးေတြ အၿဖစ္ေၿပာင္းဖို႕က်ေတာ့ အဲေလာက္ ရယ္စရာေကာင္းခ်င္မွ ေကာင္းေတာ့မွာ..။ တေယာက္တခြန္း တေယာက္ တေပါက္ ေၿပာခ်င္ရာေတြ ေၿပာ...။ ခုလဲ အိမ္မွာ ကၽြန္မရယ္ မွင္စာရယ္ ေက်ာင္းတုန္းက အၿဖစ္ေတြ ေၿပာၿပီး ရယ္လို႕မဆံုးႏိုင္တုန္း..။ မွင္စာ့အိမ္ဦးနတ္ စာေပဗိမာန္ ကဆို ကၽြန္မတို႕ ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ၿပီး တရားရသလို ေခါင္းတခါခါနဲ႕ နင္တို႕ႏွစ္ေယာက္ဟာေလ အသက္လဲ ၾကီးၿပီ ခုထိေပါတုန္းလို႕... အားရင္ အားသလို ႏွိပ္ကြပ္တတ္ေသးတယ္..။ ကၽြန္မတို႕ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႕ကို အဖိုးအိုေပါက္စလို႕ ၿပန္ကင္ပြန္းတပ္ထားတယ္..။ သူက သူ႕ကိုယ္သူ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ဆံုရင္ အရင္ကအေၾကာင္းေတြ ၿပန္ေၿပာၿပီး ဟီလာတိုက္ဖို႕ မသင့္ေတာ့တဲ့ အရြယ္လို႕ ထင္ေနတာေလ..။ ခက္တာက တအိမ္ထဲ ေနၾကတာဆိုေတာ့ အားလို႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မိတုိင္း ကၽြန္မနဲ႕ မွင္စာက ဟီးဟီးဟားဟားေတြေၿပာ... သူက ကၽြန္မတို႕ႏွစ္ေယာက္ကိုၾကည့္ၿပီး စိတ္ေတြေလ... ။ တေန႕ တေန႕ အဲလို...။
မွတ္မိေသးတယ္...။ second year တက္ေနတုန္းကထင္တယ္..။ ႏိုဝင္ဘာလကုန္ပိုင္းတစ္ရက္မွာ သတင္းစာထဲကလား စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲကလားမသိဘူး.. ဒီဇင္ဘာ ၁ရက္ေန႕က world AIDS day ဆိုတာ ကၽြန္မ သိလုိက္တယ္..။ အဲတာ က်န္တဲ့ လူေတြနဲ႕ တိုင္ပင္လိုက္ေတာ့ ေက်ာင္းမလာတဲ့ မ်ိဳးၾကီး ခံရဖို႕ၿဖစ္လာေတာ့တာပဲ..။ ကၽြန္မတို႕ ကဒ္လွလွေလး တစ္ကဒ္ရွာဝယ္ၾကတယ္...။ ကဒ္က ေနမေကာင္းလာတဲ့ သူ ေနၿပန္ေကာင္းလာဖို႕ အားေပးတဲ့ ကဒ္မ်ိဳး..။ စာသားလွလွေလးေတြနဲ႕ get well soon ဘာညာေပါ့ပါတယ္..။ အဲဒီကဒ္ကို ကၽြန္မတို႕က ထပ္ၿဖည့္ၿပီး ေရးၾကတယ္... “ မ်ိဳးၾကီး... ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ဘဝကို အရႈံးမေပးပါနဲ႕..။ နင့္ေဘးမွာ ငါတို႕ရွိေနမွာပါ..” အဲလို ဆန္ဆန္စာသားမ်ိဳး ေရးၿပီး ေအာက္မွာ က်န္တဲ့ ေၿခာက္ေယာက္လံုး လက္မွတ္ေတြ ထိုးထားၾကတယ္..။ ေနာက္ေန႕ ၁ရက္ေန႕က်ေတာ့ ကၽြန္မတို႕ ေၿခာက္ေရာက္လံုး က်ဴရွင္မွာ အဆင္သင့္ၿဖစ္ေနၿပီ..။ စပ္ၿဖီးၿဖီးမ်က္ႏွာေတြကို ညိႈးညိႈးငယ္ငယ္ၿဖစ္ေအာင္လဲ မနည္း ၾကိဳးစားထားၾကတယ္..။ မ်ိဳးၾကီးလဲ ေရာက္လာေရာ ထံုးစံအတိုင္း ဟီးဟီးဟားဟားေပါ့...။ တစ္ေယာက္က ကဒ္ကေလး ေပးလိုက္ေတာ့ သူကေပ်ာ္ေနတယ္..။ ကၽြန္မတုိ႕ ၿမန္မာလိုေရးထားတဲ့ စာကို ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ သူက.. သေဘာေတြက်ေနတယ္..။ သူ႕ကို အားေပးထားတယ္ေပါ့..။ ကၽြန္မတို႕ကလဲ .. ေဘးနားကေန စိတ္မေကာင္းတဲ့ ရုပ္ေတြနဲ႕ သူ႕ေက်ာကို သပ္တဲ့သူကသပ္..။ လက္ဖဝါးေတြကို ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့သူက ကိုင္နဲ႕..။ အက္တင္ အၿပည့္ေပါ့..။ သူကေတာ့ မသိဘူး.. ကဒ္ရလို႕ေပ်ာ္ၿပီး သူ႕အရွိန္နဲ႕သူ လိမ့္ေနတယ္..။ သူေပ်ာ္ေပမဲ့ ထူးထူးၿခားၿခားၾကီး အားလံုးက ၿငိမ္ေနၾကေတာ့ သူနည္းနည္း မသကၤာၿဖစ္လာတယ္..။ အဲ့မွာ တစ္ေယာက္က “ မ်ိဳးၾကီး ဒီေန႕ဘာေန႕လဲ သိလား” ဆိုေတာ့.. သူက ဇေဝဇဝါနဲ႕...။ “ ဒီေန႕ World AIDS Day ဟ..။ စိတ္မေကာင္းမၿဖစ္ပါနဲ႕..မ်ိဳးၾကီးရာ။ ငါတို႕ နင့္ကို မပစ္ထားပါဘူး..အရင္လိုပဲ ေခၚေၿပာမွာပါ။ အားမငယ္နဲ႕ေနာ္” လို႕လဲ ေၿပာလိုက္ေရာ... မ်ိဳးၾကီးခမ်ာ စိတ္ဆိုးရလဲခက္ ရယ္လဲ ရယ္ခ်င္နဲ႕ ပါးစပ္ကေတာ့ အယုတ္မာေတြ အက်င့္ပုတ္ေတြစသၿဖင့္... နာမည္ကို စံုသြားတာပဲ..။
ခုေတာ့လဲ တႏိုင္ငံစီလဲေဝး... ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္အလုပ္ေတြ ကိုယ့္ဗာဟီရေတြနဲ႕ကိုယ္ဆိုေတာ့ မေတြ႔ၿဖစ္ၾကေတာ့ဘူး..။ ဒါေပမဲ့ မွင္စာနဲ႕ ကၽြန္မကေတာ့ အားလို႕ စကားစပ္မိတိုင္း အဲဒီေန႕ေလးအေၾကာင္းကို သတိတရ ေၿပာၿပီး ရယ္တတ္ၾကတယ္..။ မ်ိဳးၾကီးဆိီမွာ အဲဒီကဒ္ေလးရွိေသးလား မရွိေတာ့ဘူးလား မေသခ်ာေပမဲ့ ကၽြန္မတို႕ ရင္ထဲမွာေတာ့ မွတ္မွတ္ရရ ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့ရတဲ့ ဒီဇင္ဘာရဲ႕ ပထမဆံုးေန႕ေလးက အၿမဲ ရွိေနခဲ့တယ္..။
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ
ခင္တဲ့
မလိခ
ဒီဇင္ဘာဆို ၿမန္မာၿပည္ကိုလြမ္းတယ္..။ သန္လ်င္က ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကိုလြမ္းတယ္...။ ဒီခ်ိန္ဆို ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းက လယ္ကြင္းေတြထဲ ပက္ၾကားအက္ေတြၾကားထဲကေန ပုလဲပန္းေလးေတြ ေပါက္ေနေလာက္ၿပီ..။ ေနေရာင္ ေႏြးေႏြးေအာက္မွာ ေလေအးေအးတခ်က္တိုက္လိုက္တိုင္း ပန္းေလးေတြယိမ္းထိုးသြားတာကို ၾကည့္ရတာက လြမ္းစရာ..။ ဒီလိုရာသီဆို အတန္းတခ်ိန္နဲ႕ တခ်ိန္ၾကားမွာ လယ္ကြင္းေတြ အစပ္က ဘုရားေလးနားကို ကၽြန္မေရာက္လာတတ္ၿပီ..။
ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းက ဒီဇင္ဘာဆို အလွဆံုးပဲ..။ အိမ္က ထည့္ေပးလိုက္တဲ့ ထမင္းခ်ိဳင့္ကလဲ ေန႕လည္ထမင္းစားခ်ိန္ဆို ေအးစက္ေနၿပီ...။ အနႏၱေမတၱာဆိုင္မွာ ထိုင္ၿပီး ဟင္းရည္ပူပူတပြဲကို အားလံုးရွယ္ၿပီး မွာ... ကိုယ့္ခ်ိဳင့္သူ႕ခ်ိဳင့္ထဲက ဟင္းေတြ ဖလွယ္စား.. ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့တာ..။ ၿပီးရင္ ေပါက္ကရေတြေၿပာ ရယ္ၾက ဟားၾက..။ တခ်ိဳ႕ရယ္စရာေတြက ကၽြန္မတို႕အခ်င္းခ်င္း အၿပင္မွာ ေၿပာရင္သာ ရယ္ရတာ.. စာလံုးေတြ အၿဖစ္ေၿပာင္းဖို႕က်ေတာ့ အဲေလာက္ ရယ္စရာေကာင္းခ်င္မွ ေကာင္းေတာ့မွာ..။ တေယာက္တခြန္း တေယာက္ တေပါက္ ေၿပာခ်င္ရာေတြ ေၿပာ...။ ခုလဲ အိမ္မွာ ကၽြန္မရယ္ မွင္စာရယ္ ေက်ာင္းတုန္းက အၿဖစ္ေတြ ေၿပာၿပီး ရယ္လို႕မဆံုးႏိုင္တုန္း..။ မွင္စာ့အိမ္ဦးနတ္ စာေပဗိမာန္ ကဆို ကၽြန္မတို႕ ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ၿပီး တရားရသလို ေခါင္းတခါခါနဲ႕ နင္တို႕ႏွစ္ေယာက္ဟာေလ အသက္လဲ ၾကီးၿပီ ခုထိေပါတုန္းလို႕... အားရင္ အားသလို ႏွိပ္ကြပ္တတ္ေသးတယ္..။ ကၽြန္မတို႕ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႕ကို အဖိုးအိုေပါက္စလို႕ ၿပန္ကင္ပြန္းတပ္ထားတယ္..။ သူက သူ႕ကိုယ္သူ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ဆံုရင္ အရင္ကအေၾကာင္းေတြ ၿပန္ေၿပာၿပီး ဟီလာတိုက္ဖို႕ မသင့္ေတာ့တဲ့ အရြယ္လို႕ ထင္ေနတာေလ..။ ခက္တာက တအိမ္ထဲ ေနၾကတာဆိုေတာ့ အားလို႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မိတုိင္း ကၽြန္မနဲ႕ မွင္စာက ဟီးဟီးဟားဟားေတြေၿပာ... သူက ကၽြန္မတို႕ႏွစ္ေယာက္ကိုၾကည့္ၿပီး စိတ္ေတြေလ... ။ တေန႕ တေန႕ အဲလို...။
မွတ္မိေသးတယ္...။ second year တက္ေနတုန္းကထင္တယ္..။ ႏိုဝင္ဘာလကုန္ပိုင္းတစ္ရက္မွာ သတင္းစာထဲကလား စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲကလားမသိဘူး.. ဒီဇင္ဘာ ၁ရက္ေန႕က world AIDS day ဆိုတာ ကၽြန္မ သိလုိက္တယ္..။ အဲတာ က်န္တဲ့ လူေတြနဲ႕ တိုင္ပင္လိုက္ေတာ့ ေက်ာင္းမလာတဲ့ မ်ိဳးၾကီး ခံရဖို႕ၿဖစ္လာေတာ့တာပဲ..။ ကၽြန္မတို႕ ကဒ္လွလွေလး တစ္ကဒ္ရွာဝယ္ၾကတယ္...။ ကဒ္က ေနမေကာင္းလာတဲ့ သူ ေနၿပန္ေကာင္းလာဖို႕ အားေပးတဲ့ ကဒ္မ်ိဳး..။ စာသားလွလွေလးေတြနဲ႕ get well soon ဘာညာေပါ့ပါတယ္..။ အဲဒီကဒ္ကို ကၽြန္မတို႕က ထပ္ၿဖည့္ၿပီး ေရးၾကတယ္... “ မ်ိဳးၾကီး... ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ဘဝကို အရႈံးမေပးပါနဲ႕..။ နင့္ေဘးမွာ ငါတို႕ရွိေနမွာပါ..” အဲလို ဆန္ဆန္စာသားမ်ိဳး ေရးၿပီး ေအာက္မွာ က်န္တဲ့ ေၿခာက္ေယာက္လံုး လက္မွတ္ေတြ ထိုးထားၾကတယ္..။ ေနာက္ေန႕ ၁ရက္ေန႕က်ေတာ့ ကၽြန္မတို႕ ေၿခာက္ေရာက္လံုး က်ဴရွင္မွာ အဆင္သင့္ၿဖစ္ေနၿပီ..။ စပ္ၿဖီးၿဖီးမ်က္ႏွာေတြကို ညိႈးညိႈးငယ္ငယ္ၿဖစ္ေအာင္လဲ မနည္း ၾကိဳးစားထားၾကတယ္..။ မ်ိဳးၾကီးလဲ ေရာက္လာေရာ ထံုးစံအတိုင္း ဟီးဟီးဟားဟားေပါ့...။ တစ္ေယာက္က ကဒ္ကေလး ေပးလိုက္ေတာ့ သူကေပ်ာ္ေနတယ္..။ ကၽြန္မတုိ႕ ၿမန္မာလိုေရးထားတဲ့ စာကို ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ သူက.. သေဘာေတြက်ေနတယ္..။ သူ႕ကို အားေပးထားတယ္ေပါ့..။ ကၽြန္မတို႕ကလဲ .. ေဘးနားကေန စိတ္မေကာင္းတဲ့ ရုပ္ေတြနဲ႕ သူ႕ေက်ာကို သပ္တဲ့သူကသပ္..။ လက္ဖဝါးေတြကို ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့သူက ကိုင္နဲ႕..။ အက္တင္ အၿပည့္ေပါ့..။ သူကေတာ့ မသိဘူး.. ကဒ္ရလို႕ေပ်ာ္ၿပီး သူ႕အရွိန္နဲ႕သူ လိမ့္ေနတယ္..။ သူေပ်ာ္ေပမဲ့ ထူးထူးၿခားၿခားၾကီး အားလံုးက ၿငိမ္ေနၾကေတာ့ သူနည္းနည္း မသကၤာၿဖစ္လာတယ္..။ အဲ့မွာ တစ္ေယာက္က “ မ်ိဳးၾကီး ဒီေန႕ဘာေန႕လဲ သိလား” ဆိုေတာ့.. သူက ဇေဝဇဝါနဲ႕...။ “ ဒီေန႕ World AIDS Day ဟ..။ စိတ္မေကာင္းမၿဖစ္ပါနဲ႕..မ်ိဳးၾကီးရာ။ ငါတို႕ နင့္ကို မပစ္ထားပါဘူး..အရင္လိုပဲ ေခၚေၿပာမွာပါ။ အားမငယ္နဲ႕ေနာ္” လို႕လဲ ေၿပာလိုက္ေရာ... မ်ိဳးၾကီးခမ်ာ စိတ္ဆိုးရလဲခက္ ရယ္လဲ ရယ္ခ်င္နဲ႕ ပါးစပ္ကေတာ့ အယုတ္မာေတြ အက်င့္ပုတ္ေတြစသၿဖင့္... နာမည္ကို စံုသြားတာပဲ..။
ခုေတာ့လဲ တႏိုင္ငံစီလဲေဝး... ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္အလုပ္ေတြ ကိုယ့္ဗာဟီရေတြနဲ႕ကိုယ္ဆိုေတာ့ မေတြ႔ၿဖစ္ၾကေတာ့ဘူး..။ ဒါေပမဲ့ မွင္စာနဲ႕ ကၽြန္မကေတာ့ အားလို႕ စကားစပ္မိတိုင္း အဲဒီေန႕ေလးအေၾကာင္းကို သတိတရ ေၿပာၿပီး ရယ္တတ္ၾကတယ္..။ မ်ိဳးၾကီးဆိီမွာ အဲဒီကဒ္ေလးရွိေသးလား မရွိေတာ့ဘူးလား မေသခ်ာေပမဲ့ ကၽြန္မတို႕ ရင္ထဲမွာေတာ့ မွတ္မွတ္ရရ ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့ရတဲ့ ဒီဇင္ဘာရဲ႕ ပထမဆံုးေန႕ေလးက အၿမဲ ရွိေနခဲ့တယ္..။
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ
ခင္တဲ့
မလိခ
Saturday, September 3, 2011
တစ္ခ်ိန္တုန္းက ၃
ေက်ာင္းအေၾကာင္းသတိရရင္.. မၿဖစ္မေနသတိရမိတာက သူငယ္ခ်င္းေတြ..။ တစ္ေနရာစီ တစ္ႏိုင္ငံစီ.. ဘယ္လိုပဲေဝးေဝး... ခံယူခ်က္ေတြ ဦးတည္ခ်က္ေတြ ဘယ္လိုပဲ ဆန္႕က်င္ ဆန္႕က်င္ .. ကၽြန္မတို႕တူတူ မွ်ေဝခဲ့ၾကတဲ့ ဂ်ီတီစီေန႕ရက္ေတြကေတာ့.. ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏိုင္မဲ့ အမွတ္တရေတြပါပဲ..။ အဲဒီေန႕ရက္ေတြထဲမွာ ကၽြန္မတို႕ ရယ္ေမာခဲ့ၾကတယ္.. ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ၾကတယ္.. ဗရုတ္သုတ္ခေတြလုပ္ခဲ့ၾကတယ္.. ေပါက္ကရေတြ ေၿပာခဲ့ၾကတယ္.. ဘာမဟုတ္တာေတြကို ၿငင္းခံုခဲ့ၾကတယ္.. စိတ္ဆိုးခဲ့ၾကတယ္.. ရန္ၿဖစ္ခဲ့ၾကတယ္.. ငိုခဲ့ၾကတယ္.. တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ မရယ္ရြယ္ပါပဲ နာက်င္ေစခဲ့ၾကတယ္..။ ဘယ္လိုေတြပဲၿဖစ္ခဲ့ၿဖစ္ခဲ့ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ မွတ္ဥာဏ္ေတြမွာ အလြယ္တကူမွတ္မိေနခဲ့တာက အတူတူေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ၾကတဲ့ အခ်ိန္ေတြ..။ သူငယ္ခ်င္းေတြဆံုတိုင္း ၿပန္ေၿပာမိတာက ရယ္ေမာခဲ့ၾကတဲ့ အၿဖစ္ေတြ..။
ကၽြန္မကို ပထမဆံုးေက်ာင္းအပ္နဲ႕ေန႕မွာ ေမေမနဲ႕ေဖေဖက လိုက္ပို႕တယ္..။ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ ေမေမတို႔ မိတ္ေဆြနဲ႕ သူ႕သမီးကို ေတြ႕တယ္..။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပဲ အဲဒီေကာင္မေလးကလဲ ကၽြန္မနဲ႕ ေမဂ်ာတူေနတယ္..။ လူငယ္ဆိုေတာ့လဲ စကားတစ္ခြန္း ႏွစ္ခြန္းေလာက္ေၿပာ ၿပံဳးၿပႏႈတ္ဆက္နဲ႕တင္.. သူနဲ႕ကၽြန္မ ခင္မင္သြားတယ္..။ ေနာက္ icebreaker လုပ္ခ်င္တဲ့ ကၽြန္မက ဘာမွ စကားဆက္မေၿပာပဲ ၿပံဳးေနတဲ့ သူ႕ကို ေက်ာင္းတပတ္ ပတ္ၾကည့္ရေအာင္လို႕.. ဆြယ္လိုက္တယ္..။ သူကလဲ ႏွစ္ခါဆြယ္စရာ မလိုတဲ့ သူမ်ိဳး...။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္မတို႕ ႏွစ္ေယာက္ အဲဒီ ေက်ာင္းေဆာင္ တပတ္ ပတ္ၾကည့္ၾကတယ္.. (သိပ္အေဝးၾကီးေတာ့လဲ မသြားရဲဘူးေလ... မရင္းႏွီးတဲ့ေနရာဆိုေတာ့)..။ သတိထားမိတာက.. ကၽြန္မတို႕ တရပ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိတဲ့ ၿမက္ပင္ရွည္ေတြက ေက်ာင္းပတ္ပတ္လည္ ဝိုင္းေနတယ္..။ ဟိုးခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ႏွစ္ထပ္ေဆာင္ၾကီး တစ္ေဆာင္... လမ္းဟိုဘက္မွာ တိုက္ဝါဝါပုပုေလးတစ္ခု.. (ေနာက္ေတာ့မွ အဲဒီတိုက္ပုေလးက ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ department ၿဖစ္ေနမွန္းသိရတယ္..). ဒါပဲ ...။ အေဆာက္အဦးဆိုလို ကၽြန္မတို႕ၿမင္ရတာ ဒီႏွစ္ခုပဲ..။ က်န္တာက ၿမက္ပင္ရွည္ေတြ...။ အူေၾကာင္ၾကား ကၽြန္မတို႕ ႏွစ္ေယာက္ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ ၾကည့္ေနတုန္း.... အဲဒီၿမက္ပင္ရွည္ရွည္ ၿခံဳေတြၾကားကေန... အစ္ကိုၾကီးတစ္ေယာက္နဲ႕ အစ္မၾကီးတစ္ေယာက္ ထြက္လာတယ္..။ ကၽြန္မတို႕လဲ.. တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ လက္ကုပ္ရင္း .. မ်က္စေတြပစ္ရင္း... ဟယ္ ဘာေတြတုန္း... ရွက္စရာေတြလား...အို....။ ဘာညာ စသည္ၿဖင့္.. ေလွ်ာက္ေတြးရင္း... အဲဒီေနရာက ၿမန္ၿမန္လစ္လာခဲ့တယ္..။ ကၽြန္မရဲ႕ ဂ်ီတီစီေန႕ရက္ေတြထဲမွာ သူမက ကၽြန္မရဲ႕ပထမဆံုးသူငယ္ခ်င္း ၿဖစ္လာတယ္..။ ကၽြန္မတို႕ တြဲၿဖစ္တဲ့ ခုႏွစ္ေယာက္ အဖြဲ႕မွာ သူမက အေကာင္အေသးဆံုးမို႕..ကၽြန္မတို႕က သူမကို တခါတခါ မွင္စာ လို႕ ေခၚတယ္..။
ေက်ာင္းစတက္ရတဲ့ ေန႕မွာေတာ့.. ကၽြန္မရယ္ မွင္စာရယ္ ဇာမဏီဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းရယ္ (ဇာမဏီက ကြန္ပ်ဴတာက .. ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းစဖြင့္ခ်ိန္ သူမေက်ာင္းက မဖြင့္ေသးတာေၾကာင့္ သူမက ကၽြန္မေက်ာင္းကို လိုက္လည္ပါတယ္.. ဆတ္ဆတ္ေဆာ့ေဆာ့ေလ.. ဝါသနာၾကီးၾကတာကိုးး. :P). မွင္စာ့ဦးေလးကားနဲ႕ ေက်ာင္းကိုေရာက္လာတယ္..။ ေက်ာင္းထဲဝင္ေတာ့ အၿမင္ဆန္းေနတယ္လို႕ ထင္မိတာ... ဟိုေန႕က ကၽြန္မတို႕ ေတြ႕ခဲ့တဲ့.ေက်ာင္းသားေရးရာ ပတ္ပတ္လည္က ၿမက္ပင္ ရွည္ရွည္ေတြ မရွိေတာ့ပဲ ရွင္းလင္းေနတယ္..။ ၿမက္ပင္ေတြ မရွိေတာ့မွပဲ... ေက်ာင္းသားေရးရာ တည္ရာထက္ ေၿမအနိမ့္ပိုင္းမွာ ရွိေနတဲ့... တစ္ထပ္တိုက္ အေဆာင္ေတြ တသီတတန္း ကို တေမွ်ာ္တေခၚ လွမ္းေတြ႕လိုက္ရေတာ့တယ္...။ အဲဒီေတာ့မွ .. ေက်ာင္းလာအပ္တဲ့ေန႕က ၿခံဳထဲက ထြက္လာတဲ့ ႏွစ္ေယာက္ကို ေတြးမိၿပီး အားလံုးသေဘာေပါက္သြားတယ္...။ ေအာ္ ငါတို႕လဲ သူတို႕လို ၿခံဳတိုးရေတာ့တာပါပဲလို႕.... (အဲဒီတစ္ထပ္တိုက္ စာသင္ေဆာင္ေတြၾကားမွာက ၿမက္ပင္ရွည္ေတြ ရွိေနေသးတုန္းပဲေလ..)။
ပထမဆံုးစာသင္ခ်ိန္က ရိုးေကာလ္ေခၚတာ နာမည္စာရင္းနဲ႕ လူနဲ႕တိုက္စစ္တာနဲ႕တင္ ၿပီးသြားတယ္..။ ကၽြန္မတို႕ သံုးေယာက္လဲ အသိအကၽြမ္းမ်ားေတြ႕ေလမလား ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္ေပါ့...။ အဲဒီခ်ိန္ ကၽြန္မတို႕စာသင္ခန္းေဘးက ၿဖတ္သြားတဲ့.. ရွပ္အကၤ်ီ အနက္ေရာင္ ေနကာမ်က္မွန္နဲ႕ ေကာင္ေလး.. (အသက္အရြယ္ အရသာ ေကာင္ေလးလို႕ ေၿပာရတယ္.. သူက လူေကာင္ခပ္ၾကီးၾကီးမို႕ ေကာင္ၾကီး ဆိုရင္ ပိုမွန္မလားပဲ.. :P).။ သူ႕ကို ၿမင္ၿမင္ခ်င္း ကၽြန္မ သိလိုက္တယ္..။ ကၽြန္မနဲ႕ အထက္တန္းေက်ာင္းမွာတုန္းက တစ္ခန္းတည္း အတန္းေဖာ္ေကာင္ေလး ။ သူ႕ကိုက နာမည္သိရံု မ်က္မွန္းတန္းမိရံုေလာက္သာသိတာ....။ ဒါေပမဲ့လည္း.. သိတယ္မလား.. လံုးဝမသိတဲ့လူေတြၾကားထဲမွာ နည္းနည္းေလာက္သိတဲ့သူပါေတာ့ အားတက္သြားမိတယ္..။ (ေနကာမ်က္မွန္းၾကီး ၿပဴးတူးၿပဲတဲနဲ႕ ပဲမ်ားလြန္းလိုက္တာ လို႕ အဲဒီတုန္းက မ်က္မုန္းက်ိဳးမိတာကိုေတာ့ ခုထိ ကၽြန္မသူ႕ကို မေၿပာၿဖစ္ခဲ့ဘူး... :D)။ ၿဖစ္ခ်င္ေတာ့ သူကလဲ ကၽြန္မတို႕နဲ႕ ေမဂ်ာတူတူပဲ..။ အခန္းထဲဝင္လာေတာ့.. သူက ကၽြန္မကို မွတ္မိၿပီး.. ၿပံဳးၿပႏႈတ္ဆက္တယ္။ ဆိုးတာတစ္ခုက... “ ဟာ.. ငါနင့္ကို သိတယ္... နင့္နာမည္က ဘယ္သူ..... ” ဆိုၿပီး..ရပ္သြားတယ္...။ ကၽြန္မလဲ နည္းနည္းေတာ့ ေအာင့္သက္သက္ ၿဖစ္သြားေပမဲ့... စိတ္ရွည္သည္းခံတဲ့ မလိခဆိုေတာ့ ၾကည္ၾကည္သာသာပဲ ကၽြန္မနာမည္ေၿပာလိုက္ေတာ့ သူမွတ္မိသြားပါတယ္..။ ဒါေပမဲ့ ပထမဆံုးေက်ာင္းတက္ရတဲ့ အဲဒီရက္မွာ သူက ပဲမ်ားစြာနဲ႕ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ေယာကၤ်ားေလးတစ္အုပ္နဲ႕ သြားေရာထုိင္ေနတယ္..။ ေနာက္ပိုင္း ခင္သြားၾကေတာ့ သူ႕ကို ကၽြန္မတို႕က အာတာလြတ္ၿမိဳ႕စားၾကီး လို႕ ကင္ပြန္းတပ္ထားေပးတယ္..။ သူကလဲ တကယ္ပဲ တူရွာတယ္...။ :P..။ သူက ကၽြန္မရဲ႕ ဒုတိယေၿမာက္ သူငယ္ခ်င္းေပါ့..။
ေနာက္ေန႕ေတြမွာေတာ့ ဇာမဏီလဲ ေဝးလံလွတဲ့ ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းကို အပင္ပန္းခံမလိုက္ေတာ့ဘူး...။ ကၽြန္မနဲ႕ မွင္စာနဲ႕ပဲ.. တတြဲတြဲ အတန္းေတြလိုက္တက္ရတာေပါ့..။ အာတာလြတ္ၿမိဳ႕စားကေတာ့ အဲဒီတုန္းက သိပ္လဲ မခင္ေသးေတာ့ သူေက်ာင္းလာတက္သလား မတက္သလားဆိုတာကိုေတာင္ ကၽြန္မတို႕ သတိမထားမိခဲ့ၾကဘူး...။ ေက်ာင္းစစတက္ခ်င္း ဆိုေတာ့ ကၽြန္မနဲ႕မွင္စာက လိမၼာေရးၿခားရွိစြာ.. ေရွ႕ဆံုးတန္းေတြမွာ ထိုင္တယ္.။ ဆရာမက စာေမးလုိ႕ရတဲ့ဟာဆို တက္တက္ၾကြၾကြ ေၿဖတယ္.။ ေက်ာင္းတက္ၿပီး သံုးေလးရက္ေလာက္မွာေပါ့...။ ေန႕လည္ထမင္းစားၿပီးလို႕.. ကၽြန္မတို႕ႏွစ္ေယာက္ ေရွ႕ဆံုးတန္းကေနထိုင္ၿပီး တစ္တန္းလံုးကို ၾကည့္ရင္း ထံုးစံအတိုင္း အရည္မရ အဖတ္မရ ပြားေနၾကတုန္း.. အသားညိဳညိဳနဲ႕ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ကၽြန္မတို႕နားေရာက္လာတယ္..။ ကဒ္ေလး တစ္ကတ္ကိုလဲ ကၽြန္မတို႕ဘက္ကို ထိုးေပးရင္း သူ႕နာမည္ကို မိတ္ဆက္တယ္..။ ကၽြန္မတို႕ႏွစ္ေယာက္လဲ ပါးစပ္ေလးေတြ အေဟာင္းသားနဲ႕ အံ့ၾသလို႕ေပါ့...။ ၁၆ ႏွစ္ ၁၇ ႏွစ္ ဒီအရြယ္နဲ႕ သူက visiting card ေပးၿပီး မိတ္ဆက္တာကိုး.. မအံ့ၾသ ဘယ္သူခံႏိုင္မွာလဲလို႕... ေနာ့..။ သူက ကၽြန္မရဲ႕ တတိယေၿမာက္သူငယ္ခ်င္း ၿဖစ္လာခဲ့တဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ကၽြန္မတို႕က သူ႕ကို မ်ိဳးၾကီး.. လို႕ေခၚတယ္..။ အဲဒီေန႕ကေတာ့ သူအဲသလို လာမိတ္ဆက္ေတာ့မွ သတိထားမိတယ္... သူနဲ႕ ကၽြန္မက ကိုးတန္းထိ တစ္ေက်ာင္းတည္း ။ အခန္းေတာ့ မတူဘူးဆိုေတာ့ အရင္ေန႕ေတြက သတိမထားမိလိုက္တာ ..။ တိုက္ဆိုင္ခ်င္ေတာ့ မ်ိဳးၾကီးက ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းမွာ ကိုးတန္းထိေနၿပီး ဆယ္တန္းမွာေတာ့ မွင္စာတို႕ေက်ာင္းကို ေၿပာင္းသြားခဲ့တယ္တဲ့...။ ၿပီးေတာ့ မွင္စာနဲ႕ ဆယ္တန္းမွာ တခန္းတည္းပါတဲ့..။ ကဲ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ တိုက္ဆိုင္လိုက္သလဲလို႕..။ အဲဒီလိုနဲ႕ သူက ကၽြန္မေရာ မွင္စာေရာနဲ႕ သိတဲ့.. ကၽြန္မရဲ႕ တတိယေၿမာင္သူငယ္ခ်င္းၿဖစ္လာတယ္...။
ေနာက္တစ္ေန႕... ပထမဆံုးအခ်ိန္ ရိုးေကာလ္ေခၚေနတုန္း... ဘယ္လိုမွ မထင္မွတ္ထားတာ တစ္ခုၿဖစ္သြားတယ္..။ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နာမည္ကို ေခၚလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာပဲ... ကၽြန္မတို႕ ထိုင္ခံုတန္းရဲ႕ ေဘးဘက္ ေလွ်ာက္လမး္ၿခားထားတဲ့ ဟိုဘက္ခံုတန္းမွာ တစ္ေယာက္တည္းထိုင္ေနတဲ့.. ေကာင္ေလးက သူ႕ေၿခေထာက္နားက အိပ္ေနတဲ့ ေခြးကို မေတာ္တဆတက္နင္းမိတယ္... (ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းမွာက ေခြးေတြေရာ ႏြားေတြေရာ စာသင္ခန္းထဲကို ဝင္ဝင္လာတတ္လို႕ ေမာင္းေမာင္းထုတ္ရတတ္တယ္..).။ အဲဒီေတာ့... ဆရာမက “xxx” ဆိုၿပီး ေကာင္ေလးနာမည္ကိုေခၚလိုက္တဲ့အခ်ိန္... ဟိုတက္နင္းခံရတဲ့ ေခြးက အလန္႕တၾကား “ကိန္” လို႕ေအာ္တဲ့ အခ်ိန္.. အားလံုးကကြက္တိ တိုင္ပင္ကိုက္ထားသလို ၿဖစ္သြားတယ္..။ ဆရာမနာမည္ေခၚတာကိုပဲ ကိန္ လို႕ၿပန္ထူးသလိုလို ဘာလုိလိုေပါ့...။ ၿဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီေခြးကို တက္နင္းတဲ့ ေကာင္ေလးက ဆရာမေခၚလိုက္တဲ့နာမည္ပိုင္ရွင္ၿဖစ္ေနတယ္..။ ေနာက္ တိုက္ဆိုင္လြန္းၿပန္တာက... သူက မ်ိဳးၾကီးရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းၿဖစ္ေနတယ္..။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ အဲဒီေကာင္ေလးက ကၽြန္မရဲ႕ စတုတၳေၿမာက္ သူငယ္ခ်င္းၿဖစ္လာတယ္..။ ခုထက္ထိေတာင္ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုံလို႕ ေက်ာင္းအေၾကာင္း သတိတရ ေၿပာၿဖစ္ရင္.. သူ႕နာမည္နဲ႕တြဲၿပီး ေနာက္မွ ကိန္ ဆိုတာေလး ထည့္ေခၚရတာက မေဟာင္းႏိုင္တဲ့ ဟာသတစ္ခု။ . ခုေတြးရင္ ခုရယ္ခ်င္တယ္... “xxx ကိန္” တဲ့..။ :P..။ ဒါေပမဲ့ သူ႕ကိုေတာ့ ကၽြန္မတို႕က “ကေလးသားေလး” လို႕ေခၚတယ္...။ သိတယ္မလား.. မြန္ၿပည္နယ္ဖက္မွာ.. ဇြန္းေသးေသးေလးဆို ဇြန္းသားေလး..။ ဖ်ာေသးေသးေလးဆို ဖ်ာသားေလးလို႕ ေခၚတာေလ..။ အဲဒီလိုပဲ သူ႕ရုပ္က ကေလးရုပ္မို႕ မြန္ဆရာမတစ္ေယာက္က အမွတ္တမဲ့ေခၚလိုက္ရာကေန ကၽြန္မတို႕ပါ စေခၚၿဖစ္သြားတာ...။ အဲဒီတုန္းက “xxxကိန္” လို႕ေတာ့ မေခၚၿဖစ္ခဲ့ဘူး... ေခၚၿဖစ္ရင္ သူက ကၽြန္မတို႕ တဖြဲ႕လံုးကို စိတ္ေကာက္သြားႏိုင္တယ္... သူက စိတ္ဆိုးစိတ္ေကာက္လြယ္တယ္ေလ။ အဲဒီတုန္းကေၿပာပါတယ္.. :P...။
ကၽြန္မရဲ႕ ပဥၥမေၿမာက္ သူငယ္ခ်င္းကိုေတာ့ တတိယေၿမာက္သူငယ္ခ်င္း အာတာလြတ္ၿမိဳ႕စားၾကီးက ေခၚလာ မိတ္ဆက္ေပးခဲ့တယ္..။ သူ႕ကိုေတာ့ ၿမင္ၿမင္ခ်င္း စာအုပ္ဖြင့္ထားတဲ့ ပံုနဲ႕ စာေပဗိမာန္ အမွတ္တံဆိပ္ကို ေၿပးၿမင္မိတာေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႕က နာမည္ေၿပာင္ “စာေပဗိမာန္” လို႕ ေခၚေလရဲ႕... ။ တကယ္က သူက အဲဒီတုန္းက ေခတ္စားတဲ့ အလယ္ခြဲဆံပင္ထားထားတာ...။ သူက ကၽြန္မတို႕ သန္လ်င္ေက်ာင္းမွာ သူလိုခ်င္တဲ့ ေမဂ်ာမရလို႕ ေမွာ္ဘီဂ်ီတီစီမွာ တစ္ပတ္ေလာက္ EC လား MC လားမသိဘူး သြားတက္လိုက္ေသးတယ္တဲ့...။ သူက တခါတခါေနာက္တတ္တယ္.. “ငါ့ဘာသာငါ ေမွာ္ဘီမွာပဲ တက္ေနလိုက္ရင္ေကာင္းသားဟာ.. သန္လ်င္ကို ေၿပာင္းလာမိတာ ငါမွားတာ” ဆိုၿပီး.. ကၽြန္မတို႕နဲ႕ အေပါင္းအသင္းၿဖစ္ရတာ မွားေလၿခင္းဆိုၿပီး ေနာက္တတ္တယ္..။ အဲဒီခါမ်ိဳးက်ရင္.. ကၽြန္မတို႕က ကက္ကက္လန္ေအာင္ စြာေတာ့တာပဲ.. ။ “နင့္ဘဝၾကီး ဒီေလာက္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေနတာ ငါတို႕လို သူငယ္ခ်င္းမ်ိဳးေတြနဲ႕ ဆံုဆည္းခြင့္ရလို႕လို႕ မွတ္” ဘာညာေပါ့...။ ဘဝနဲ႕ကို ခ်ီၿပီး ေၿပာၿပလိုက္တယ္...။ (ပိုေၿပာစရာရွိတာက ခုဆို သူက မွင္စာရဲ႕ အိမ္ဦးနတ္ၿဖစ္ေနၿပီေလ..)။ ၿပီးေတာ့ ဒင္းက “နင့္ေၿခေထာက္မွာ စပရိန္တပ္ထားသလား” လို႕ ကၽြန္မတို႕ေနာက္ရေလာက္ေအာင္ ေၿမွာက္ၾကြ ေၿမွာက္ၾကြလဲ ေလွ်ာက္တတ္ေသးတယ္..။
ကၽြန္မတို႕ ေက်ာင္းေတြဖြင့္ၿပီး တစ္လေလာက္မွာ ေမဂ်ာေပါင္းစံု ေဘာလံုးပြဲလုပ္ၾကတယ္...။ ကၽြန္မတို႕ေမဂ်ာက မိန္းကေလးမ်ားတဲ့ ေမဂ်ာဆိုေတာ့.. ကၽြန္မတို႕ သူငယ္ခ်င္းေယာကၤ်ားေလး သံုးေယာက္ကလဲ တတပ္တအား ပါဝင္ရေတာ့တာေပါ့..။ အာတာလြတ္ၿမိဳ႕စားနဲ႕ စာေပဗိမာန္က ေဘာလံုးဝင္ကန္တယ္..။ ကေလးသားေလးက ဝင္မကန္ေတာ့ သူက ေတာက္တိုမယ္ရေပါ့...။ တကယ္က သူတင္မဟုတ္ပါဘူး.. သူတို႕ကို အေပါင္းအသင္းလုပ္မိတဲ့ ကၽြန္မတို႕မိန္းကေလးသံုးေယာက္ပါ ေတာက္တိုမယ္ရ ၿဖစ္ကုန္တယ္...။ ကၽြန္မတို႕ေမဂ်ာ ေဘာလံုးပြဲရွိတဲ့ ေန႕မ်ားဆို သူတို႕ လြယ္အိတ္ေတြ ေက်ာပိုးအိတ္ေတြကို တေနရာက တေနရာ ေၿပာင္းရတိုင္း ကၽြန္မတို႕မွာ သယ္ေပးရတာ ကူလီလံုးလံုးကို ၿဖစ္လို႔...။သူတို႕ကေတာ့ အားကစားသမားေတြမို႕ ဆိုၿပီး အခြင့္ထူးခံၿဖစ္သြားတယ္ေလ..။ ေအာ္ .. ေၿပာရဦးမယ္.. အဲဒီအခ်ိန္မွာ တၿခားလူေတြက ဆရာမေတြကို လက္သြက္သြက္နဲ႕ ညႈိႏႈိင္းၿပီး က်ဴရွင္ေတြ ဝိုင္းေနၾကၿပီ...။ ကၽြန္မတို႕ေၿခာက္ေယာက္မွာေတာ့.. ေနရာအဆင္မေၿပတာရယ္... ဆရာမေတြနဲ႕ သိပ္ေရာေရာေႏွာေႏွာမရွိတာရယ္ေၾကာင့္ ... က်ဴရွင္လက္မဲ့ၿဖစ္ေနခ်ိန္ေပါ့...။ တေန႕ ကၽြန္မတို႕ ေမဂ်ာနဲ႕ တၿခားေမဂ်ာ ေဘာလံုးပြဲရွိတဲ့ေန႕ေပါ့....။ ဆရာမေတြကလဲ အဲ့ေန႕ကို ေစာဆင္းေပးေတာ့ ညေနဘက္ အတန္းခ်ိန္ေတြမရွိဘူး..။ ကစားသမားေတြကလဲ ကစားမယ့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနၾကတယ္..။ အဲ့ဒီခ်ိန္မွာ.. လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္လလံုးလံုး တခါမွ မၿမင္ဘူးခဲ့တဲ့... တရုတ္မေခ်ာေခ်ာေလးတစ္ေယာက္ ကၽြန္မတို႕ မိန္းကေလးသံုးေယာက္ထိုင္တဲ့နားကို ေရာက္လာတယ္..။ သူမက အဝါေရာင္ မွာ အနက္ေရာင္ polka dot ေတြပါတဲ့ ဝမ္းဆက္နဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းနီကိုလဲ နီရဲေနေအာင္ဆိုးထားတယ္..။ မ်က္ႏွာထားကေတာ့ ခပ္တည္တည္...(စူပုပ္ပုပ္ေလးလို႕ ေၿပာရင္ ပိုမွန္မယ္ထင္တယ္)..။ “နင္တို႕ က်ဴရွင္ မဝိုင္းရေသးဘူးဆို.. ငါနဲ႕ ဝိုင္းမလား.. ငါ့အိမ္မွာ ဝိုင္းလို႕ရတယ္”... တဲ့..။ ကၽြန္မတို႕မွာ ေရငတ္တုန္း ေရတြင္းထဲက်ေပါ့...။ ဝမ္းသာအားရနဲ႕ ေခါင္းညိတ္လိုက္ၾကတယ္...။ အဲဒီႏႈတ္ခမ္းနီရဲရဲ နဲ႕ ေကာင္မေလးက ကၽြန္မတို႕ က်ဴရွင္ဝိုင္းရွင္ ၿဖစ္လာသလို... ကၽြန္မတို႕ေမဂ်ာရဲ႕ တရားမဝင္ ကြင္း လဲၿဖစ္လာတယ္. (တရားမဝင္ဆိုတာက တရားဝင္ fresher welcome လုပ္ၿပီး မေရြးလိုက္ရလို႕ပါ..။ ကၽြန္မတို႕ႏွစ္မွာ fresher welcome လုပ္ခြင့္ပိတ္ခံရတယ္ေလ... :{...)....။ အဲဒါအၿပင္... ကၽြန္မတို႕ အဖြဲဲ႕ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအဖြဲ႕ဝင္ ကၽြန္မရဲ႕ ဆဌမေၿမာက္သူငယ္ခ်င္းလဲ ၿဖစ္လာခဲ့တယ္...။
ကဲ... ခြန္ႏွစ္ေယာက္အဖြဲ႕ ၿဖစ္လာပံုေတြလဲ စံုသြားၿပီ...။ ေပါက္ကရေတြၿဖစ္... ရယ္ၾက ေမာၾကရတာေတြကိုေတာ့.. ... ဆက္ရန္ ေပါ့
တစ္ခ်ိန္တုန္းက... , တစ္ခ်ိန္တုန္းက ၂
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ
ခင္တဲ့
မလိခ
ေက်ာင္းစတက္ရတဲ့ ေန႕မွာေတာ့.. ကၽြန္မရယ္ မွင္စာရယ္ ဇာမဏီဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းရယ္ (ဇာမဏီက ကြန္ပ်ဴတာက .. ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းစဖြင့္ခ်ိန္ သူမေက်ာင္းက မဖြင့္ေသးတာေၾကာင့္ သူမက ကၽြန္မေက်ာင္းကို လိုက္လည္ပါတယ္.. ဆတ္ဆတ္ေဆာ့ေဆာ့ေလ.. ဝါသနာၾကီးၾကတာကိုးး. :P). မွင္စာ့ဦးေလးကားနဲ႕ ေက်ာင္းကိုေရာက္လာတယ္..။ ေက်ာင္းထဲဝင္ေတာ့ အၿမင္ဆန္းေနတယ္လို႕ ထင္မိတာ... ဟိုေန႕က ကၽြန္မတို႕ ေတြ႕ခဲ့တဲ့.ေက်ာင္းသားေရးရာ ပတ္ပတ္လည္က ၿမက္ပင္ ရွည္ရွည္ေတြ မရွိေတာ့ပဲ ရွင္းလင္းေနတယ္..။ ၿမက္ပင္ေတြ မရွိေတာ့မွပဲ... ေက်ာင္းသားေရးရာ တည္ရာထက္ ေၿမအနိမ့္ပိုင္းမွာ ရွိေနတဲ့... တစ္ထပ္တိုက္ အေဆာင္ေတြ တသီတတန္း ကို တေမွ်ာ္တေခၚ လွမ္းေတြ႕လိုက္ရေတာ့တယ္...။ အဲဒီေတာ့မွ .. ေက်ာင္းလာအပ္တဲ့ေန႕က ၿခံဳထဲက ထြက္လာတဲ့ ႏွစ္ေယာက္ကို ေတြးမိၿပီး အားလံုးသေဘာေပါက္သြားတယ္...။ ေအာ္ ငါတို႕လဲ သူတို႕လို ၿခံဳတိုးရေတာ့တာပါပဲလို႕.... (အဲဒီတစ္ထပ္တိုက္ စာသင္ေဆာင္ေတြၾကားမွာက ၿမက္ပင္ရွည္ေတြ ရွိေနေသးတုန္းပဲေလ..)။
ပထမဆံုးစာသင္ခ်ိန္က ရိုးေကာလ္ေခၚတာ နာမည္စာရင္းနဲ႕ လူနဲ႕တိုက္စစ္တာနဲ႕တင္ ၿပီးသြားတယ္..။ ကၽြန္မတို႕ သံုးေယာက္လဲ အသိအကၽြမ္းမ်ားေတြ႕ေလမလား ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္ေပါ့...။ အဲဒီခ်ိန္ ကၽြန္မတို႕စာသင္ခန္းေဘးက ၿဖတ္သြားတဲ့.. ရွပ္အကၤ်ီ အနက္ေရာင္ ေနကာမ်က္မွန္နဲ႕ ေကာင္ေလး.. (အသက္အရြယ္ အရသာ ေကာင္ေလးလို႕ ေၿပာရတယ္.. သူက လူေကာင္ခပ္ၾကီးၾကီးမို႕ ေကာင္ၾကီး ဆိုရင္ ပိုမွန္မလားပဲ.. :P).။ သူ႕ကို ၿမင္ၿမင္ခ်င္း ကၽြန္မ သိလိုက္တယ္..။ ကၽြန္မနဲ႕ အထက္တန္းေက်ာင္းမွာတုန္းက တစ္ခန္းတည္း အတန္းေဖာ္ေကာင္ေလး ။ သူ႕ကိုက နာမည္သိရံု မ်က္မွန္းတန္းမိရံုေလာက္သာသိတာ....။ ဒါေပမဲ့လည္း.. သိတယ္မလား.. လံုးဝမသိတဲ့လူေတြၾကားထဲမွာ နည္းနည္းေလာက္သိတဲ့သူပါေတာ့ အားတက္သြားမိတယ္..။ (ေနကာမ်က္မွန္းၾကီး ၿပဴးတူးၿပဲတဲနဲ႕ ပဲမ်ားလြန္းလိုက္တာ လို႕ အဲဒီတုန္းက မ်က္မုန္းက်ိဳးမိတာကိုေတာ့ ခုထိ ကၽြန္မသူ႕ကို မေၿပာၿဖစ္ခဲ့ဘူး... :D)။ ၿဖစ္ခ်င္ေတာ့ သူကလဲ ကၽြန္မတို႕နဲ႕ ေမဂ်ာတူတူပဲ..။ အခန္းထဲဝင္လာေတာ့.. သူက ကၽြန္မကို မွတ္မိၿပီး.. ၿပံဳးၿပႏႈတ္ဆက္တယ္။ ဆိုးတာတစ္ခုက... “ ဟာ.. ငါနင့္ကို သိတယ္... နင့္နာမည္က ဘယ္သူ..... ” ဆိုၿပီး..ရပ္သြားတယ္...။ ကၽြန္မလဲ နည္းနည္းေတာ့ ေအာင့္သက္သက္ ၿဖစ္သြားေပမဲ့... စိတ္ရွည္သည္းခံတဲ့ မလိခဆိုေတာ့ ၾကည္ၾကည္သာသာပဲ ကၽြန္မနာမည္ေၿပာလိုက္ေတာ့ သူမွတ္မိသြားပါတယ္..။ ဒါေပမဲ့ ပထမဆံုးေက်ာင္းတက္ရတဲ့ အဲဒီရက္မွာ သူက ပဲမ်ားစြာနဲ႕ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ေယာကၤ်ားေလးတစ္အုပ္နဲ႕ သြားေရာထုိင္ေနတယ္..။ ေနာက္ပိုင္း ခင္သြားၾကေတာ့ သူ႕ကို ကၽြန္မတို႕က အာတာလြတ္ၿမိဳ႕စားၾကီး လို႕ ကင္ပြန္းတပ္ထားေပးတယ္..။ သူကလဲ တကယ္ပဲ တူရွာတယ္...။ :P..။ သူက ကၽြန္မရဲ႕ ဒုတိယေၿမာက္ သူငယ္ခ်င္းေပါ့..။
ေနာက္ေန႕ေတြမွာေတာ့ ဇာမဏီလဲ ေဝးလံလွတဲ့ ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းကို အပင္ပန္းခံမလိုက္ေတာ့ဘူး...။ ကၽြန္မနဲ႕ မွင္စာနဲ႕ပဲ.. တတြဲတြဲ အတန္းေတြလိုက္တက္ရတာေပါ့..။ အာတာလြတ္ၿမိဳ႕စားကေတာ့ အဲဒီတုန္းက သိပ္လဲ မခင္ေသးေတာ့ သူေက်ာင္းလာတက္သလား မတက္သလားဆိုတာကိုေတာင္ ကၽြန္မတို႕ သတိမထားမိခဲ့ၾကဘူး...။ ေက်ာင္းစစတက္ခ်င္း ဆိုေတာ့ ကၽြန္မနဲ႕မွင္စာက လိမၼာေရးၿခားရွိစြာ.. ေရွ႕ဆံုးတန္းေတြမွာ ထိုင္တယ္.။ ဆရာမက စာေမးလုိ႕ရတဲ့ဟာဆို တက္တက္ၾကြၾကြ ေၿဖတယ္.။ ေက်ာင္းတက္ၿပီး သံုးေလးရက္ေလာက္မွာေပါ့...။ ေန႕လည္ထမင္းစားၿပီးလို႕.. ကၽြန္မတို႕ႏွစ္ေယာက္ ေရွ႕ဆံုးတန္းကေနထိုင္ၿပီး တစ္တန္းလံုးကို ၾကည့္ရင္း ထံုးစံအတိုင္း အရည္မရ အဖတ္မရ ပြားေနၾကတုန္း.. အသားညိဳညိဳနဲ႕ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ကၽြန္မတို႕နားေရာက္လာတယ္..။ ကဒ္ေလး တစ္ကတ္ကိုလဲ ကၽြန္မတို႕ဘက္ကို ထိုးေပးရင္း သူ႕နာမည္ကို မိတ္ဆက္တယ္..။ ကၽြန္မတို႕ႏွစ္ေယာက္လဲ ပါးစပ္ေလးေတြ အေဟာင္းသားနဲ႕ အံ့ၾသလို႕ေပါ့...။ ၁၆ ႏွစ္ ၁၇ ႏွစ္ ဒီအရြယ္နဲ႕ သူက visiting card ေပးၿပီး မိတ္ဆက္တာကိုး.. မအံ့ၾသ ဘယ္သူခံႏိုင္မွာလဲလို႕... ေနာ့..။ သူက ကၽြန္မရဲ႕ တတိယေၿမာက္သူငယ္ခ်င္း ၿဖစ္လာခဲ့တဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ကၽြန္မတို႕က သူ႕ကို မ်ိဳးၾကီး.. လို႕ေခၚတယ္..။ အဲဒီေန႕ကေတာ့ သူအဲသလို လာမိတ္ဆက္ေတာ့မွ သတိထားမိတယ္... သူနဲ႕ ကၽြန္မက ကိုးတန္းထိ တစ္ေက်ာင္းတည္း ။ အခန္းေတာ့ မတူဘူးဆိုေတာ့ အရင္ေန႕ေတြက သတိမထားမိလိုက္တာ ..။ တိုက္ဆိုင္ခ်င္ေတာ့ မ်ိဳးၾကီးက ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းမွာ ကိုးတန္းထိေနၿပီး ဆယ္တန္းမွာေတာ့ မွင္စာတို႕ေက်ာင္းကို ေၿပာင္းသြားခဲ့တယ္တဲ့...။ ၿပီးေတာ့ မွင္စာနဲ႕ ဆယ္တန္းမွာ တခန္းတည္းပါတဲ့..။ ကဲ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ တိုက္ဆိုင္လိုက္သလဲလို႕..။ အဲဒီလိုနဲ႕ သူက ကၽြန္မေရာ မွင္စာေရာနဲ႕ သိတဲ့.. ကၽြန္မရဲ႕ တတိယေၿမာင္သူငယ္ခ်င္းၿဖစ္လာတယ္...။
ေနာက္တစ္ေန႕... ပထမဆံုးအခ်ိန္ ရိုးေကာလ္ေခၚေနတုန္း... ဘယ္လိုမွ မထင္မွတ္ထားတာ တစ္ခုၿဖစ္သြားတယ္..။ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နာမည္ကို ေခၚလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာပဲ... ကၽြန္မတို႕ ထိုင္ခံုတန္းရဲ႕ ေဘးဘက္ ေလွ်ာက္လမး္ၿခားထားတဲ့ ဟိုဘက္ခံုတန္းမွာ တစ္ေယာက္တည္းထိုင္ေနတဲ့.. ေကာင္ေလးက သူ႕ေၿခေထာက္နားက အိပ္ေနတဲ့ ေခြးကို မေတာ္တဆတက္နင္းမိတယ္... (ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းမွာက ေခြးေတြေရာ ႏြားေတြေရာ စာသင္ခန္းထဲကို ဝင္ဝင္လာတတ္လို႕ ေမာင္းေမာင္းထုတ္ရတတ္တယ္..).။ အဲဒီေတာ့... ဆရာမက “xxx” ဆိုၿပီး ေကာင္ေလးနာမည္ကိုေခၚလိုက္တဲ့အခ်ိန္... ဟိုတက္နင္းခံရတဲ့ ေခြးက အလန္႕တၾကား “ကိန္” လို႕ေအာ္တဲ့ အခ်ိန္.. အားလံုးကကြက္တိ တိုင္ပင္ကိုက္ထားသလို ၿဖစ္သြားတယ္..။ ဆရာမနာမည္ေခၚတာကိုပဲ ကိန္ လို႕ၿပန္ထူးသလိုလို ဘာလုိလိုေပါ့...။ ၿဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီေခြးကို တက္နင္းတဲ့ ေကာင္ေလးက ဆရာမေခၚလိုက္တဲ့နာမည္ပိုင္ရွင္ၿဖစ္ေနတယ္..။ ေနာက္ တိုက္ဆိုင္လြန္းၿပန္တာက... သူက မ်ိဳးၾကီးရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းၿဖစ္ေနတယ္..။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ အဲဒီေကာင္ေလးက ကၽြန္မရဲ႕ စတုတၳေၿမာက္ သူငယ္ခ်င္းၿဖစ္လာတယ္..။ ခုထက္ထိေတာင္ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုံလို႕ ေက်ာင္းအေၾကာင္း သတိတရ ေၿပာၿဖစ္ရင္.. သူ႕နာမည္နဲ႕တြဲၿပီး ေနာက္မွ ကိန္ ဆိုတာေလး ထည့္ေခၚရတာက မေဟာင္းႏိုင္တဲ့ ဟာသတစ္ခု။ . ခုေတြးရင္ ခုရယ္ခ်င္တယ္... “xxx ကိန္” တဲ့..။ :P..။ ဒါေပမဲ့ သူ႕ကိုေတာ့ ကၽြန္မတို႕က “ကေလးသားေလး” လို႕ေခၚတယ္...။ သိတယ္မလား.. မြန္ၿပည္နယ္ဖက္မွာ.. ဇြန္းေသးေသးေလးဆို ဇြန္းသားေလး..။ ဖ်ာေသးေသးေလးဆို ဖ်ာသားေလးလို႕ ေခၚတာေလ..။ အဲဒီလိုပဲ သူ႕ရုပ္က ကေလးရုပ္မို႕ မြန္ဆရာမတစ္ေယာက္က အမွတ္တမဲ့ေခၚလိုက္ရာကေန ကၽြန္မတို႕ပါ စေခၚၿဖစ္သြားတာ...။ အဲဒီတုန္းက “xxxကိန္” လို႕ေတာ့ မေခၚၿဖစ္ခဲ့ဘူး... ေခၚၿဖစ္ရင္ သူက ကၽြန္မတို႕ တဖြဲ႕လံုးကို စိတ္ေကာက္သြားႏိုင္တယ္... သူက စိတ္ဆိုးစိတ္ေကာက္လြယ္တယ္ေလ။ အဲဒီတုန္းကေၿပာပါတယ္.. :P...။
ကၽြန္မရဲ႕ ပဥၥမေၿမာက္ သူငယ္ခ်င္းကိုေတာ့ တတိယေၿမာက္သူငယ္ခ်င္း အာတာလြတ္ၿမိဳ႕စားၾကီးက ေခၚလာ မိတ္ဆက္ေပးခဲ့တယ္..။ သူ႕ကိုေတာ့ ၿမင္ၿမင္ခ်င္း စာအုပ္ဖြင့္ထားတဲ့ ပံုနဲ႕ စာေပဗိမာန္ အမွတ္တံဆိပ္ကို ေၿပးၿမင္မိတာေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႕က နာမည္ေၿပာင္ “စာေပဗိမာန္” လို႕ ေခၚေလရဲ႕... ။ တကယ္က သူက အဲဒီတုန္းက ေခတ္စားတဲ့ အလယ္ခြဲဆံပင္ထားထားတာ...။ သူက ကၽြန္မတို႕ သန္လ်င္ေက်ာင္းမွာ သူလိုခ်င္တဲ့ ေမဂ်ာမရလို႕ ေမွာ္ဘီဂ်ီတီစီမွာ တစ္ပတ္ေလာက္ EC လား MC လားမသိဘူး သြားတက္လိုက္ေသးတယ္တဲ့...။ သူက တခါတခါေနာက္တတ္တယ္.. “ငါ့ဘာသာငါ ေမွာ္ဘီမွာပဲ တက္ေနလိုက္ရင္ေကာင္းသားဟာ.. သန္လ်င္ကို ေၿပာင္းလာမိတာ ငါမွားတာ” ဆိုၿပီး.. ကၽြန္မတို႕နဲ႕ အေပါင္းအသင္းၿဖစ္ရတာ မွားေလၿခင္းဆိုၿပီး ေနာက္တတ္တယ္..။ အဲဒီခါမ်ိဳးက်ရင္.. ကၽြန္မတို႕က ကက္ကက္လန္ေအာင္ စြာေတာ့တာပဲ.. ။ “နင့္ဘဝၾကီး ဒီေလာက္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေနတာ ငါတို႕လို သူငယ္ခ်င္းမ်ိဳးေတြနဲ႕ ဆံုဆည္းခြင့္ရလို႕လို႕ မွတ္” ဘာညာေပါ့...။ ဘဝနဲ႕ကို ခ်ီၿပီး ေၿပာၿပလိုက္တယ္...။ (ပိုေၿပာစရာရွိတာက ခုဆို သူက မွင္စာရဲ႕ အိမ္ဦးနတ္ၿဖစ္ေနၿပီေလ..)။ ၿပီးေတာ့ ဒင္းက “နင့္ေၿခေထာက္မွာ စပရိန္တပ္ထားသလား” လို႕ ကၽြန္မတို႕ေနာက္ရေလာက္ေအာင္ ေၿမွာက္ၾကြ ေၿမွာက္ၾကြလဲ ေလွ်ာက္တတ္ေသးတယ္..။
ကၽြန္မတို႕ ေက်ာင္းေတြဖြင့္ၿပီး တစ္လေလာက္မွာ ေမဂ်ာေပါင္းစံု ေဘာလံုးပြဲလုပ္ၾကတယ္...။ ကၽြန္မတို႕ေမဂ်ာက မိန္းကေလးမ်ားတဲ့ ေမဂ်ာဆိုေတာ့.. ကၽြန္မတို႕ သူငယ္ခ်င္းေယာကၤ်ားေလး သံုးေယာက္ကလဲ တတပ္တအား ပါဝင္ရေတာ့တာေပါ့..။ အာတာလြတ္ၿမိဳ႕စားနဲ႕ စာေပဗိမာန္က ေဘာလံုးဝင္ကန္တယ္..။ ကေလးသားေလးက ဝင္မကန္ေတာ့ သူက ေတာက္တိုမယ္ရေပါ့...။ တကယ္က သူတင္မဟုတ္ပါဘူး.. သူတို႕ကို အေပါင္းအသင္းလုပ္မိတဲ့ ကၽြန္မတို႕မိန္းကေလးသံုးေယာက္ပါ ေတာက္တိုမယ္ရ ၿဖစ္ကုန္တယ္...။ ကၽြန္မတို႕ေမဂ်ာ ေဘာလံုးပြဲရွိတဲ့ ေန႕မ်ားဆို သူတို႕ လြယ္အိတ္ေတြ ေက်ာပိုးအိတ္ေတြကို တေနရာက တေနရာ ေၿပာင္းရတိုင္း ကၽြန္မတို႕မွာ သယ္ေပးရတာ ကူလီလံုးလံုးကို ၿဖစ္လို႔...။သူတို႕ကေတာ့ အားကစားသမားေတြမို႕ ဆိုၿပီး အခြင့္ထူးခံၿဖစ္သြားတယ္ေလ..။ ေအာ္ .. ေၿပာရဦးမယ္.. အဲဒီအခ်ိန္မွာ တၿခားလူေတြက ဆရာမေတြကို လက္သြက္သြက္နဲ႕ ညႈိႏႈိင္းၿပီး က်ဴရွင္ေတြ ဝိုင္းေနၾကၿပီ...။ ကၽြန္မတို႕ေၿခာက္ေယာက္မွာေတာ့.. ေနရာအဆင္မေၿပတာရယ္... ဆရာမေတြနဲ႕ သိပ္ေရာေရာေႏွာေႏွာမရွိတာရယ္ေၾကာင့္ ... က်ဴရွင္လက္မဲ့ၿဖစ္ေနခ်ိန္ေပါ့...။ တေန႕ ကၽြန္မတို႕ ေမဂ်ာနဲ႕ တၿခားေမဂ်ာ ေဘာလံုးပြဲရွိတဲ့ေန႕ေပါ့....။ ဆရာမေတြကလဲ အဲ့ေန႕ကို ေစာဆင္းေပးေတာ့ ညေနဘက္ အတန္းခ်ိန္ေတြမရွိဘူး..။ ကစားသမားေတြကလဲ ကစားမယ့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနၾကတယ္..။ အဲ့ဒီခ်ိန္မွာ.. လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္လလံုးလံုး တခါမွ မၿမင္ဘူးခဲ့တဲ့... တရုတ္မေခ်ာေခ်ာေလးတစ္ေယာက္ ကၽြန္မတို႕ မိန္းကေလးသံုးေယာက္ထိုင္တဲ့နားကို ေရာက္လာတယ္..။ သူမက အဝါေရာင္ မွာ အနက္ေရာင္ polka dot ေတြပါတဲ့ ဝမ္းဆက္နဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းနီကိုလဲ နီရဲေနေအာင္ဆိုးထားတယ္..။ မ်က္ႏွာထားကေတာ့ ခပ္တည္တည္...(စူပုပ္ပုပ္ေလးလို႕ ေၿပာရင္ ပိုမွန္မယ္ထင္တယ္)..။ “နင္တို႕ က်ဴရွင္ မဝိုင္းရေသးဘူးဆို.. ငါနဲ႕ ဝိုင္းမလား.. ငါ့အိမ္မွာ ဝိုင္းလို႕ရတယ္”... တဲ့..။ ကၽြန္မတို႕မွာ ေရငတ္တုန္း ေရတြင္းထဲက်ေပါ့...။ ဝမ္းသာအားရနဲ႕ ေခါင္းညိတ္လိုက္ၾကတယ္...။ အဲဒီႏႈတ္ခမ္းနီရဲရဲ နဲ႕ ေကာင္မေလးက ကၽြန္မတို႕ က်ဴရွင္ဝိုင္းရွင္ ၿဖစ္လာသလို... ကၽြန္မတို႕ေမဂ်ာရဲ႕ တရားမဝင္ ကြင္း လဲၿဖစ္လာတယ္. (တရားမဝင္ဆိုတာက တရားဝင္ fresher welcome လုပ္ၿပီး မေရြးလိုက္ရလို႕ပါ..။ ကၽြန္မတို႕ႏွစ္မွာ fresher welcome လုပ္ခြင့္ပိတ္ခံရတယ္ေလ... :{...)....။ အဲဒါအၿပင္... ကၽြန္မတို႕ အဖြဲဲ႕ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအဖြဲ႕ဝင္ ကၽြန္မရဲ႕ ဆဌမေၿမာက္သူငယ္ခ်င္းလဲ ၿဖစ္လာခဲ့တယ္...။
ကဲ... ခြန္ႏွစ္ေယာက္အဖြဲ႕ ၿဖစ္လာပံုေတြလဲ စံုသြားၿပီ...။ ေပါက္ကရေတြၿဖစ္... ရယ္ၾက ေမာၾကရတာေတြကိုေတာ့.. ... ဆက္ရန္ ေပါ့
တစ္ခ်ိန္တုန္းက... , တစ္ခ်ိန္တုန္းက ၂
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ
ခင္တဲ့
မလိခ
Friday, May 20, 2011
ဒီတစ္ေခါက္...
မႏွစ္က ႏွစ္ကုန္ပိုင္းေလာက္မွာပဲ... ဒီႏိုင္ငံမွာ မလိခမဂၤလာေဆာင္လိုက္ပါတယ္..။ မိဘေဆြမ်ိဳးေတြရဲ႕ ေတာင္းဆိုမႈေၾကာင့္ ဒီႏွစ္ ႏွစ္ဆန္းပိုင္းေလာက္မွာ ရန္ကုန္မွာၿပန္ၿပီး မဂၤလာဧည့္ခံပြဲေလး လုပ္ၿဖစ္တယ္..။ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ပင္ပန္းသြားတယ္..။ ရန္ကုန္က လူၾကီးေတြစိတ္တိုင္းက် မဂၤလာပြဲ မလုပ္မၿဖစ္လုပ္ရမယ္ ဆိုေတာ့ သူနဲ႕ ကၽြန္မ နဂိုတည္းက စဥ္းစားထားတဲ့ အလွဴေလးေတြအတြက္ပါ ဘတ္ဂ်တ္ကတြက္ရေတာ့တာေပါ့...။ ၿမန္မာႏိုင္ငံၿပန္ရင္ ခရီးကလဲ မထြက္ပဲမေနႏိုင္တာနဲ႕... ၾကိဳတင္စီစဥ္ထားပါရက္နဲ႕ ကတိုက္ကရိုက္ၿဖစ္ခဲ့ရတယ္...။ လုပ္ခ်င္တာေတြက မ်ားမ်ား ရတဲ့အခ်ိန္က နည္းနည္းၿဖစ္ေနတာေၾကာင့္ေပါ့..။
မဂၤလာပြဲကေတာ့ ထားပါေတာ့...။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ဆြမ္းေကၽြးၿပီး မိဘေဆြမ်ိဳးေတြ ေတြ႕ဆံု စားေသာက္ၾကတာေလးပါပဲ..။ ဟိုမင္းသားမင္းသမီးလိုေတာ့ၾကီး မဟုတ္ပါဘူး...။ ေၿပာရဦးမယ္ ၿဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကၽြန္မ မဂၤလာပြဲလုပ္တဲ့ရက္က သူတို႕ရဲ႕ ေၿခာက္ပြဲလား ခုနစ္ပြဲလားမသိတဲ့ ပြဲေတြထဲက တစ္ရက္နဲ႕ သြားတိုက္ေနပါေသးတယ္..။ တိုက္ေတာ့ ဘာၿဖစ္တုန္းဆိုေတာ့.... ဘာမွမၿဖစ္ပါဘူး...။ ကိုယ့္ အန္တီပါစီေန႕ ေမ့သြားရင္ သူတို႕ကိုသြားေမးလို႕ရတာေပါ့.. အဲလိုေတာ့ၾကံထားတယ္...။ :D
ေနာက္ မဂၤလာပြဲဆိုေတာ့ သိတဲ့အတိုင္း ဟိုစစ ဒီစစလက္ဖြဲ႕ၾကတာေတြရွိတာေပါ့..။ အဲဒါေတြက် ဒီလဲ မသယ္လာႏိုင္... ။ ေနာက္ ကၽြန္မၾကားဖူးတာရွိတယ္.. တခိ်ဳ႕ေတြက လက္ဖြဲ႕ေတြကို ဆိုင္ကိုၿပန္သြင္းၾကတယ္တဲ့..။ ကၽြန္မလဲ ကိုယ္တိုင္ေဆာင္မွပဲ အသစ္အဆန္းေတြၾကားရေတာ့တယ္..။ အဲလိုၾကီး သြားၿပန္ေရာင္းဖို႕ၾကေတာ့လဲ.. လက္ဖြဲ႕တဲ့လူေတြကို ကၽြန္မက မွန္းအားနာမိတယ္..။ အဲလိုနဲ႕ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ ကၽြန္မနဲ႕သူ နဂိုစီစဥ္ထားတဲ့ ေနရာေလးေတြမွာ လွဴမဲ့ ေငြသားပမာဏအၿပင္ ရလာတဲ့ လက္ဖြဲ႕ေလးေတြပါ ေရာလွဴပစ္လိုက္တယ္..။ က်န္တာ သူတို႕ဘာသာ အဆင္သင့္သလို စီမံပါေလ့ေစ.. ကၽြန္မစိတ္က လွဴလိုက္တဲ့ေနရာတင္ အဲ့ပစၥည္းေတြနဲ႕ ၿပတ္ၿပီ...။ ကဲ ဒီေတာ့ ကၽြန္မလဲ အားနာစရာမလိုေတာ့ဘူးေပါ့ ဟုတ္ဘူးလား...။ ၿပီးေတာ့ လက္ဖြဲ႕တဲ့လူလဲ ကုသိုလ္ရတာေပါ့..။
ကၽြန္မတို႕လွဴၿဖစ္တာက.. ပထမ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ဦးေဆာင္ၿပီး ဖြဲ႕ထားတဲ့ အဖြဲ႕ေလးက လုပ္တဲ့ အလွဴေလးမွာ..။ သူငယ္ခ်င္းတို႕အဖဲြ႕က သန္လ်င္ဘက္က သီလရွင္ေတြဦးစီးတဲ့ စာသင္ေက်ာင္းတခုမွာ သီလရွင္ဆရာေလးေတြနဲ႕ ကေလးေတြကို တစ္နပ္စာ ဆြမ္း ထမင္းေကၽြးၿပီး ကေလးေတြလိုတဲ့ စာေရးကိရိယာေလးေတြ လွဴတယ္..။ ေနာက္ အဲဒီေက်ာင္းေလးမွာ ေက်ာင္းေဆာင္သစ္ ေဆာက္လုပ္ဖို႕ အလွဴေငြလဲ ထည့္ခဲ့တယ္..။ ကၽြန္မကအဲဒီေန႕က သူတို႕အဖြဲ႕နဲ႕ မလိုက္သြားၿဖစ္လိုက္ဘူး..။ မဂၤလာပြဲမတိုင္ခင္ဆိုေတာ့ အလုပ္ေတြက ဘာမွန္းမသိပဲရႈပ္ေနတာနဲ႕..။ ေနာက္သူတို႔ဓာတ္ပံုေတြၿပမွ မလိုက္မိတာ ေနာင္တရမိတယ္..။
မဂၤလာပြဲၿပီးေနာက္တစ္ေန႕က်ေတာ့.. ပစၥည္းေတြနဲ႕ ကၽြန္မတို႕.. ရြာသာၾကီးက စိတ္ေရာဂါကုေဆးရံုကို ေရာက္ခဲ့ၾကတယ္...။ စီးပြားေရးတကၠသိုလ္အလြန္မွာကတည္းက လမ္းက ဆိုးသြားလိုက္တာ.. ခ်ိဳင့္တခုတခုက ကားဘီးတစ္ဝက္သာသာေလာက္ေတာင္နက္မလားပဲ... ၿပီးေတာ့ ခဲလံုးၾကီးေတြကလဲ နည္းတာမွမဟုတ္ပဲ..။ လမ္းၿပင္ဖို႕ထင္ပါရဲ႕.. လမး္ေဘးနားမွာ ပံုထားတဲ့ ေက်ာက္ပံုေတြကေတာ့ အေပၚမွာ အပင္ေတြဘာေတြ ေပါက္လို႕.. အဲ့အပင္ေတြေတာင္ ေတာ္ေတာ္ၾကီးေနၿပီ...။ ေအာ္.. ဒီထက္ၾကီးလာေတာ့လဲ အရိပ္ရတာေပါ့လို႕ေတာ့ ေတြးမိပါတယ္.. ေနကလဲ ပူေသးတာကိုး...။ ကၽြန္မတို႕ ပစၥည္းေတြရယ္ ေငြသားတခ်ိဳ႕ရယ္ လွဴၿပီးေတာ့ သူနာၿပဳဆရာမၾကီးတစ္ေယာက္က ကၽြန္မတို႕ကို ေဆးရံုတြင္းကို လုိက္ၿပတယ္..။ ေဆးရံုရဲ႕ အဓိကႏွစ္ထပ္အေဆာက္အဦးေနာက္ကို ေရာက္တာနဲ႕ တထပ္ေဆာင္ပုေလးေတြ ဟိုတလံုးဒီတလံုး ကြင္းၿပင္ၾကီးထဲ ၿဖန္႕ထားတယ္...။ အားလံုးကို အမိုးပါတဲ့ ကြန္ကရစ္လမ္းေတြနဲ႕ ဆက္ထားတယ္..။ အဲဒီလမ္းေလး တဖက္တခ်က္ေတြမွာက ခ်ံဳေတြနဲ႕ အပင္ပုေလးေတြ... အရင္က လယ္ကြင္းေဟာင္းေတြၿဖစ္ခဲ့ဟန္တူပါတယ္..။ တစ္ေဆာင္နဲ႕တစ္ေဆာင္ကလဲ ေတာ္ေတာ္လွမ္းတယ္..။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္းစကားေၿပာရင္းသိရတာက.. အဲဒီသူနာၿပဳဆရာမၾကီးက ဒီမွာလုပ္လာတာ အႏွစ္၂၀ေလာက္ရွိၿပီတဲ့... သူမရဲ႕ ပထမဆံုးပိုစတင္က်ကတည္းက လုပ္လာတာ ခုထိဆိုပဲ...။ ကၽြန္မေတာ္ေတာ္ေလးစားမိသြားတယ္..။ တၿခားေဆးရံုေတြမွာေတာ့ မေၿပာတတ္ဘူး..။ ဒီလိုေဆးရံုမွာအလုပ္လုပ္ဖို႕ဆိုရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္စိတ္ရွည္သည္းခံရမယ္လို႕ ထင္မိတယ္..။
ကၽြန္မတို႕ကို လိုက္ၿပတာက အမ်ိဳးသမီးေဆာင္ကို..။ နည္းနည္းေရာဂါသက္သာတဲ့ လူနာေတြထားတဲ့အေဆာင္ လို႕ေၿပာတယ္။ အေဆာက္အဦးက စတုဂံက်က်အကြက္ခ်ေဆာက္ထားတဲ့ တထပ္ေဆာင္ေလး..။ ဝင္ေပါက္ကတခုတည္းရွိတယ္... ။ အလယ္မွာက ေၿမကြက္လပ္ၾကီး..။ အပင္တခ်ိဳ႕စိုက္ထားတယ္.. ။ နည္းနည္းေနေကာင္းတဲ့လူနာေတြက အဲဒီအပင္တခ်ိဳ႕စိုက္ပ်ိဳးေရးမွာပါဝင္လုပ္အားေပးၾကတယ္တဲ့..။ သူတို႕ေရာဂါသက္သာေစဖို႕ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္မႈတစ္ခုလို႕ ရွင္းၿပတယ္..။ ေနာက္ စဥ့္အိုးၾကီး သံုးလံုးေလာက္လဲ ခ်ထားတယ္..။ တခ်ိဳ႕ေတြက မ်က္ႏွာသစ္သြားတိုက္ေနၾကတယ္.. တခိ်ဳ႕ေတြကေတာ့ အဝတ္ေလွ်ာ္ေနၾကတယ္..။ ကၽြန္မတို႕ကို ၿမင္ေတာ့ တခ်ိဳ႕ေတြက ၿပံဳးၿပၾကတယ္..။
အေဆာင္ရဲ႕ပတ္ပတ္လည္မွာေတာ့ သံဇကာကြက္ၾကီးေတြနဲ႕ ကာထားတယ္.. ။ ေနာက္ ကုတင္ဆယ္လံုးေလာက္ ပါတဲ့ အခန္းရွည္ေတြ ... စတုဂံပံု ပတ္လမ္းေဘးတစ္ေလွ်ာက္ တန္းစီထားတယ္..။ တခ်ိဳ႕အခန္းေတြက်ေတာ့လဲ သံဘာဂ်ာတံခါးေတြ ဖြင့္ထားတယ္.. ။ တခ်ိဳ႕အခန္းေတြ က်ေတာ့လဲ သံတံခါးေတြကို ပိတ္ထားတယ္...။ ေရာဂါမသက္သာေသးလို႕လို႕ဆိုပါတယ္..။ အဲဒီပိတ္ထားတဲ့ တခန္းမွာ အမ်ိဳးသမီးေလးေယာက္ေလာက္က တံခါးေပါက္နားမွာ ရပ္ေနၾကတယ္..။ ကၽြန္မတို႕ကိုၿမင္ေတာ့... တစ္ေယာက္က “ဧည့္သည္ေတြပဲ.. ဒီေန႔ဘာေကၽြးမွာလဲ ”လို႕ လွမ္းေမးတယ္...။ ကၽြန္မတို႕လဲ ေၾကာင္အမ္းသြားတယ္..။ ေနာက္တစ္ေယာက္က “ၾကာဇံဟင္းခါးေကၽြးေနာ္” လို႕ လွမ္းေအာ္တယ္..။ သနားစရာေကာင္းလိုက္တာ..။ ဘာၿပန္ေၿပာလို႕ ေၿပာရမွန္းကို မသိခဲ့ဘူး...။
ေနာက္ တခန္းက်ေတာ့ တံခါးဖြင့္ထားတယ္.. အဲဒီအခန္းကလူေတြက်ေတာ့ ေရာဂါသက္သာေနၿပီ ဒါေပမဲ့ သူတို႕အိမ္ေတြက လာမေခၚေတာ့ပဲ ေဆးရံုမွာပဲ ပစ္ထားလုိက္ၾကတယ္တဲ့...။ စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ..။ သူတို႕ၾကည့္ရတာေတာ့ ေအးေဆးပဲ.. တခ်ိဳ႕လဲ စာဖတ္ေနတယ္..။ အဖြားတစ္ေယာက္ကေတာ့ သနပ္ခါးအေဖြးသားနဲ႕ ကုတင္ေပၚမွာထိုင္ၿပီး ၿပတင္းေပါက္အၿပင္ဘက္ကို ေငးေနတယ္...။ သားေတြသမီးေတြကို လြမ္းရွာတယ္ထင္တယ္..။
တပတ္ပတ္ၿပီးလို႕ ၿပန္ထြက္မယ့္အခ်ိန္က်ေတာ့.. ဆရာမၾကီးက အေဆာင္တာဝန္က် သူနာၿပဳဆရာမေလးနဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးေနတုန္း... “အေမ့” ဆိုတဲ့ ေအာ္သံနဲ႕ ကၽြန္မေမာင္ေလး... လွစ္ကနဲေနေအာင္ ေၿပးထြက္သြားတယ္..။ ေနာက္မွ ဘာၿဖစ္တာလဲဆိုေတာ့... ထြက္ခါနီး လူနာအမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က သူ႕ခါးကို လွမ္းကိုင္လိုက္လို႕ပါတဲ့..။ အဲဒါနဲ႕ လန္႕ၿပီးထြက္ေၿပးတာတဲ့..။ ကၽြန္မတို႕မွာ သူ႕ရုပ္ကိုၾကည့္ၿပီးရယ္လိုက္ရတာ..။ ဆရာမၾကီးကေတာ့ ရွင္းၿပတယ္..။ ေဆးရံုေရာက္လာတဲ့ တခ်ိဳ႕လူနာေတြထဲမွာ ဆန္႕က်င္ဘက္လိင္နဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ပိုစိတ္ဝင္စားတဲ့လူေတြရွိတယ္တဲ့...။ တခါတေလ အမ်ိဳးသားေတြရဲ႕ တင္ပါးကိုလိုက္ကိုင္တဲ့ကိစၥမ်ိဳးေတြလဲ ရွိတတ္သတဲ့..။ အခုကေတာ့ attention လိုခ်င္လို႕ လာတို႕တာေနမွာပါလို႕ေၿပာတယ္..။ ေမာင္ေလးကေတာ့ ၾကက္သီးထသြားသလို တြန္႔ၿပတယ္..။ သူကနဂိုကတည္းက ေၾကာက္တတ္တဲ့သူဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို႕မွာ သူ႕ၾကည့္ၿပီးရယ္ေနရတယ္..။
အဲဒီကအၿပန္က်ေတာ့.. ကၽြန္မတို႕ေတြ မဂၤလာဒံုက ကူးစက္ေဆးရံုကို သြားၾကတယ္..။ လူနာေတြ တအားမ်ားၿပီး ရႈပ္ေနတာေၾကာင့္ ဆရာမေတြလဲ လက္မလည္ဘူးၿဖစ္ေနတယ္..။ သူနာၿပဳဆရာမၾကီးတစ္ေယာက္ကေတာ့ ကၽြန္မတို႕(အလွဴရွင္) ကိုဘယ္မွလိုက္မၿပႏိုင္လို႕ဆိုၿပီး အားနာေနတယ္..။ သူ႕မွာလဲ လူနာေတြကတဖက္ ဖုန္းကလဲေၿပးကိုင္ရေသးတယ္..။ ေဆးရံုေလးနဲ႕ လူနာအေရအတြက္က မမွ်ဘူးၿဖစ္ေနတယ္..။ ဝန္ထမ္းလဲ ေလာက္ပံုမရဘူး..။ ဆရာမၾကီးေၿပာတာေတာ့.. မဂၤလာဒံုကဒီကူးစက္ေဆးရံုကိုက လူသိပ္မသိၾကေတာ့ အလွဴရွင္ေတြ လာလွဴတာလဲ နည္းတယ္တဲ့...။ လာတဲ့လူနာက မ်ားၿပီး ေပးစရာေနရာက နည္းေနေတာ့ တခ်ိဳ႕လူနာေတြကို လူသြားစၾကၤံမွာ ကုတင္ခင္းၿပီး ထားထားရတယ္တဲ့..။ လူသြားစၾကၤံမွာ ကုတင္ႏွစ္လံုးေလာက္လဲ ၿမင္ခဲ့ရတယ္..။ ေတာ္ေသးတာေပါ့ ကုတင္ေလးရွိေသးလို႕လို႕ ေတြးမိတယ္..။ မဟုတ္ဆို သံမံတလင္းေပၚမွာ...။ ေနာက္ တခိ်ဳ႕အခန္းေတြထဲကေန လွမ္းၾကည့္ေနၾကတဲ့ မ်က္လံုးေတြ.. ဘာအေရာင္အရိပ္ေတြလဲ ကၽြန္မမခြဲၿခားတတ္ဘူး..။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အင္အားမဲ့ေနၾကတယ္..။ ဆရာမၾကီးလဲ မအားတာနဲ႕ အားနာၿပီး ကၽြန္မသိခ်င္တာေလးေတြ မေမးခဲ့ရဘူး... ဥပမာ.. ဘယ္လိုကူးစက္ေရာဂါနဲ႕ လာတဲ့လူ အမ်ားဆံုးလဲ ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့...။ ေအအိုင္ဒီအက္စ္လို႕ေၿဖခဲ့လိုက္မွာကိုလဲ ဘာရယ္မဟုတ္ ေတြးေၾကာက္မိတယ္...။ ကာကြယ္ၿခင္းက ကုသၿခင္းထက္ ပိုထိေရာက္တယ္တဲ့..။ ေဆးရံုေတြမွာ ေတြ႕ရတတ္တယ္..။ကာကြယ္ဖို႕ အသိမေၿပာနဲ႕ ေရာဂါရလာရင္ ကုသဖို႕ ေဆးရံုေရာက္လာတဲ့သူကေရာ ဘယ္ႏွရာခိုင္ႏႈန္းရွိမွာလဲ...။
အဲဒီေန႕က ေတြးစရာေတြ အမ်ားၾကီးနဲ႕ အိမ္ၿပန္ခဲ့ရတယ္...။
ေနာက္ ေၿပာရဦးမယ္... ၿဖစ္ပံု..။ ကၽြန္မနဲ႕အတူေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းစံုတြဲကလဲ ရန္ကုန္မွာမဂၤလာပြဲၿပန္လုပ္တယ္.. ။ ကၽြန္မတို႕ထက္ ၂ပတ္ေက်ာ္ေလာက္ေနာက္က်တာေၾကာင့္ ရန္ကုန္မွာ အသြားအၿပန္လြဲၿပီး မေတြ႕ၿဖစ္လိုက္ဘူး...။ သူတို႕ဒီကို ၿပန္ေရာက္လာေတာ့... နင္ဘယ္လိုလဲ ငါဘယ္လိုလဲ.. ဘယ္ေတြသြားလို႕ ဘာေတြစား ဘာညာစပ္စုၾကရင္း.. သူငယ္ခ်င္းမက ေမးတယ္... ၿပံဳးစိစိနဲ႕..“ ဟဲ့ နင္စစ္ေဆးရံုမွာ သြားလွဴခဲ့ေသးတယ္ဆို.. အန္တီေၿပာတယ္”တဲ့..။ “ေဟ!” ကၽြန္မ မ်က္လံုးၿပဴးသြားတယ္..။ “ငါက ဘာကိစၥ စစ္ေဆးရံုသြားလွဴရမွာလဲ..” ဆိုေတာ့...“သိဘူးေလ အန္တီေၿပာတာ” ဆိုၿပီး ရယ္ေနေလရဲ႕...။ ကၽြန္မလဲ ေခါင္းစားသြားတယ္ ေမေမက ဘာေတြမွားေၿပာလိုက္သလဲေပါ့...။ ေနာက္မွ သေဘာေပါက္တယ္.. ေမေမက ကၽြန္မတို႕ စိတ္ေဆးရံု သြားလွဴၿဖစ္တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေၿပာလိုက္တာေနမွာလို႕...။ အဲဒါကို သူငယ္ခ်င္းမက အၾကားမွားေလတယ္.. စစ္ေဆးရံုတဲ့....။ :D
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ
ခင္တဲ့
မလိခ
မဂၤလာပြဲကေတာ့ ထားပါေတာ့...။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ဆြမ္းေကၽြးၿပီး မိဘေဆြမ်ိဳးေတြ ေတြ႕ဆံု စားေသာက္ၾကတာေလးပါပဲ..။ ဟိုမင္းသားမင္းသမီးလိုေတာ့ၾကီး မဟုတ္ပါဘူး...။ ေၿပာရဦးမယ္ ၿဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကၽြန္မ မဂၤလာပြဲလုပ္တဲ့ရက္က သူတို႕ရဲ႕ ေၿခာက္ပြဲလား ခုနစ္ပြဲလားမသိတဲ့ ပြဲေတြထဲက တစ္ရက္နဲ႕ သြားတိုက္ေနပါေသးတယ္..။ တိုက္ေတာ့ ဘာၿဖစ္တုန္းဆိုေတာ့.... ဘာမွမၿဖစ္ပါဘူး...။ ကိုယ့္ အန္တီပါစီေန႕ ေမ့သြားရင္ သူတို႕ကိုသြားေမးလို႕ရတာေပါ့.. အဲလိုေတာ့ၾကံထားတယ္...။ :D
ေနာက္ မဂၤလာပြဲဆိုေတာ့ သိတဲ့အတိုင္း ဟိုစစ ဒီစစလက္ဖြဲ႕ၾကတာေတြရွိတာေပါ့..။ အဲဒါေတြက် ဒီလဲ မသယ္လာႏိုင္... ။ ေနာက္ ကၽြန္မၾကားဖူးတာရွိတယ္.. တခိ်ဳ႕ေတြက လက္ဖြဲ႕ေတြကို ဆိုင္ကိုၿပန္သြင္းၾကတယ္တဲ့..။ ကၽြန္မလဲ ကိုယ္တိုင္ေဆာင္မွပဲ အသစ္အဆန္းေတြၾကားရေတာ့တယ္..။ အဲလိုၾကီး သြားၿပန္ေရာင္းဖို႕ၾကေတာ့လဲ.. လက္ဖြဲ႕တဲ့လူေတြကို ကၽြန္မက မွန္းအားနာမိတယ္..။ အဲလိုနဲ႕ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ ကၽြန္မနဲ႕သူ နဂိုစီစဥ္ထားတဲ့ ေနရာေလးေတြမွာ လွဴမဲ့ ေငြသားပမာဏအၿပင္ ရလာတဲ့ လက္ဖြဲ႕ေလးေတြပါ ေရာလွဴပစ္လိုက္တယ္..။ က်န္တာ သူတို႕ဘာသာ အဆင္သင့္သလို စီမံပါေလ့ေစ.. ကၽြန္မစိတ္က လွဴလိုက္တဲ့ေနရာတင္ အဲ့ပစၥည္းေတြနဲ႕ ၿပတ္ၿပီ...။ ကဲ ဒီေတာ့ ကၽြန္မလဲ အားနာစရာမလိုေတာ့ဘူးေပါ့ ဟုတ္ဘူးလား...။ ၿပီးေတာ့ လက္ဖြဲ႕တဲ့လူလဲ ကုသိုလ္ရတာေပါ့..။
ကၽြန္မတို႕လွဴၿဖစ္တာက.. ပထမ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ဦးေဆာင္ၿပီး ဖြဲ႕ထားတဲ့ အဖြဲ႕ေလးက လုပ္တဲ့ အလွဴေလးမွာ..။ သူငယ္ခ်င္းတို႕အဖဲြ႕က သန္လ်င္ဘက္က သီလရွင္ေတြဦးစီးတဲ့ စာသင္ေက်ာင္းတခုမွာ သီလရွင္ဆရာေလးေတြနဲ႕ ကေလးေတြကို တစ္နပ္စာ ဆြမ္း ထမင္းေကၽြးၿပီး ကေလးေတြလိုတဲ့ စာေရးကိရိယာေလးေတြ လွဴတယ္..။ ေနာက္ အဲဒီေက်ာင္းေလးမွာ ေက်ာင္းေဆာင္သစ္ ေဆာက္လုပ္ဖို႕ အလွဴေငြလဲ ထည့္ခဲ့တယ္..။ ကၽြန္မကအဲဒီေန႕က သူတို႕အဖြဲ႕နဲ႕ မလိုက္သြားၿဖစ္လိုက္ဘူး..။ မဂၤလာပြဲမတိုင္ခင္ဆိုေတာ့ အလုပ္ေတြက ဘာမွန္းမသိပဲရႈပ္ေနတာနဲ႕..။ ေနာက္သူတို႔ဓာတ္ပံုေတြၿပမွ မလိုက္မိတာ ေနာင္တရမိတယ္..။
မဂၤလာပြဲၿပီးေနာက္တစ္ေန႕က်ေတာ့.. ပစၥည္းေတြနဲ႕ ကၽြန္မတို႕.. ရြာသာၾကီးက စိတ္ေရာဂါကုေဆးရံုကို ေရာက္ခဲ့ၾကတယ္...။ စီးပြားေရးတကၠသိုလ္အလြန္မွာကတည္းက လမ္းက ဆိုးသြားလိုက္တာ.. ခ်ိဳင့္တခုတခုက ကားဘီးတစ္ဝက္သာသာေလာက္ေတာင္နက္မလားပဲ... ၿပီးေတာ့ ခဲလံုးၾကီးေတြကလဲ နည္းတာမွမဟုတ္ပဲ..။ လမ္းၿပင္ဖို႕ထင္ပါရဲ႕.. လမး္ေဘးနားမွာ ပံုထားတဲ့ ေက်ာက္ပံုေတြကေတာ့ အေပၚမွာ အပင္ေတြဘာေတြ ေပါက္လို႕.. အဲ့အပင္ေတြေတာင္ ေတာ္ေတာ္ၾကီးေနၿပီ...။ ေအာ္.. ဒီထက္ၾကီးလာေတာ့လဲ အရိပ္ရတာေပါ့လို႕ေတာ့ ေတြးမိပါတယ္.. ေနကလဲ ပူေသးတာကိုး...။ ကၽြန္မတို႕ ပစၥည္းေတြရယ္ ေငြသားတခ်ိဳ႕ရယ္ လွဴၿပီးေတာ့ သူနာၿပဳဆရာမၾကီးတစ္ေယာက္က ကၽြန္မတို႕ကို ေဆးရံုတြင္းကို လုိက္ၿပတယ္..။ ေဆးရံုရဲ႕ အဓိကႏွစ္ထပ္အေဆာက္အဦးေနာက္ကို ေရာက္တာနဲ႕ တထပ္ေဆာင္ပုေလးေတြ ဟိုတလံုးဒီတလံုး ကြင္းၿပင္ၾကီးထဲ ၿဖန္႕ထားတယ္...။ အားလံုးကို အမိုးပါတဲ့ ကြန္ကရစ္လမ္းေတြနဲ႕ ဆက္ထားတယ္..။ အဲဒီလမ္းေလး တဖက္တခ်က္ေတြမွာက ခ်ံဳေတြနဲ႕ အပင္ပုေလးေတြ... အရင္က လယ္ကြင္းေဟာင္းေတြၿဖစ္ခဲ့ဟန္တူပါတယ္..။ တစ္ေဆာင္နဲ႕တစ္ေဆာင္ကလဲ ေတာ္ေတာ္လွမ္းတယ္..။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္းစကားေၿပာရင္းသိရတာက.. အဲဒီသူနာၿပဳဆရာမၾကီးက ဒီမွာလုပ္လာတာ အႏွစ္၂၀ေလာက္ရွိၿပီတဲ့... သူမရဲ႕ ပထမဆံုးပိုစတင္က်ကတည္းက လုပ္လာတာ ခုထိဆိုပဲ...။ ကၽြန္မေတာ္ေတာ္ေလးစားမိသြားတယ္..။ တၿခားေဆးရံုေတြမွာေတာ့ မေၿပာတတ္ဘူး..။ ဒီလိုေဆးရံုမွာအလုပ္လုပ္ဖို႕ဆိုရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္စိတ္ရွည္သည္းခံရမယ္လို႕ ထင္မိတယ္..။
ကၽြန္မတို႕ကို လိုက္ၿပတာက အမ်ိဳးသမီးေဆာင္ကို..။ နည္းနည္းေရာဂါသက္သာတဲ့ လူနာေတြထားတဲ့အေဆာင္ လို႕ေၿပာတယ္။ အေဆာက္အဦးက စတုဂံက်က်အကြက္ခ်ေဆာက္ထားတဲ့ တထပ္ေဆာင္ေလး..။ ဝင္ေပါက္ကတခုတည္းရွိတယ္... ။ အလယ္မွာက ေၿမကြက္လပ္ၾကီး..။ အပင္တခ်ိဳ႕စိုက္ထားတယ္.. ။ နည္းနည္းေနေကာင္းတဲ့လူနာေတြက အဲဒီအပင္တခ်ိဳ႕စိုက္ပ်ိဳးေရးမွာပါဝင္လုပ္အားေပးၾကတယ္တဲ့..။ သူတို႕ေရာဂါသက္သာေစဖို႕ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္မႈတစ္ခုလို႕ ရွင္းၿပတယ္..။ ေနာက္ စဥ့္အိုးၾကီး သံုးလံုးေလာက္လဲ ခ်ထားတယ္..။ တခ်ိဳ႕ေတြက မ်က္ႏွာသစ္သြားတိုက္ေနၾကတယ္.. တခိ်ဳ႕ေတြကေတာ့ အဝတ္ေလွ်ာ္ေနၾကတယ္..။ ကၽြန္မတို႕ကို ၿမင္ေတာ့ တခ်ိဳ႕ေတြက ၿပံဳးၿပၾကတယ္..။
အေဆာင္ရဲ႕ပတ္ပတ္လည္မွာေတာ့ သံဇကာကြက္ၾကီးေတြနဲ႕ ကာထားတယ္.. ။ ေနာက္ ကုတင္ဆယ္လံုးေလာက္ ပါတဲ့ အခန္းရွည္ေတြ ... စတုဂံပံု ပတ္လမ္းေဘးတစ္ေလွ်ာက္ တန္းစီထားတယ္..။ တခ်ိဳ႕အခန္းေတြက်ေတာ့လဲ သံဘာဂ်ာတံခါးေတြ ဖြင့္ထားတယ္.. ။ တခ်ိဳ႕အခန္းေတြ က်ေတာ့လဲ သံတံခါးေတြကို ပိတ္ထားတယ္...။ ေရာဂါမသက္သာေသးလို႕လို႕ဆိုပါတယ္..။ အဲဒီပိတ္ထားတဲ့ တခန္းမွာ အမ်ိဳးသမီးေလးေယာက္ေလာက္က တံခါးေပါက္နားမွာ ရပ္ေနၾကတယ္..။ ကၽြန္မတို႕ကိုၿမင္ေတာ့... တစ္ေယာက္က “ဧည့္သည္ေတြပဲ.. ဒီေန႔ဘာေကၽြးမွာလဲ ”လို႕ လွမ္းေမးတယ္...။ ကၽြန္မတို႕လဲ ေၾကာင္အမ္းသြားတယ္..။ ေနာက္တစ္ေယာက္က “ၾကာဇံဟင္းခါးေကၽြးေနာ္” လို႕ လွမ္းေအာ္တယ္..။ သနားစရာေကာင္းလိုက္တာ..။ ဘာၿပန္ေၿပာလို႕ ေၿပာရမွန္းကို မသိခဲ့ဘူး...။
ေနာက္ တခန္းက်ေတာ့ တံခါးဖြင့္ထားတယ္.. အဲဒီအခန္းကလူေတြက်ေတာ့ ေရာဂါသက္သာေနၿပီ ဒါေပမဲ့ သူတို႕အိမ္ေတြက လာမေခၚေတာ့ပဲ ေဆးရံုမွာပဲ ပစ္ထားလုိက္ၾကတယ္တဲ့...။ စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ..။ သူတို႕ၾကည့္ရတာေတာ့ ေအးေဆးပဲ.. တခ်ိဳ႕လဲ စာဖတ္ေနတယ္..။ အဖြားတစ္ေယာက္ကေတာ့ သနပ္ခါးအေဖြးသားနဲ႕ ကုတင္ေပၚမွာထိုင္ၿပီး ၿပတင္းေပါက္အၿပင္ဘက္ကို ေငးေနတယ္...။ သားေတြသမီးေတြကို လြမ္းရွာတယ္ထင္တယ္..။
တပတ္ပတ္ၿပီးလို႕ ၿပန္ထြက္မယ့္အခ်ိန္က်ေတာ့.. ဆရာမၾကီးက အေဆာင္တာဝန္က် သူနာၿပဳဆရာမေလးနဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးေနတုန္း... “အေမ့” ဆိုတဲ့ ေအာ္သံနဲ႕ ကၽြန္မေမာင္ေလး... လွစ္ကနဲေနေအာင္ ေၿပးထြက္သြားတယ္..။ ေနာက္မွ ဘာၿဖစ္တာလဲဆိုေတာ့... ထြက္ခါနီး လူနာအမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က သူ႕ခါးကို လွမ္းကိုင္လိုက္လို႕ပါတဲ့..။ အဲဒါနဲ႕ လန္႕ၿပီးထြက္ေၿပးတာတဲ့..။ ကၽြန္မတို႕မွာ သူ႕ရုပ္ကိုၾကည့္ၿပီးရယ္လိုက္ရတာ..။ ဆရာမၾကီးကေတာ့ ရွင္းၿပတယ္..။ ေဆးရံုေရာက္လာတဲ့ တခ်ိဳ႕လူနာေတြထဲမွာ ဆန္႕က်င္ဘက္လိင္နဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ပိုစိတ္ဝင္စားတဲ့လူေတြရွိတယ္တဲ့...။ တခါတေလ အမ်ိဳးသားေတြရဲ႕ တင္ပါးကိုလိုက္ကိုင္တဲ့ကိစၥမ်ိဳးေတြလဲ ရွိတတ္သတဲ့..။ အခုကေတာ့ attention လိုခ်င္လို႕ လာတို႕တာေနမွာပါလို႕ေၿပာတယ္..။ ေမာင္ေလးကေတာ့ ၾကက္သီးထသြားသလို တြန္႔ၿပတယ္..။ သူကနဂိုကတည္းက ေၾကာက္တတ္တဲ့သူဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို႕မွာ သူ႕ၾကည့္ၿပီးရယ္ေနရတယ္..။
အဲဒီကအၿပန္က်ေတာ့.. ကၽြန္မတို႕ေတြ မဂၤလာဒံုက ကူးစက္ေဆးရံုကို သြားၾကတယ္..။ လူနာေတြ တအားမ်ားၿပီး ရႈပ္ေနတာေၾကာင့္ ဆရာမေတြလဲ လက္မလည္ဘူးၿဖစ္ေနတယ္..။ သူနာၿပဳဆရာမၾကီးတစ္ေယာက္ကေတာ့ ကၽြန္မတို႕(အလွဴရွင္) ကိုဘယ္မွလိုက္မၿပႏိုင္လို႕ဆိုၿပီး အားနာေနတယ္..။ သူ႕မွာလဲ လူနာေတြကတဖက္ ဖုန္းကလဲေၿပးကိုင္ရေသးတယ္..။ ေဆးရံုေလးနဲ႕ လူနာအေရအတြက္က မမွ်ဘူးၿဖစ္ေနတယ္..။ ဝန္ထမ္းလဲ ေလာက္ပံုမရဘူး..။ ဆရာမၾကီးေၿပာတာေတာ့.. မဂၤလာဒံုကဒီကူးစက္ေဆးရံုကိုက လူသိပ္မသိၾကေတာ့ အလွဴရွင္ေတြ လာလွဴတာလဲ နည္းတယ္တဲ့...။ လာတဲ့လူနာက မ်ားၿပီး ေပးစရာေနရာက နည္းေနေတာ့ တခ်ိဳ႕လူနာေတြကို လူသြားစၾကၤံမွာ ကုတင္ခင္းၿပီး ထားထားရတယ္တဲ့..။ လူသြားစၾကၤံမွာ ကုတင္ႏွစ္လံုးေလာက္လဲ ၿမင္ခဲ့ရတယ္..။ ေတာ္ေသးတာေပါ့ ကုတင္ေလးရွိေသးလို႕လို႕ ေတြးမိတယ္..။ မဟုတ္ဆို သံမံတလင္းေပၚမွာ...။ ေနာက္ တခိ်ဳ႕အခန္းေတြထဲကေန လွမ္းၾကည့္ေနၾကတဲ့ မ်က္လံုးေတြ.. ဘာအေရာင္အရိပ္ေတြလဲ ကၽြန္မမခြဲၿခားတတ္ဘူး..။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အင္အားမဲ့ေနၾကတယ္..။ ဆရာမၾကီးလဲ မအားတာနဲ႕ အားနာၿပီး ကၽြန္မသိခ်င္တာေလးေတြ မေမးခဲ့ရဘူး... ဥပမာ.. ဘယ္လိုကူးစက္ေရာဂါနဲ႕ လာတဲ့လူ အမ်ားဆံုးလဲ ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့...။ ေအအိုင္ဒီအက္စ္လို႕ေၿဖခဲ့လိုက္မွာကိုလဲ ဘာရယ္မဟုတ္ ေတြးေၾကာက္မိတယ္...။ ကာကြယ္ၿခင္းက ကုသၿခင္းထက္ ပိုထိေရာက္တယ္တဲ့..။ ေဆးရံုေတြမွာ ေတြ႕ရတတ္တယ္..။ကာကြယ္ဖို႕ အသိမေၿပာနဲ႕ ေရာဂါရလာရင္ ကုသဖို႕ ေဆးရံုေရာက္လာတဲ့သူကေရာ ဘယ္ႏွရာခိုင္ႏႈန္းရွိမွာလဲ...။
အဲဒီေန႕က ေတြးစရာေတြ အမ်ားၾကီးနဲ႕ အိမ္ၿပန္ခဲ့ရတယ္...။
ေနာက္ ေၿပာရဦးမယ္... ၿဖစ္ပံု..။ ကၽြန္မနဲ႕အတူေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းစံုတြဲကလဲ ရန္ကုန္မွာမဂၤလာပြဲၿပန္လုပ္တယ္.. ။ ကၽြန္မတို႕ထက္ ၂ပတ္ေက်ာ္ေလာက္ေနာက္က်တာေၾကာင့္ ရန္ကုန္မွာ အသြားအၿပန္လြဲၿပီး မေတြ႕ၿဖစ္လိုက္ဘူး...။ သူတို႕ဒီကို ၿပန္ေရာက္လာေတာ့... နင္ဘယ္လိုလဲ ငါဘယ္လိုလဲ.. ဘယ္ေတြသြားလို႕ ဘာေတြစား ဘာညာစပ္စုၾကရင္း.. သူငယ္ခ်င္းမက ေမးတယ္... ၿပံဳးစိစိနဲ႕..“ ဟဲ့ နင္စစ္ေဆးရံုမွာ သြားလွဴခဲ့ေသးတယ္ဆို.. အန္တီေၿပာတယ္”တဲ့..။ “ေဟ!” ကၽြန္မ မ်က္လံုးၿပဴးသြားတယ္..။ “ငါက ဘာကိစၥ စစ္ေဆးရံုသြားလွဴရမွာလဲ..” ဆိုေတာ့...“သိဘူးေလ အန္တီေၿပာတာ” ဆိုၿပီး ရယ္ေနေလရဲ႕...။ ကၽြန္မလဲ ေခါင္းစားသြားတယ္ ေမေမက ဘာေတြမွားေၿပာလိုက္သလဲေပါ့...။ ေနာက္မွ သေဘာေပါက္တယ္.. ေမေမက ကၽြန္မတို႕ စိတ္ေဆးရံု သြားလွဴၿဖစ္တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေၿပာလိုက္တာေနမွာလို႕...။ အဲဒါကို သူငယ္ခ်င္းမက အၾကားမွားေလတယ္.. စစ္ေဆးရံုတဲ့....။ :D
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ
ခင္တဲ့
မလိခ
Sunday, May 15, 2011
မလိခရဲ႕သၾကၤန္က်ၿပီ....
အိမ္နားက ပိေတာက္ေတြ....
သၾကၤန္က်ၿပီ.....
ၿပကၡဒိန္က သၾကၤန္ထက္ တလေလာက္ေနာက္က်ၿပီးမွ လာေအာ္ေနလို႕... မလိခေတာ့ သြားရွာၿပီလို႕.. ေခါင္းတခါခါ စုတ္တသပ္သပ္ ၿဖစ္သြားၾကမလားမသိဘူး...။ မလိခ မသြားေသးပါဘူး အရင္ေနရာ အရင္ႏိုင္ငံမွာပဲ အရင္အလုပ္ေတြလုပ္ေနတုန္းပါပဲ... :P။
သူမ်ားေတြေရေတြဘယ္ေလာက္ ေလာင္းေလာင္း သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ကၽြန္မ ဘယ္ေလာက္ေရပက္ခံထြက္ထြက္ သၾကၤန္က ၿပီးၿပည့္စံုတယ္လို႕ခံစားရတယ္မရွိဘူး....။ ပြဲေတာ္တစ္ခုကို အေပါင္းအသင္း မိဘေဆြမ်ိဳးေတြနဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္စြာကုန္ဆံုးေစခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ ခံစားမႈမ်ိဳးပဲရွိတယ္...။ ဒါေပမဲ့... မနက္အိပ္ရာထလိုက္တာနဲ႕.. ဘယ္ကလာမွန္းမသိတဲ့ ပိေတာက္ရနံ႔ကို ရလိုက္တာနဲ႕ အဲဒီေန႕ဟာ ကၽြန္မရဲ႕သၾကၤန္ပါပဲ...။ (ေၾကာင္လိုက္တာေနာ္.... :D သူမ်ားေတြေၿပာရမွာ အားနာမွာစိုးလို႕ ကိုယ္စားေၿပာေပးတာ..)။ အဲဒီေန႕မ်ိဳးဆို.. အိမ္ေရွ႕မွာ “ ပိေတာက္ပန္းေတြရမယ္” ဆိုၿပီး လက္တြန္းလွည္းၾကီးနဲ႕.. ဦးေလးၾကီးတစ္ေယာက္ ပိေတာက္ေတြလာေရာင္းတတ္တယ္..။ လာဝယ္တဲ့လူေတြအမ်ားၾကီးၾကားက.. အလုအယက္ဝယ္.. ၿပီးေတာ့ ပန္းခက္ေလးေတြကိုေရေသခ်ာေဆး.. လင္ပန္းေလးထဲထည့္ၿပီး ဘုရားပန္းကပ္လိုက္ရရင္... စိတ္ကိုခ်မ္းသာလို႕...။ အဲလိုေန႔မ်ိဳးဆို ေမေမ့ဆံထံုးမွာေလ ပိေတာက္ပန္းေလး တခက္ႏွစ္ခက္ေလာက္ေရာက္ေနတတ္တယ္...။ တအိမ္လံုးကို ပိေတာက္ပန္းနံ႔ေတြၾကိဳင္လို႕..။
ခုကၽြန္မေရာက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံမွာေတာ့ လက္တြန္းလွည္းနဲ႕ ပိေတာက္ပန္းလာေရာင္းတဲ့ ဦးေလးၾကီးမရွိပါဘူး... ဒါေပမဲ့ ပိေတာက္ပန္းေတြရွိတဲ့အတြက္ေတာ့ ေက်နပ္မိတယ္..။ ဒီႏိုင္ငံက ပိေတာက္ကလဲ ပြင့္ႏိုင္ခဲလြန္းတယ္.. မိုးဒီေလာက္ရြာတာေတာင္မွ...။ ကၽြန္မမွာ ဒီအိမ္စေၿပာင္းလာကတည္းက အိမ္ေနာက္က ပိေတာက္ပင္ၾကီးေတြကို ၾကည့္ၿပီး ေစာင့္ေနလိုက္ရတာ.. ဧၿပီ တလလံုး....။
ဒီေန႕မနက္အိပ္ရာထေတာ့ (ဒါနဲ႕ စကားမစပ္ weekends ေတြမွာ ကၽြန္မရဲ႕ မနက္က ေန႕လည္ ၁၁နာရီ ၁၂နာေလာက္မွ စတတ္တယ္...:D).. ပုံမွန္ေန႕ေတြလို လုပ္စရာရွိတာလုပ္ သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ ေလေပါေနတုန္း.. ၿပတင္းေပါက္မွန္ေတြမွာ အရိပ္လာထင္တဲ့ အဝါေရာင္ပန္းခက္တခ်ိဳ႕ ယိမ္းထိုးေနသလိုလို...။ ေသခ်ာေအာင္သြားၾကည့္လိုက္ေတာ့... အားပါးပါး.. တကယ္ပဲ ပိေတာက္ေတြ...။ မိုးေလးကလဲ တၿပိဳက္ႏွစ္ၿပိဳက္ေလာက္ရြာလိုက္ေသးေတာ့.. ေလေဝွ႔တာနဲ႕ ပိေတာက္ပန္းရနံ႔ေတြက ကၽြန္မဆီအလံုးအရင္း...။ ကၽြန္မေနတာက ခုနစ္ထပ္မွာဆိုေတာ့ ပန္းေတြပြင့္ေနတဲ့ အပင္ထိပ္ဖ်ားနဲ႕ သိပ္မေဝးလွဘူး...။ ခုဆို ၿပတင္းေပါက္က လွမ္းၾကည့္တိုင္း... ပိေတာက္ပန္းေတြကို ၿမင္ေနရတာကိုက ဒီတနဂၤေႏြရဲ႕ စိတ္ခ်မ္းသာစရာတခုပါပဲ...။
မလိခရဲ႕ သၾကၤန္က်ပါၿပီ...။တစ္ရက္ထဲပါ...။ ႏွစ္တႏွစ္ရဲ႕ ပိေတာက္ေတြေဝေနေအာင္ စပြင့္တဲ့ေန႕ပါ။
အားလံုးပဲေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေၿမ့ၾကပါေစ... :D
Wednesday, April 13, 2011
ႏွစ္ကူးမိုး
ေနာက္ဆံုး တင္ၿဖစ္တဲ့ ပို႕စ္က ၂၀၁၀ ဇြန္လကဆိုေတာ့ ကိုယ့္ဘာကိုယ္ေတာင္ လန္႕သြားတယ္... သီခ်င္းေတာင္ ေကာက္ကက္ဆိုလိုက္မိတယ္... ဘာလိုလိုနဲ႕ တစ္ႏွစ္ၿပည့္ၿပီပဲ..... လို႕။ း)
ဘေလာ့ေတြကို စိတ္ကေရာက္ၿပီး လူမႈေရးကိစၥေတြထဲ ေမ်ာေနတာနဲ႕ လူက မေရာက္ၿဖစ္ဘူး ၿဖစ္ေနတယ္။ ခုတေလာေတာ့ မိုးေတြ ဆက္တိုက္လိုလိုရြာၿပီး ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ၿဖစ္ေနတာနဲ႕.. ဟိုကိုလြမ္းသလိုလို ဒီကိုလြမ္းသလိုလို ဟိုလူ႕လြမ္းသလိုလို ဒီလူ႕ လြမ္းသလိုလိုနဲ႕။
ႏွစ္သစ္ကူးခါနီးမို႕ ႏွစ္ကူးမိုးရြာေနၿပီ...။ ေမေမကေတာ့ ေၿပာတယ္ ရန္ကုန္မွာေတာ့ ပူလိုက္တာတဲ့...။ ပိေတာက္ေတြပြင့္ရဲ႕လားလို႕ေတာင္ ေမေမ့ကို မေမးလိုက္မိဘူး..။ ခုေနတဲ့ ကၽြန္မတို႕အိမ္ေနာက္က ပိေတာက္ပင္ေတြကေတာ့.. အရင္လက ဘာစိတ္ကူးေပါက္တယ္မသိဘူး ဟိုတဝါ ဒီတဝါနဲ႕ ၾကိဳၾကား ပြင့္သြားေသးတယ္...။ ပြင့္ေစခ်င္လို႕ အခုေမွ်ာ္ခါမွ.. မပြင့္ႏိုင္ေသးဘူး...။ ခုတေလာ ေလေရာ မိုးေရာ ၾကီးေနလို႕ပဲ အဖူးေတြ ပါကုန္ၿပီလားေတာင္ မေၿပာတတ္ဘူး..။ တခါတခါေတာ့လဲ စဥ္းစားမိတယ္.. သၾကၤန္က ႏိုင္ငံတကာပြဲ ၿဖစ္သြားရင္လဲ ေကာင္းမွာလို႕ေလ..။ ခုလိုမိုးေအးေအးနဲ႕ဆို သၾကၤန္ရံုးပိတ္ရက္ေလး အိမ္မွာ မုန္႕ေတြလုပ္စားၿပီး ဝတၳဳေလးဖတ္နဲ႕အေတာ္ ေကြးလို႕ေကာင္းမွာလို႕...။ စိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္တာပါ...။
ေနာက္ ခုတေလာမွ မိုးေတြဆက္တိုက္ရြာရတဲ့ တရားခံက ရွိေသးတယ္..။ အိမ္က သူငယ္ခ်င္းလင္မယားေပါ့..။ အဲဒီ ကိုကပ္စီးက ဟိုတစ္ေန႕က ၾကက္ေတာင္ရိုက္ခ်င္လို႕ဆိုၿပီး ဘတ္တံနဲ႕ ၾကက္ေတာင္ေတြ ဝယ္လာတယ္..။ အားလံုးေပါင္း ေဒၚလာ၆၀ေလာက္ က်တယ္ဆိုလားပဲ...။ အဲဒီေန႕ ညေနကတည္း ရြာလိုက္တဲ့မိုးဆိုတာေလ... အိမ္နားက သစ္ပင္ၾကီးေတာင္ ထပ္ပိုင္းက်ိဳးက်တဲ့အထိ...။ သူငယ္ခ်င္းကလဲ မေလွ်ာ့ေသးဘူး... ေန႕လည္ေလာက္ဆို ေၾကညာၿပီ... ဒီေန႕ညေနေတာ့ ရံုးကၿပန္ေရာက္ရင္ ၾကက္ေတာင္ရိုက္မယ္ဟာတဲ့...။ မၾကာပါဘူး ... ညေန ၄နာရီေက်ာ္ေလာက္ဆို မိုးက စရြာတာပဲ သည္းၾကီးမည္းၾကီး...။ အဲ.. ရွိေသးတယ္.. အဲဒီမုိးက..။ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းက အိုတီရွိလို႕ ေတာ္ေတာ္မိုးခ်ဳပ္မွ ၿပန္ေရာက္တဲ့ ေန႕ဆိုရင္ေတာ့ ကိုေရႊမိုးကလဲ အဲဒီညေနကို အနားယူၿပီး ရြာေတာ္ မမူရွာဘူးရွင့္...။
အဲေတာ့.. စဥ္းစားစရာေတြ ၿဖစ္ကုန္တယ္...။ ခုဆို ထီးမပါတဲ့ ေန႕ေတြဆို.. သူ႕ကို လွမ္းေၿပာထားရတယ္.. “ နင္.. ၾကက္ေတာင္ရိုက္ခ်င္စိတ္ေလးကို ဒီတစ္ရက္ ေအာင့္ထားရင္ ထား.. မဟုတ္ရင္လဲ ဒီေန႕ အိုတီဆင္းလိုက္ဟယ္..” လို႕... :D
ႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ...
မလိခ
ဘေလာ့ေတြကို စိတ္ကေရာက္ၿပီး လူမႈေရးကိစၥေတြထဲ ေမ်ာေနတာနဲ႕ လူက မေရာက္ၿဖစ္ဘူး ၿဖစ္ေနတယ္။ ခုတေလာေတာ့ မိုးေတြ ဆက္တိုက္လိုလိုရြာၿပီး ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ၿဖစ္ေနတာနဲ႕.. ဟိုကိုလြမ္းသလိုလို ဒီကိုလြမ္းသလိုလို ဟိုလူ႕လြမ္းသလိုလို ဒီလူ႕ လြမ္းသလိုလိုနဲ႕။
ႏွစ္သစ္ကူးခါနီးမို႕ ႏွစ္ကူးမိုးရြာေနၿပီ...။ ေမေမကေတာ့ ေၿပာတယ္ ရန္ကုန္မွာေတာ့ ပူလိုက္တာတဲ့...။ ပိေတာက္ေတြပြင့္ရဲ႕လားလို႕ေတာင္ ေမေမ့ကို မေမးလိုက္မိဘူး..။ ခုေနတဲ့ ကၽြန္မတို႕အိမ္ေနာက္က ပိေတာက္ပင္ေတြကေတာ့.. အရင္လက ဘာစိတ္ကူးေပါက္တယ္မသိဘူး ဟိုတဝါ ဒီတဝါနဲ႕ ၾကိဳၾကား ပြင့္သြားေသးတယ္...။ ပြင့္ေစခ်င္လို႕ အခုေမွ်ာ္ခါမွ.. မပြင့္ႏိုင္ေသးဘူး...။ ခုတေလာ ေလေရာ မိုးေရာ ၾကီးေနလို႕ပဲ အဖူးေတြ ပါကုန္ၿပီလားေတာင္ မေၿပာတတ္ဘူး..။ တခါတခါေတာ့လဲ စဥ္းစားမိတယ္.. သၾကၤန္က ႏိုင္ငံတကာပြဲ ၿဖစ္သြားရင္လဲ ေကာင္းမွာလို႕ေလ..။ ခုလိုမိုးေအးေအးနဲ႕ဆို သၾကၤန္ရံုးပိတ္ရက္ေလး အိမ္မွာ မုန္႕ေတြလုပ္စားၿပီး ဝတၳဳေလးဖတ္နဲ႕အေတာ္ ေကြးလို႕ေကာင္းမွာလို႕...။ စိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္တာပါ...။
ေနာက္ ခုတေလာမွ မိုးေတြဆက္တိုက္ရြာရတဲ့ တရားခံက ရွိေသးတယ္..။ အိမ္က သူငယ္ခ်င္းလင္မယားေပါ့..။ အဲဒီ ကိုကပ္စီးက ဟိုတစ္ေန႕က ၾကက္ေတာင္ရိုက္ခ်င္လို႕ဆိုၿပီး ဘတ္တံနဲ႕ ၾကက္ေတာင္ေတြ ဝယ္လာတယ္..။ အားလံုးေပါင္း ေဒၚလာ၆၀ေလာက္ က်တယ္ဆိုလားပဲ...။ အဲဒီေန႕ ညေနကတည္း ရြာလိုက္တဲ့မိုးဆိုတာေလ... အိမ္နားက သစ္ပင္ၾကီးေတာင္ ထပ္ပိုင္းက်ိဳးက်တဲ့အထိ...။ သူငယ္ခ်င္းကလဲ မေလွ်ာ့ေသးဘူး... ေန႕လည္ေလာက္ဆို ေၾကညာၿပီ... ဒီေန႕ညေနေတာ့ ရံုးကၿပန္ေရာက္ရင္ ၾကက္ေတာင္ရိုက္မယ္ဟာတဲ့...။ မၾကာပါဘူး ... ညေန ၄နာရီေက်ာ္ေလာက္ဆို မိုးက စရြာတာပဲ သည္းၾကီးမည္းၾကီး...။ အဲ.. ရွိေသးတယ္.. အဲဒီမုိးက..။ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းက အိုတီရွိလို႕ ေတာ္ေတာ္မိုးခ်ဳပ္မွ ၿပန္ေရာက္တဲ့ ေန႕ဆိုရင္ေတာ့ ကိုေရႊမိုးကလဲ အဲဒီညေနကို အနားယူၿပီး ရြာေတာ္ မမူရွာဘူးရွင့္...။
အဲေတာ့.. စဥ္းစားစရာေတြ ၿဖစ္ကုန္တယ္...။ ခုဆို ထီးမပါတဲ့ ေန႕ေတြဆို.. သူ႕ကို လွမ္းေၿပာထားရတယ္.. “ နင္.. ၾကက္ေတာင္ရိုက္ခ်င္စိတ္ေလးကို ဒီတစ္ရက္ ေအာင့္ထားရင္ ထား.. မဟုတ္ရင္လဲ ဒီေန႕ အိုတီဆင္းလိုက္ဟယ္..” လို႕... :D
ႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ...
မလိခ
Monday, June 21, 2010
တစ္ခ်ိန္တုန္းက ၂
ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းက ႏွယ္ႏွယ္ရရေတာ့မဟုတ္ဘူးေနာ္.. သစ္ပုပ္ပင္လဲရွိေသးတယ္....။ လမ္းမနဲ႕ ေက်ာင္းၾကားထဲက သီဟိုဠ္ေတာထဲမွာ ရွိတဲ့ အပင္ၾကီးပါ...။ဘာပင္မွန္းေတာ့မသိဘူး.. ကၽြန္မတို႕က သစ္ပုပ္ပင္လို႕ ေခၚတယ္..။ အပင္ကေတာ္ေတာ္ၾကီးတယ္.. မိန္းထဲက သစ္ပုပ္ပင္ေလာက္ေတာင္ ရွိမလားပဲ..။ ဒါေပမဲ့ေတာထဲမွာဆိုေတာ့ ဘယ္သူမွသိပ္မသြားၾကဘူး..။ ဆရာေတြကို ေရွာင္တဲ့ ဖဲဝိုင္းေတြေလာက္ပဲ အဲဒီမွာရွိတတ္တယ္...။ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ေဒသႏၱရေလ့လာေရးဆိုၿပီး အဲဒီေတာထဲက သစ္ပုပ္ပင္ဆီ သြားဖူးၾကေသးတယ္( အားတိုင္း.. ပ်င္းတိုင္း ကၽြန္မတို႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္စု အဲလို ေလ့လာေရးလို႔ ကိုယ့္ဘာသာနာမည္ေပးၿပီး ေက်ာင္းနားတစ္ဝိုက္ အတန္းလစ္ၿပီး ေလွ်ာက္သြားတတ္ေသးတယ္..).. အဲဒီေန႔က ကၽြန္မေက်ာင္းမတက္လို႔ မေရာက္ၿဖစ္လိုက္ဖူး...။
ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းက ရန္ကုန္ဘက္ကလာရင္ ထမလံုဆိုတဲ့ရြာေလး အေက်ာ္မွာရွိပါတယ္...။ အတိအက်ဆိုရင္ေတာ့.. ထမလံုရြာၿပင္က သခၤ်ိဳင္းေက်ာ္ရင္ ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းဝင္းကို စၿမင္ရၿပီ...။ သခၤ်ိဳင္းက ကားလမ္းရဲ႕ဘယ္ဖက္.. ေက်ာင္းက ညာဖက္မွာပါ..။ ရြာသခၤ်ိဳင္း ဆိုေတာ့ မႈန္မႈန္မႈိင္းမႈိင္း အုတ္ဂူေတြနဲ႕ေပါ့.. တစ္ခ်ိဳ႕ဆို အၿဖဴေတာင္အေရာင္မထြက္ခ်င္ေတာ့ဘူး..။ အဲဒီ သခၤ်ိဳင္းမွာ ထူးထူးၿခားၿခား အုတ္ဂူတစ္ခုရွိတယ္.. ေမာင္ေမာင္ညႊန္႕ အသက္ (၃၅)ႏွစ္တဲ့..။ ဘယ္ကတည္းကရွိတဲ့ အုတ္ဂူမွန္းမသိေပမဲ့ ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းစတက္ကတည္းက သတိထားမိခဲ့တယ္..။ အဲဒီအုတ္ဂူက အၿမဲတမ္းသစ္လြင္ေနၿပီး.. ႏွစ္တိုင္း အေရာင္ေၿပာင္းသုတ္ခံထားရတတ္တယ္..။ အေရာင္ေတြကလဲ အုတ္ဂူေတြမွာ ေတြ႕ရေလ့မရွိတဲ့အေရာင္မ်ိဳး...။ အၿပာရင့္ရင့္တို႔ အစိမ္းတို႕...။ က်န္ရစ္သူမိသားစုအတြက္ ေသေသာသူၾကာရင္ေမ့ဆိုတဲ့စကားက မွန္ခဲ့ပံုမရဘူးထင္ပါတယ္..။ အဲဒီေက်ာင္းမွာ ကၽြန္မေက်ာင္းတက္ခဲ့တဲ့ သံုးႏွစ္လံုးလံုး အဲဒီအုတ္ဂူေလးက လူတိုင္းသတိထားမိေလာက္ေအာင္ကို အၿမဲသစ္လြင္ေနခဲ့တယ္..။ ေနာက္အဲဒီအုတ္ဂူကို မေမ့ႏိုင္တာ ေနာက္တစ္မ်ိဳးရွိေသးတယ္...
ေက်ာင္းကေဝးေတာ့ ေက်ာင္းကိုလာရင္ ကားေပၚမွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေယာက္ပါလာလို႔ စကားေၿပာရင္းဆိုရင္ ေက်ာင္းထိကားစီးရတာ ေဝးတယ္လို႔မထင္မိေပမဲ့.. တစ္ေယာက္တည္းဆိုရင္ေတာ့.. ပ်င္းစရာေကာင္းတာမ်ား အိပ္ကိုငိုက္တယ္...။ အဲလို အိပ္ငိုက္တတ္တဲ့ ကၽြန္မတို႕သူငယ္ခ်င္းေတြ အမွတ္အသားလုပ္ထားတာက... ေက်ာင္းကားစီးၿပီးလာတဲ့ေန႕ဆို... တလမ္းလံုးငိုက္.. တေရးႏိုးလို႕ “ေမာင္ေမာင္ညြန္႕ ၃၅” ဆိုရင္.. ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့မယ္ဆိုတာ သိၿပီ...။အဲလိုမွတ္ထားလိုက္တယ္.. :D
ေက်ာင္းကားက ေက်ာင္းထဲတန္းဝင္တာမို႔ ေက်ာင္းကားစီးရင္ ငိုက္တာ ကိစၥမရွိေပမဲ့ ေက်ာင္းကားမမီလို႔ ဘတ္စ္ကားစီးရတဲ့ေန႔မ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ ကိစၥကရွိၿပီ...။ မငိုက္ပဲလဲမေနႏိုင္ဘူး...။ အဲဒါဆိုရင္ေတာ့... ငိုက္ေနရင္း စပယ္ယာက “ကိုတင္ေမာင္.. ကိုတင္ေမာင္”လို႔ ေအာ္သံၾကားရင္.. ကၽြန္မတို႕က “ေက်ာင္းေရွ႕ပါတယ္” ဆိုၿပီး လွမ္းေၿပာဖို႔ အိပ္မက္ထဲထိစြဲၿပီးသား..။ ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းမေရာက္ခင္မွတ္တိုင္က “ဦးတင္ေမာင္ၿခံ”တဲ့..။ ဒါေၾကာင့္ ေမာင္ေမာင္ညြန္႕၃၅ နဲ႕ ကိုတင္ေမာင္ဆိုတာ ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းတက္ခဲ့တဲ့ တေလွ်ာက္မေမ့ႏိုင္တဲ့ နာမည္၂ခုပါပဲ...။
မွတ္ခ်က္။ ဒီပို႕စ္ေရးေနတုန္း ေမာင္ေမာင္ညြန္႕က ၃၅ လား ၃၆ လားမေသခ်ာေတာ့ အိမ္မွာရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္း၂ေယာက္ကုိ ေမးၾကည့္ေတာ့.. တစ္ေယာက္က ၃၅ တဲ့.. ေနာက္တစ္ေယာက္က ၃၁တဲ့..။ ကၽြန္မကေတာ့ ၃၆လို႔ထင္ေနၿပန္တယ္..။ ၃၁ေတာ့ မၿဖစ္ေလာက္ဖူး..ဆိုၿပီး.. ပယ္လိုက္ၾကတယ္။ ၃၅က ပိုရင္းႏွီးေနသလိုမို႔ ၃၅ လုိက္ရပါတယ္...။ သန္လ်င္ဂ်ီတီစီတက္ခဲ့ဖူးတဲ့သူမ်ား ေမာင္ေမာင္ညြန္႕ကို မွတ္မိခဲ့တဲ့သူမ်ားရွိရင္ အမွားၿပင္ေပးၾကပါလို႕... :D
ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းက ရန္ကုန္ဘက္ကလာရင္ ထမလံုဆိုတဲ့ရြာေလး အေက်ာ္မွာရွိပါတယ္...။ အတိအက်ဆိုရင္ေတာ့.. ထမလံုရြာၿပင္က သခၤ်ိဳင္းေက်ာ္ရင္ ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းဝင္းကို စၿမင္ရၿပီ...။ သခၤ်ိဳင္းက ကားလမ္းရဲ႕ဘယ္ဖက္.. ေက်ာင္းက ညာဖက္မွာပါ..။ ရြာသခၤ်ိဳင္း ဆိုေတာ့ မႈန္မႈန္မႈိင္းမႈိင္း အုတ္ဂူေတြနဲ႕ေပါ့.. တစ္ခ်ိဳ႕ဆို အၿဖဴေတာင္အေရာင္မထြက္ခ်င္ေတာ့ဘူး..။ အဲဒီ သခၤ်ိဳင္းမွာ ထူးထူးၿခားၿခား အုတ္ဂူတစ္ခုရွိတယ္.. ေမာင္ေမာင္ညႊန္႕ အသက္ (၃၅)ႏွစ္တဲ့..။ ဘယ္ကတည္းကရွိတဲ့ အုတ္ဂူမွန္းမသိေပမဲ့ ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းစတက္ကတည္းက သတိထားမိခဲ့တယ္..။ အဲဒီအုတ္ဂူက အၿမဲတမ္းသစ္လြင္ေနၿပီး.. ႏွစ္တိုင္း အေရာင္ေၿပာင္းသုတ္ခံထားရတတ္တယ္..။ အေရာင္ေတြကလဲ အုတ္ဂူေတြမွာ ေတြ႕ရေလ့မရွိတဲ့အေရာင္မ်ိဳး...။ အၿပာရင့္ရင့္တို႔ အစိမ္းတို႕...။ က်န္ရစ္သူမိသားစုအတြက္ ေသေသာသူၾကာရင္ေမ့ဆိုတဲ့စကားက မွန္ခဲ့ပံုမရဘူးထင္ပါတယ္..။ အဲဒီေက်ာင္းမွာ ကၽြန္မေက်ာင္းတက္ခဲ့တဲ့ သံုးႏွစ္လံုးလံုး အဲဒီအုတ္ဂူေလးက လူတိုင္းသတိထားမိေလာက္ေအာင္ကို အၿမဲသစ္လြင္ေနခဲ့တယ္..။ ေနာက္အဲဒီအုတ္ဂူကို မေမ့ႏိုင္တာ ေနာက္တစ္မ်ိဳးရွိေသးတယ္...
ေက်ာင္းကေဝးေတာ့ ေက်ာင္းကိုလာရင္ ကားေပၚမွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေယာက္ပါလာလို႔ စကားေၿပာရင္းဆိုရင္ ေက်ာင္းထိကားစီးရတာ ေဝးတယ္လို႔မထင္မိေပမဲ့.. တစ္ေယာက္တည္းဆိုရင္ေတာ့.. ပ်င္းစရာေကာင္းတာမ်ား အိပ္ကိုငိုက္တယ္...။ အဲလို အိပ္ငိုက္တတ္တဲ့ ကၽြန္မတို႕သူငယ္ခ်င္းေတြ အမွတ္အသားလုပ္ထားတာက... ေက်ာင္းကားစီးၿပီးလာတဲ့ေန႕ဆို... တလမ္းလံုးငိုက္.. တေရးႏိုးလို႕ “ေမာင္ေမာင္ညြန္႕ ၃၅” ဆိုရင္.. ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့မယ္ဆိုတာ သိၿပီ...။အဲလိုမွတ္ထားလိုက္တယ္.. :D
ေက်ာင္းကားက ေက်ာင္းထဲတန္းဝင္တာမို႔ ေက်ာင္းကားစီးရင္ ငိုက္တာ ကိစၥမရွိေပမဲ့ ေက်ာင္းကားမမီလို႔ ဘတ္စ္ကားစီးရတဲ့ေန႔မ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ ကိစၥကရွိၿပီ...။ မငိုက္ပဲလဲမေနႏိုင္ဘူး...။ အဲဒါဆိုရင္ေတာ့... ငိုက္ေနရင္း စပယ္ယာက “ကိုတင္ေမာင္.. ကိုတင္ေမာင္”လို႔ ေအာ္သံၾကားရင္.. ကၽြန္မတို႕က “ေက်ာင္းေရွ႕ပါတယ္” ဆိုၿပီး လွမ္းေၿပာဖို႔ အိပ္မက္ထဲထိစြဲၿပီးသား..။ ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းမေရာက္ခင္မွတ္တိုင္က “ဦးတင္ေမာင္ၿခံ”တဲ့..။ ဒါေၾကာင့္ ေမာင္ေမာင္ညြန္႕၃၅ နဲ႕ ကိုတင္ေမာင္ဆိုတာ ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းတက္ခဲ့တဲ့ တေလွ်ာက္မေမ့ႏိုင္တဲ့ နာမည္၂ခုပါပဲ...။
မွတ္ခ်က္။ ဒီပို႕စ္ေရးေနတုန္း ေမာင္ေမာင္ညြန္႕က ၃၅ လား ၃၆ လားမေသခ်ာေတာ့ အိမ္မွာရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္း၂ေယာက္ကုိ ေမးၾကည့္ေတာ့.. တစ္ေယာက္က ၃၅ တဲ့.. ေနာက္တစ္ေယာက္က ၃၁တဲ့..။ ကၽြန္မကေတာ့ ၃၆လို႔ထင္ေနၿပန္တယ္..။ ၃၁ေတာ့ မၿဖစ္ေလာက္ဖူး..ဆိုၿပီး.. ပယ္လိုက္ၾကတယ္။ ၃၅က ပိုရင္းႏွီးေနသလိုမို႔ ၃၅ လုိက္ရပါတယ္...။ သန္လ်င္ဂ်ီတီစီတက္ခဲ့ဖူးတဲ့သူမ်ား ေမာင္ေမာင္ညြန္႕ကို မွတ္မိခဲ့တဲ့သူမ်ားရွိရင္ အမွားၿပင္ေပးၾကပါလို႕... :D
Saturday, June 19, 2010
တစ္ခ်ိန္တုန္းက...
“ရင္နာစြာ.. ၿပန္လည္ေတြးတိုင္း သတိရမိ..ႏွစ္ကိုယ္တူညီ ခ်စ္ဖူးတဲ့ တကၠသိုလ္ဆီ...”
ကၽြန္မတို႕ငယ္ငယ္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္စိန္ရတုတုန္းက ၾကားဖူးခဲ့တဲ့ သီခ်င္းေလးေပါ့..။ တစ္ခ်ိန္တုန္းက တကၠသိုလ္တဲ့...။ ကၽြန္မတို႕ဆိုရင္ေတာ့ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ေကာလိပ္လို႕ပဲေၿပာမလား.. တစ္ခ်ိန္တုန္းက ဂ်ီတီစီလို႕ပဲ ေၿပာရမလား...။ အင္း တစ္ခ်ိန္တုန္းကလို႕ ဆိုတာကေတာ့ အခုနဲ႕မတူလို႔ေပ့ါ...။ အဲဒီတုန္းက ယူနီေဖာင္းဆိုတာၾကီး မဝတ္ရေသးဘူးေလ..။ ေက်ာင္းထဲဝင္လိုက္တာနဲ႕ အေရာင္ကိုစံုေနတာပဲ.. ေပ်ာ္စရာၾကီး...။ ဟိုအကၤီ်ခရမ္းေရာင္နဲ႕ အစ္ကိုၾကီးက ဘယ္လို.. ITကြင္း ဝတ္လာတဲ့ အကီ်ေလးကၿဖင့္ ခ်စ္စရာေလးနဲ႕ အတင္းေတြ သတင္းေတြ ေၿပာရတာလဲ ေပ်ာ္စရာၾကီး...။
ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းမွာ ေတာလမ္းလို႕ေခၚတဲ့ ေၿမလမ္းေလးလဲရွိေသးတယ္..။ လမ္းမၾကီးနဲ႕ ေက်ာင္းနဲ႕ ၾကားမွာ သီဟိုဠ္ေတာေလးရွိတယ္..။ ေက်ာင္းထဲဝင္တဲ့ ကြန္ကရစ္လမ္းမၾကီးက ေနပူလြန္းလို႕ ... ကၽြန္မတို႕တေတြ.. သီဟိုဠ္ေတာစပ္က ေၿမလမ္းေလးအတိုင္းေလွ်ာက္ၾကတယ္.. မိုးမရြာတဲ့ေန႕ေတြဆိုရင္ေပါ့..။ အပင္ၾကိဳအပင္ၾကားက ေကြ႕ဝိုက္သြားရတဲ့ အဲဒီလမ္းေလးက ထီးေဆာင္းစရာမလိုေအာင္ကို သစ္ပင္ရိပ္ေတြနဲ႕ ေအးၿမေနေလ့ရွိတယ္..။ မိုးရြာရင္ေတာ့ ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ ေၿမလမ္းေလးက ေရေၿမာင္းတိမ္တိမ္ေလး ၿဖစ္ေနတတ္တယ္..။ ေၿမြပါးကင္းပါးကလဲ ေၾကာက္တတ္ေသးေတာ့.. အဲဒီလမ္းကိုသြားရင္ T-Square ၾကီး တရမ္းရမ္းနဲ႕ အသံေပးၿပီးလဲ သြားရတယ္..။ သူေရွာင္ ကိုယ္ေရွာင္ေပါ့..။
ေတာလမ္းကေန ထြက္လိုက္ၿပီဆိုရင္ပဲ လမ္းဆံုေလးတစ္ခုကို ဘြားကနဲေတြ႕ရၿပီ...။ ညာဖက္ခ်ိဳးရင္ လမ္းရဲ႕ ဘယ္ဖက္တစ္ၿခမ္းလံုး ခေရပင္ေတြၿပည့္ေနတဲ့ ခေရပင္လမ္း..(ကၽြန္မတို႕ သူငယ္ခ်င္း ၇ ေယာက္ေပးထားတဲ့ နာမည္ပါ..။ ေရွ႕ေလွ်ာက္ ပါသမွ်နာမည္ေတြက ကၽြန္မတို႕ေပးထားတဲ့ နာမည္ေတြခ်ည္းပါပဲ.. နာမည္ေတြမွာ ရာဇဝင္ေတြလဲရွိေသးတယ္ရွင့္..)။ ဒီလမ္းေလးကို နာမည္မွည့္ဖို႔လုပ္တုန္းက ကၽြန္မတို႕သူငယ္ခ်င္းတစ္စု ကိုယ့္စိတ္တိုင္းက် နာမည္ေပးခ်င္စိတ္နဲ႕ လုရေသးတယ္..။ ေနာက္ဆံုး အေဝမတည့္တာနဲ႕ပဲ အားလံုးသေဘာတူညီမႈနဲ႕ ခေရပင္လမ္းၿဖစ္သြားခဲ့တယ္..။ ေရွ႕တည့္တည့္မွာက မိန္းလမ္း ။ အက်ယ္ဆံုးနဲ႕ လမ္းအေကာင္းဆံုးမို႕ ပါ..။ လမ္းရဲ႕ ညာဖက္မွာက ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးရံုးခန္း၊ ေက်ာင္းသားေရးရာနဲ႕ workshops ေတြရွိတဲ့ အေဆာက္အဦး.. ၿပီးေတာ့ EC နဲ႕ FC Department ရွိတဲ့ အဝါေရာင္တိုက္ပုေလး.. ။ လမ္းရဲ႕ ဘယ္ဖက္မွာကေတာ့ ႏွစ္ထပ္ Drawingေဆာင္.. ေနာက္ေတာ့ စာသင္ခန္းေတြမေလာက္တာနဲ႕ ကၽြန္မတို႕ ဒုတိယႏွစ္မွာ စာသင္ေဆာင္ၿဖစ္သြားတယ္..။ ကၽြန္မေက်ာင္းကထြက္လာၿပီးမွ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘြဲ႕ယူတဲ့ ႏွစ္မွာေတာ့ အဲဒီအေဆာင္က Convocation Hall ၿဖစ္သြားၿပန္ပါတယ္တဲ့... ေတာ္ေတာ္စြယ္စံုရတဲ့ အေဆာင္ၾကီးပါ.။ လမ္းရဲ႕အဆံုးနားမွာက ဂ်ီတီစီေက်ာင္းသားတို႕စံုရာ Canteen..(ကၽြန္မေၿပာတာ စံုရာ ေနာ္... ဆံုရာမဟုတ္ဘူး.. :P။ သူငယ္ခ်င္းေတြ လူစံုေအာင္ေတြ႕ရတာ အဲဒီတစ္ေနရာပဲရွိလို႔...:D)။
Canteen ရွိရာ အဝန္းအဝိုင္းေလး အစြန္း ဘယ္ဖက္မွာက ေစတီေလး..။ ရင္ၿပင္ေလးနဲ႕ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းရွိတဲ့ တစ္ဝဂူေစတီေလး...။ ကၽြန္မတို႕ကေတာ့ ဘုရားေလးလို႕ေခၚၾကတယ္။ ဘုရားေလးအေနာက္ဖက္မွာက လယ္ကြင္းေတြ..။ ေဆာင္းတြင္းဆို အဲဒီလယ္ကြင္းမွာ ပုလဲပန္းလို႔ေခၚတဲ့ ရိုးတံရွည္ရွည္နဲ႕ ပန္းၿဖဴၿဖဴေလးေတြ အေလ့က်ေပါက္တယ္..။ အဲဒီခ်ိန္ဆို လယ္ကြင္းထဲက ပန္းေတြခူးၿပီး.. ဘုရားေလးရင္ၿပင္မွာ.. ပန္းေတြက်စ္ၾကတယ္..။ ပန္းက်စ္တယ္လို႔ သံုးရတာက ဒီလိုပါ...။ ပုလဲပန္းရဲ႕အရိုးက ၿမက္ပင္ေတြလိုဆိုေတာ့ ေပ်ာ့တယ္..။ ခူးၿပီးရင္ ၾကာၾကာမခံဘူး.. အရိုးကေန က်ိဳးေတာ့တာပဲ..။ အဲဒီပန္းေလးေတြကို အရိုးေလးေတြ တစ္ခုနဲ႕ တစ္ခုလိမ္ၿပီး... က်စ္လိုက္ေတာ့ လြယ္လြယ္နဲ႕မက်ိဳးေတာ့ဘူးေပါ့..။ ၿပီးေတာ့ ပန္းပြင့္လံုးလံုးေလးေတြကလဲ ေၾကာင္လိမ္ေလွကားေလးလို ၿဖစ္ေနေရာ..။ အဲလိုက်စ္တာကို ကၽြန္မတို႕က “အခ်စ္”လို႕ေခၚတဲ့ ITကသူငယ္ခ်င္းက သင္ေပးတယ္လို႕ထင္တာပဲ..။ သိပ္ေတာ့မမွတ္မိေတာ့ဘူး...။ ၿပီးရင္ေတာ့ အဲဒီပန္းေလးေတြကို ဘုရားမွာကပ္ၾကတယ္..။ တစ္ခ်ိဳ႕ၾကေတာ့လဲ အိမ္သယ္သြားၾကတယ္..။ ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းက ေဆာင္းတြင္းဆို ခ်စ္စရာအေကာင္းဆံုးပဲ..။ သိပ္လဲသာယာတယ္..။ ေက်ာင္းပိတ္ခါနီး ေႏြဆိုရင္ေတာ့ ပူၿပင္းေၿခာက္ေသြ႕ေနၿပီး မိုးရာသီမွာေတာ့ စာသင္ခန္းကိုသြားဖို႕ သိုင္းကြက္နင္းရပါတယ္..။ ဗြက္ေတြ ႏြားေခ်းေတြကို ေရွာင္ရွားရင္းေပါ့..။
အဲဒီ Canteen မေရာက္ခင္ေလးမွာ ညာဖက္ခ်ိဳးသြားတဲ့လမ္းကိုေတာ့.. ကၽြန္မတို႕က “နတ္ေခ်ာင္း”လမ္းလို႕ေခၚတယ္..။ အဲဒီလမ္းေလးရဲ႕ ဘယ္ဖက္မွာ IT Department နဲ႕ စာသင္ခန္းေတြ ရွိတဲ့ အစိမ္းႏုေရာင္ တစ္ထပ္အေဆာက္အဦးေလးရွိတယ္..။ အဲဒီေမဂ်ာက ေကာင္မေလးကို ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းက သေဘာက်တယ္..။ ၿပီးေတာ့ လူၾကားထဲ နာမည္ရင္း မေခၚပဲ အတင္းေၿပာလို႕ေကာင္းေအာင္ ကၽြန္မတို႕ေတြက ေကာင္မေလးကို နတ္ကလ်ာလို႕ေခၚတယ္..။ တရုတ္သိုင္းကား သိုင္းေလာကစိန္ေခၚသံ ထဲက မင္းသမီးနာမည္ေလ...။ ဟဲဟဲ.. ဒီေလာက္ဆိုသေဘာေပါက္ေလာက္ၿပီေပါ့.. ဘာေၾကာင့္ နတ္ေခ်ာင္းလမ္း ၿဖစ္သြားရသလဲဆိုတာ...။
ေနာက္ၿပီးရွိေသးတယ္..ခေရပင္လမ္းရယ္ နတ္ေခ်ာင္းလမ္းရယ္နဲ႕ မ်ဥ္းၿပိဳင္ရွိတဲ့ EC, FC Department ေဆာင္နဲ႕ ေက်ာင္းသားေရးရာတို႔ workshops တို႕ရွိတဲ့ အေဆာင္ၾကားထဲက လမ္းကိုေခၚတာက “ၿမင္းေစာင္းလမ္း” တဲ့..။ အဲဒီလမ္းနဲ႕ ကပ္ရပ္ရွိတဲ့ workshop က EP workshop..။ ဒီတစ္ခါက ကၽြန္မဇာတ္လမ္း..။ ကၽြန္မတို႕ထက္ တစ္တန္းၾကီးတဲ့ အသားၿဖဴၿဖဴအရပ္ရွည္ရွည္နဲ႕ EPက အစ္ကိုၾကီးကို ကၽြန္မက သေဘာက်တယ္..။ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ အဲဒီလူကို အားရပါးရ နာမည္ေပးထားတာက “ၿမင္းၿဖဴၾကီး”တဲ့...။ ဟဲဟဲ... အဲဒီလမ္းကို ကၽြန္မေလွ်ာက္ရင္ ကုိယ့္ဌာနရွိတဲ့ဖက္ ေယာင္လို႕ေတာင္မၾကည့္ပဲ EP Workshop ရိွတဲ့ဖက္ပဲ ေစာင္းကန္းေစာင္းကန္းေလွ်ာက္တတ္လို႔.. အဲဒီနာမည္တြင္သြားရၿခင္းပါ...။ ကၽြန္မကလဲ ကၽြန္မပဲေလ...။
ေနာက္ မိန္းလမ္းနဲ႕ အၿပိဳင္... လမ္းကိုေတာ့.. ေဘာလံုးကြင္းလမ္းလို႔ပဲ ရိုးရိုးေလးေပးလိုက္တယ္..။ အဲဒီကတည့္တည့္သြားရင္ ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းရဲ႕ ေဘာလံုးကြင္းကိုေရာက္တယ္..။ ေဘာလံုးကြင္းရဲ႕ ဟိုဘက္မွာက ဆရာ ဆရာမေတြရဲ႕အိမ္ေတြ...။ ကားလမ္းမနဲ႕ဆို ေဝးလြန္းလို႕...။ စဥ္းစားၾကည့္ေလ.. ၾကားထဲမွာ သီဟိုဠ္ေတာရယ္.. တေမွ်ာ္တေခၚ ေက်ာင္းဝင္းၾကီးရယ္.. ေဘာလံုးကြင္းရယ္..။ အဲဒါေတြလြန္မွ သူတို႕အိမ္ကိုေရာက္ရတာ...။
ကၽြန္မတို႕ငယ္ငယ္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္စိန္ရတုတုန္းက ၾကားဖူးခဲ့တဲ့ သီခ်င္းေလးေပါ့..။ တစ္ခ်ိန္တုန္းက တကၠသိုလ္တဲ့...။ ကၽြန္မတို႕ဆိုရင္ေတာ့ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ေကာလိပ္လို႕ပဲေၿပာမလား.. တစ္ခ်ိန္တုန္းက ဂ်ီတီစီလို႕ပဲ ေၿပာရမလား...။ အင္း တစ္ခ်ိန္တုန္းကလို႕ ဆိုတာကေတာ့ အခုနဲ႕မတူလို႔ေပ့ါ...။ အဲဒီတုန္းက ယူနီေဖာင္းဆိုတာၾကီး မဝတ္ရေသးဘူးေလ..။ ေက်ာင္းထဲဝင္လိုက္တာနဲ႕ အေရာင္ကိုစံုေနတာပဲ.. ေပ်ာ္စရာၾကီး...။ ဟိုအကၤီ်ခရမ္းေရာင္နဲ႕ အစ္ကိုၾကီးက ဘယ္လို.. ITကြင္း ဝတ္လာတဲ့ အကီ်ေလးကၿဖင့္ ခ်စ္စရာေလးနဲ႕ အတင္းေတြ သတင္းေတြ ေၿပာရတာလဲ ေပ်ာ္စရာၾကီး...။
ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းမွာ ေတာလမ္းလို႕ေခၚတဲ့ ေၿမလမ္းေလးလဲရွိေသးတယ္..။ လမ္းမၾကီးနဲ႕ ေက်ာင္းနဲ႕ ၾကားမွာ သီဟိုဠ္ေတာေလးရွိတယ္..။ ေက်ာင္းထဲဝင္တဲ့ ကြန္ကရစ္လမ္းမၾကီးက ေနပူလြန္းလို႕ ... ကၽြန္မတို႕တေတြ.. သီဟိုဠ္ေတာစပ္က ေၿမလမ္းေလးအတိုင္းေလွ်ာက္ၾကတယ္.. မိုးမရြာတဲ့ေန႕ေတြဆိုရင္ေပါ့..။ အပင္ၾကိဳအပင္ၾကားက ေကြ႕ဝိုက္သြားရတဲ့ အဲဒီလမ္းေလးက ထီးေဆာင္းစရာမလိုေအာင္ကို သစ္ပင္ရိပ္ေတြနဲ႕ ေအးၿမေနေလ့ရွိတယ္..။ မိုးရြာရင္ေတာ့ ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ ေၿမလမ္းေလးက ေရေၿမာင္းတိမ္တိမ္ေလး ၿဖစ္ေနတတ္တယ္..။ ေၿမြပါးကင္းပါးကလဲ ေၾကာက္တတ္ေသးေတာ့.. အဲဒီလမ္းကိုသြားရင္ T-Square ၾကီး တရမ္းရမ္းနဲ႕ အသံေပးၿပီးလဲ သြားရတယ္..။ သူေရွာင္ ကိုယ္ေရွာင္ေပါ့..။
ေတာလမ္းကေန ထြက္လိုက္ၿပီဆိုရင္ပဲ လမ္းဆံုေလးတစ္ခုကို ဘြားကနဲေတြ႕ရၿပီ...။ ညာဖက္ခ်ိဳးရင္ လမ္းရဲ႕ ဘယ္ဖက္တစ္ၿခမ္းလံုး ခေရပင္ေတြၿပည့္ေနတဲ့ ခေရပင္လမ္း..(ကၽြန္မတို႕ သူငယ္ခ်င္း ၇ ေယာက္ေပးထားတဲ့ နာမည္ပါ..။ ေရွ႕ေလွ်ာက္ ပါသမွ်နာမည္ေတြက ကၽြန္မတို႕ေပးထားတဲ့ နာမည္ေတြခ်ည္းပါပဲ.. နာမည္ေတြမွာ ရာဇဝင္ေတြလဲရွိေသးတယ္ရွင့္..)။ ဒီလမ္းေလးကို နာမည္မွည့္ဖို႔လုပ္တုန္းက ကၽြန္မတို႕သူငယ္ခ်င္းတစ္စု ကိုယ့္စိတ္တိုင္းက် နာမည္ေပးခ်င္စိတ္နဲ႕ လုရေသးတယ္..။ ေနာက္ဆံုး အေဝမတည့္တာနဲ႕ပဲ အားလံုးသေဘာတူညီမႈနဲ႕ ခေရပင္လမ္းၿဖစ္သြားခဲ့တယ္..။ ေရွ႕တည့္တည့္မွာက မိန္းလမ္း ။ အက်ယ္ဆံုးနဲ႕ လမ္းအေကာင္းဆံုးမို႕ ပါ..။ လမ္းရဲ႕ ညာဖက္မွာက ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးရံုးခန္း၊ ေက်ာင္းသားေရးရာနဲ႕ workshops ေတြရွိတဲ့ အေဆာက္အဦး.. ၿပီးေတာ့ EC နဲ႕ FC Department ရွိတဲ့ အဝါေရာင္တိုက္ပုေလး.. ။ လမ္းရဲ႕ ဘယ္ဖက္မွာကေတာ့ ႏွစ္ထပ္ Drawingေဆာင္.. ေနာက္ေတာ့ စာသင္ခန္းေတြမေလာက္တာနဲ႕ ကၽြန္မတို႕ ဒုတိယႏွစ္မွာ စာသင္ေဆာင္ၿဖစ္သြားတယ္..။ ကၽြန္မေက်ာင္းကထြက္လာၿပီးမွ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘြဲ႕ယူတဲ့ ႏွစ္မွာေတာ့ အဲဒီအေဆာင္က Convocation Hall ၿဖစ္သြားၿပန္ပါတယ္တဲ့... ေတာ္ေတာ္စြယ္စံုရတဲ့ အေဆာင္ၾကီးပါ.။ လမ္းရဲ႕အဆံုးနားမွာက ဂ်ီတီစီေက်ာင္းသားတို႕စံုရာ Canteen..(ကၽြန္မေၿပာတာ စံုရာ ေနာ္... ဆံုရာမဟုတ္ဘူး.. :P။ သူငယ္ခ်င္းေတြ လူစံုေအာင္ေတြ႕ရတာ အဲဒီတစ္ေနရာပဲရွိလို႔...:D)။
Canteen ရွိရာ အဝန္းအဝိုင္းေလး အစြန္း ဘယ္ဖက္မွာက ေစတီေလး..။ ရင္ၿပင္ေလးနဲ႕ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းရွိတဲ့ တစ္ဝဂူေစတီေလး...။ ကၽြန္မတို႕ကေတာ့ ဘုရားေလးလို႕ေခၚၾကတယ္။ ဘုရားေလးအေနာက္ဖက္မွာက လယ္ကြင္းေတြ..။ ေဆာင္းတြင္းဆို အဲဒီလယ္ကြင္းမွာ ပုလဲပန္းလို႔ေခၚတဲ့ ရိုးတံရွည္ရွည္နဲ႕ ပန္းၿဖဴၿဖဴေလးေတြ အေလ့က်ေပါက္တယ္..။ အဲဒီခ်ိန္ဆို လယ္ကြင္းထဲက ပန္းေတြခူးၿပီး.. ဘုရားေလးရင္ၿပင္မွာ.. ပန္းေတြက်စ္ၾကတယ္..။ ပန္းက်စ္တယ္လို႔ သံုးရတာက ဒီလိုပါ...။ ပုလဲပန္းရဲ႕အရိုးက ၿမက္ပင္ေတြလိုဆိုေတာ့ ေပ်ာ့တယ္..။ ခူးၿပီးရင္ ၾကာၾကာမခံဘူး.. အရိုးကေန က်ိဳးေတာ့တာပဲ..။ အဲဒီပန္းေလးေတြကို အရိုးေလးေတြ တစ္ခုနဲ႕ တစ္ခုလိမ္ၿပီး... က်စ္လိုက္ေတာ့ လြယ္လြယ္နဲ႕မက်ိဳးေတာ့ဘူးေပါ့..။ ၿပီးေတာ့ ပန္းပြင့္လံုးလံုးေလးေတြကလဲ ေၾကာင္လိမ္ေလွကားေလးလို ၿဖစ္ေနေရာ..။ အဲလိုက်စ္တာကို ကၽြန္မတို႕က “အခ်စ္”လို႕ေခၚတဲ့ ITကသူငယ္ခ်င္းက သင္ေပးတယ္လို႕ထင္တာပဲ..။ သိပ္ေတာ့မမွတ္မိေတာ့ဘူး...။ ၿပီးရင္ေတာ့ အဲဒီပန္းေလးေတြကို ဘုရားမွာကပ္ၾကတယ္..။ တစ္ခ်ိဳ႕ၾကေတာ့လဲ အိမ္သယ္သြားၾကတယ္..။ ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းက ေဆာင္းတြင္းဆို ခ်စ္စရာအေကာင္းဆံုးပဲ..။ သိပ္လဲသာယာတယ္..။ ေက်ာင္းပိတ္ခါနီး ေႏြဆိုရင္ေတာ့ ပူၿပင္းေၿခာက္ေသြ႕ေနၿပီး မိုးရာသီမွာေတာ့ စာသင္ခန္းကိုသြားဖို႕ သိုင္းကြက္နင္းရပါတယ္..။ ဗြက္ေတြ ႏြားေခ်းေတြကို ေရွာင္ရွားရင္းေပါ့..။
အဲဒီ Canteen မေရာက္ခင္ေလးမွာ ညာဖက္ခ်ိဳးသြားတဲ့လမ္းကိုေတာ့.. ကၽြန္မတို႕က “နတ္ေခ်ာင္း”လမ္းလို႕ေခၚတယ္..။ အဲဒီလမ္းေလးရဲ႕ ဘယ္ဖက္မွာ IT Department နဲ႕ စာသင္ခန္းေတြ ရွိတဲ့ အစိမ္းႏုေရာင္ တစ္ထပ္အေဆာက္အဦးေလးရွိတယ္..။ အဲဒီေမဂ်ာက ေကာင္မေလးကို ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းက သေဘာက်တယ္..။ ၿပီးေတာ့ လူၾကားထဲ နာမည္ရင္း မေခၚပဲ အတင္းေၿပာလို႕ေကာင္းေအာင္ ကၽြန္မတို႕ေတြက ေကာင္မေလးကို နတ္ကလ်ာလို႕ေခၚတယ္..။ တရုတ္သိုင္းကား သိုင္းေလာကစိန္ေခၚသံ ထဲက မင္းသမီးနာမည္ေလ...။ ဟဲဟဲ.. ဒီေလာက္ဆိုသေဘာေပါက္ေလာက္ၿပီေပါ့.. ဘာေၾကာင့္ နတ္ေခ်ာင္းလမ္း ၿဖစ္သြားရသလဲဆိုတာ...။
ေနာက္ၿပီးရွိေသးတယ္..ခေရပင္လမ္းရယ္ နတ္ေခ်ာင္းလမ္းရယ္နဲ႕ မ်ဥ္းၿပိဳင္ရွိတဲ့ EC, FC Department ေဆာင္နဲ႕ ေက်ာင္းသားေရးရာတို႔ workshops တို႕ရွိတဲ့ အေဆာင္ၾကားထဲက လမ္းကိုေခၚတာက “ၿမင္းေစာင္းလမ္း” တဲ့..။ အဲဒီလမ္းနဲ႕ ကပ္ရပ္ရွိတဲ့ workshop က EP workshop..။ ဒီတစ္ခါက ကၽြန္မဇာတ္လမ္း..။ ကၽြန္မတို႕ထက္ တစ္တန္းၾကီးတဲ့ အသားၿဖဴၿဖဴအရပ္ရွည္ရွည္နဲ႕ EPက အစ္ကိုၾကီးကို ကၽြန္မက သေဘာက်တယ္..။ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ အဲဒီလူကို အားရပါးရ နာမည္ေပးထားတာက “ၿမင္းၿဖဴၾကီး”တဲ့...။ ဟဲဟဲ... အဲဒီလမ္းကို ကၽြန္မေလွ်ာက္ရင္ ကုိယ့္ဌာနရွိတဲ့ဖက္ ေယာင္လို႕ေတာင္မၾကည့္ပဲ EP Workshop ရိွတဲ့ဖက္ပဲ ေစာင္းကန္းေစာင္းကန္းေလွ်ာက္တတ္လို႔.. အဲဒီနာမည္တြင္သြားရၿခင္းပါ...။ ကၽြန္မကလဲ ကၽြန္မပဲေလ...။
ေနာက္ မိန္းလမ္းနဲ႕ အၿပိဳင္... လမ္းကိုေတာ့.. ေဘာလံုးကြင္းလမ္းလို႔ပဲ ရိုးရိုးေလးေပးလိုက္တယ္..။ အဲဒီကတည့္တည့္သြားရင္ ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းရဲ႕ ေဘာလံုးကြင္းကိုေရာက္တယ္..။ ေဘာလံုးကြင္းရဲ႕ ဟိုဘက္မွာက ဆရာ ဆရာမေတြရဲ႕အိမ္ေတြ...။ ကားလမ္းမနဲ႕ဆို ေဝးလြန္းလို႕...။ စဥ္းစားၾကည့္ေလ.. ၾကားထဲမွာ သီဟိုဠ္ေတာရယ္.. တေမွ်ာ္တေခၚ ေက်ာင္းဝင္းၾကီးရယ္.. ေဘာလံုးကြင္းရယ္..။ အဲဒါေတြလြန္မွ သူတို႕အိမ္ကိုေရာက္ရတာ...။
Friday, June 18, 2010
Title: = ေခါင္းစဥ္
~~စာမီနာ မီနာ... ေအ့... ေအ့... ဝါကာ ဝါကာ ေအး..ေအ့...~~
မဂၤလာပါ...။ ခုေနရာတိုင္း ဝါကာဝါကာေနၾကေတာ့.. ကၽြန္မလဲ ဝါကာဝါကာၾကည့္တာပါ.. :D..။ အဲဒီ ဝါကာဝါကာ ကလဲ ကူးစက္ေရာဂါလိုပဲ..။ တကယ္ပါ..။ ကမၻာ့ဖလားမစခင္ ဝါကာဝါကာ ကို ဒီႏွစ္ကမၻာ့ဖလားသီခ်င္း ဆိုၿပီး... ေသခ်ာသြားတဲ့အခ်ိန္တုန္းက KL က သူငယ္ခ်င္းက ဂ်ီေေတာ့ခ္ကေန လင့္ခ္လာေပးတယ္..။ နားေထာင္ၾကည့္.. ေကာင္းတယ္တဲ့..။ ကၽြန္မလဲ နားေထာင္ၾကည့္ေတာ့ .. အမယ္ မဆိုးဘူး သီခ်င္းေလးက ၿမဴးသားပဲေပါ့..။ မာန္ေလးလဲပါသလို.. ရိုးရာသံေလးလဲပါတယ္ေပါ့.. (ကိုယ့္ဘာသာ ဆရာၾကီးလုပ္ၿပီး ေတြးၾကည့္မိတာေၿပာပါတယ္.. တကယ္က ကၽြန္မက ဘာမွလဲသိတာမဟုတ္ဘူး...)..။ အဲ ေနာက္သံုးရက္ေလာက္ေနေတာ့.. ကၽြန္မကို လာေၿပာၿပန္တယ္.. ငါ ဝါကာဝါကာကို အလြတ္ရသြားၿပီတဲ့..။ အမ္.. နင့္ဟာကလဲ ၾကိဳးစားလွခ်ည္လား... ေပါ့။ ဒါနဲ႕ အိမ္ကို ကၽြန္မခ်စ္သူလာလည္တဲ့ေန႕က်ေတာ့.. ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး ဝါကာဝါကာေလး ဖြင့္ၿပမိလိုက္တယ္..။ အဲ... ေနာက္ေတာ့ ဒင္းက ကၽြန္မကြန္ပ်ဴတာကို အပိုင္စီးၿပီး ဝါကာဝါကာကို youtube မွာ စာသားရွာၿပီး အလြတ္ထိုင္က်က္ေနပါေလေရာေလ...။
ခုဆို ကမၻာ့ဖလားလဲ အရွိန္ေကာင္းေနပါၿပီ...။ ရံုးေရာက္လို႕ ဂ်ီေတာ့ခ္တက္တိုင္း အၿမဲရွိေနတတ္တဲ့ KLက သူငယ္ခ်င္းလဲ ေပ်ာက္ေနရွာၿပီ..။ ညတိုင္း ဝါကာဝါကာေနရလို႕ ရံုးေတာင္မွန္ရဲ႕လားမသိပါဘူး..။ ဟိုတစ္ေန႕က ဂ်ာနယ္တစ္ခုမွာ ၿမန္မာႏိုင္ငံက မင္းသမီးေလးတစ္ေယာက္ ကမၻာ့ဖလားအတြက္ ဆုေတာင္း ေပးထားတာေလးကို သေဘာက်မိလို႔ပါ...။ အားလံုး ႏိုင္ေစခ်င္တဲ့ အသင္းေတြႏိုင္ၾကပါေစ.. တဲ့။ ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္မလဲ အဲလိုပဲ ဆုေတာင္းေပးခ်င္ပါတယ္..။ အားလံုး ႏိုင္ေစခ်င္တဲ့ အသင္းေတြ ႏိုင္ၾကပါေစ.. လို႕.. :P။
ခု ကၽြန္မအလုပ္အသစ္မွာ ေဘာ့စ္အသစ္နဲ႕ ဘဝၾကီးသာယာေနပါၿပီ..။ အရင္အလုပ္တုန္းက ရံုးကၿပန္ေရာက္ရင္ အိပ္ရာထဲေခြ.. စေန တနဂၤေႏြဆို အိမ္မွာပဲေအာင္းၿပီး ဘယ္မွမသြား ဘယ္သူနဲ႕မွ မေတြ႔ပဲ စိတ္ဓာတ္ေတြ ေအာက္ဆံုးေရာက္ေနခဲ့တဲ့ကၽြန္မ.... ခုဆို.. လန္းလန္း လန္းလန္းနဲ႕ ရံုးပိတ္ရက္ဆို အိမ္ကို မကပ္ေတာ့ဘူး..။ ၿပီးေတာ့ ဇာမဏီ့အိမ္သြားသြားၿပီး.. ဝိုင္းကေလးေတာင္ေထာင္လိုက္ေသး...။ ဟဲဟဲ ဘာဝိုင္းလို႕ထင္လဲ.. ဖဲဝိုင္းေပါ့.. (ဒီပို႕စ္ကို PG 15လို႕ ကိုယ့္ဘာသာသတ္မွတ္ထားပါတယ္.. :P)။ သိပ္ေတာ့အထင္မၾကီးပါနဲ႕.. (မၾကီးမွန္းေတာ့သိပါတယ္.. ေၿပာၾကည့္တာပါ.. :D).. ကၽြန္မတို႕ေၾကးက ဆယ္ၿပား.. ၿပားသံုးဆယ္ပါ.. ပိုကာမွာဆိုရင္ေပါ့..။ တခါတခါလက္ၾကီးတဲ့သူေတြပါရင္ေတာ့ ၿပားသံုးဆယ္ .. ၿပားငါးဆယ္ ၿဖစ္သြားတတ္ပါတယ္..ဟဲဟဲ..။ အဲ.. ပိုကာေဆာ့လို႔ပ်င္းလာရင္ေတာ့.. Big 2 ေဆာ့ပါတယ္..။ ဒါကလဲ တစ္ခ်ပ္ ဆယ္ၿပားေၾကးပါ..။ ေနာက္ အဲဒါမွပ်င္းလာရင္.. facebook ထဲက Texas Poker လိုဟာမ်ိဳးေဆာ့ပါတယ္..။ စည္းကမ္းေတြကေတာ့ တခါတခါ အမ်ားညီလို႔ “ဤ” က “ကၽြဲ” ၿဖစ္သြားရတာမ်ိဳးေပါ့..။
တခ်ိဳ႕ေယာကၤ်ားေလးေတြ ေဆးလိပ္ေသာက္တာ အရက္ေသာက္တာကို ၾကိဳက္သလိုမ်ိဳး ကၽြန္မလဲ ဖဲရိုက္ရတာကို ၾကိဳက္ပါတယ္..။ ဖဲရိုက္ရင္း တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ စေနာက္.. ရယ္စရာေတြေၿပာ.. ကိုယ့္အလုပ္သူ႕အလုပ္က အေၾကာင္းေတြ၊ စိတ္ညစ္စရာေတြ ေဒါသထြက္စရာေတြ ဟာသေတြ... အၿပန္အလွန္ေၿပာၾက...။ ၿပီးေတာ့ ပါးစပ္ကသာ အဲလိုေၿပာေနတာ လက္ကလဲ ကိုယ့္အလွည့္ေရာက္ရင္ သူ႕အလိုလိုက လႈပ္ရွားေနေသး...။ တခါတခါမ်ားဆို ကိုယ္က ဖဲကေလးၾကည့္ရင္း ကိုယ့္အလုပ္က အေၾကာင္းေလး ေၿပာေနမိပါတယ္... ကိုယ့္ေရွ႕က ငါးၿပား ဆယ္ၿပားပိုက္ဆံပံုထဲက လစ္ရင္လစ္သလို လာခိုးတဲ့လူကလဲ ရွိေသး...။ ၿပီးေတာ့ ပိုကာကစားရင္ အေပၚအိမ္ကေနၿပီး ကိုယ္ေၿပာတာ စိတ္ဝင္တစားနားေထာင္သလိုလိုနဲ႕ ဖဲလာခိုးၾကည့္တာမ်ိဳးကလဲ ခံရတတ္ေသးတယ္..။ အဲဒီေတာ့ မ်က္စိကလဲ လ်င္ရေသးတယ္ရွင့္..။
ငါးၿပားဆယ္ၿပားဝိုင္းဆိုေတာ့ ႏိုင္ရင္လဲ ႏွစ္က်ပ္ သံုးက်ပ္ေပါ့..။ တခါတခါ သိပ္ကံေကာင္းတဲ့သူက်ေတာ့ တစ္ဆယ္ေလာက္ႏိုင္တတ္တယ္..။ တဝိုင္းလံုးရံႈးတဲ့အခါမ်ိဳးေပါ့..။ အဲဒီခါမ်ိဳးက်ရင္ ႏိုင္တဲ့လူရဲ႕ ပိုက္ဆံပံုကို အားလံုးမ်က္ေစာင္းေတြထိုးၾကရင္း ... ဝိုင္းလုရေအာင္တို႕.. ရိုက္လုရေအာင္တို႕ တစ္ေယာက္ကမီးပိတ္လိုက္ က်န္တဲ့လူက ပိုက္ဆံပံုကို အစေဖ်ာက္ေပးမယ္တို႕ က်ိန္းတာမ်ိဳးကလဲ ရွိတတ္တယ္.. အဲဒီ ငါးက်ပ္ တစ္ဆယ္ကို..။ ကစားေနရင္း သိပ္ကံဆိုးလို႔ ပါသမွ် အေၾကြေတြ ေၿပာင္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီလူ မကစားေတာ့မွာစိုးလို႕ က်န္တဲ့လူေတြက တစ္က်ပ္ ႏွစ္က်ပ္ေပးၿပီး အရင္းၿပန္ မ,တည္ေပးၾကေသးတယ္..။ ေပ်ာ္စရာလဲ ေကာင္းသလို ခ်စ္စရာလဲေကာင္းၾကတယ္...။
ကၽြန္မတို႕ဝိုင္းမွာ ကၽြန္မတို႕ထက္ ငယ္တဲ့ ေက်ာင္းကို ကၽြန္မတို႕ေနာက္ႏွစ္မွ ၿပီးတဲ့ ေကာင္ေလးေတြလဲပါတယ္..။ သူတို႔က ဇာမဏီတို႕ ဇနီးေမာင္ႏွံနဲ႕ တစ္အိမ္ထဲေနတဲ့ ကေလးေတြေပါ့..။ သူတို႕ေတြကလဲ ကၽြန္မတို႕ တၿခားအေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ သူတို႔အိမ္မသြားၿဖစ္တဲ့ အပတ္ေတြဆို.. ဖုန္းဆက္ၿပီး အစ္မၾကီးတို႕မလာဘူးလား နဲ႕ သတိတရေမးတတ္ၾကတယ္..။ တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ weekends ေတြ ဖဲရိုက္ရမွာ mood မရွိၾကရင္ေတာ့ ဂစ္တာတီးၿပီး သီခ်င္းဆိုၾကတယ္..။ အဲဒီခါမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္မတို႕ သူငယ္ခ်င္းၿဖစ္တဲ့ ဇာမဏီ့ေယာကၤ်ားရယ္.. ေနာက္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရယ္က မ်က္ခံုးလႈပ္ေနၾကၿပီ..။ အဲဒီမွာက သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ပဲ ဂစ္တာတီးတတ္တာကိုး..။ ဆိုခ်င္တဲ့သူေတြက ကၽြန္မတို႕မိန္းကေလး ေလးေယာက္ေပါ့...။ အသံေသးအသံေၾကာင္နဲ႕.. ေနာက္တေန႔ အိပ္ရာထလို႔ အသံထြက္ႏိုင္ေသးတဲ့သူကပဲ သစၥာေဖာက္လိုလိုနဲ႕ အႏိုင္မခံအရႈံးမေပးကို အပီဟစ္ၾကတာ...။ တီးတဲ့သူ မတီးတတ္ေတာ့တဲ့ သီခ်င္းဆို ကြန္ပ်ဳတာေရွ႕ခ် youtube ဖြင့္ၿပီးလဲ ဆိုၾကေသးတယ္...။ သီခ်င္းေတြကလဲ အစံုပဲ.. ကၽြန္မနဲ႕ ဇာမဏီက Oldies ဆိုေတာ့... ကၽြန္မတို႕တီးခိုင္းတဲ့သီခ်င္းေတြက ေမာင္တို႕ခ်ယ္ရီေၿမလို.. LOBOရဲ႕ Stoney လိုဟာမ်ိဳး ၿပီးေတာ့ Ronan Keating လဲအၾကိဳက္တူတယ္။ ေနာက္ႏွစ္ေယာက္က အသက္ၾကီးေပမဲ့ ႏွလံုးသားေတြ ႏုသစ္ေနတုန္းဆိုတဲ့ အပ်ိဳၾကီးမမေတြ..။ သူတို႕ၾကိဳက္တာက ဂ်င္းနီတို႕.. ရသတို႔.. ၿပီးရင္ Justin Bieber နဲ႕ Taylor Swift.။ Rehana နဲ႕ Lady Gaga လဲ သူတို႕ၾကိဳက္တယ္..။
ေၾသာ္.. ၾကံဳတုန္း ဖြရဦးမယ္...။ Lady Gaga ရဲ႕ နာမည္ၾကီး Bad Romance ကုိ ၿပန္ဆိုထားတာရွိေသးတယ္..။ ဂစ္တာတီးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက စလိုက္တာ..။ သီခ်င္းမွာ “ရာ-ရာ-အာ-အာ-အား, ေရာ္မာ-ေရာ္မာ-မား, ဂါဂါ-ဝူ-လာ-လား” ဆိုၿပီးပါတယ္ေလ..။ အဲဒါကို သူက ဂစ္တာေလးတီးၿပီး ဘယ္လိုဆိုလဲဆိုေတာ့.. “ရာ-ရာ-အာ-အာ-အား, ေရာ္မာ-ေရာ္မာ-မား, ဇာဇာ-အူေၾကာင္ၾကား” တဲ့..။ ဇာမဏီ့အတြက္ သီခ်င္းတဲ့...:D..။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း တပတ္ေလာက္က ရံုးမွာ တစ္ေယာက္တည္းပ်င္းလို႕ သီခ်င္းညည္းမယ္ၾကံတိုင္း ပါးစပ္က အဲဒီ “ရာ-ရာ-အာ-အာ-အား, ေရာ္မာ-ေရာ္မာ-မား, ဇာဇာ-အူေၾကာင္ၾကား”ခ်ည္းပဲ ဆိုဆိုမိေနေတာ့တယ္..။ သီခ်င္းေပါက္သြားတယ္ ဆိုရမွာေပါ့...။ :D
ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ ေအာက္တိုဘာကတည္းက ေပ်ာက္သြားတာဆိုေတာ့... ခုမွပဲ ႏႈတ္ဆက္ရေတာ့မယ္...:D
ႏွစ္သစ္မွာ က်န္းမာ ေပ်ာ္ရႊင္ ခ်မ္းေၿမ႕ၾကပါေစ... လို႔..။
ခု စကၤာပူရာသီဥတုက ပူလိုက္ေအးလိုက္နဲ႕မို႕... စကၤာပူက သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း.. က်န္းမာေရးကို ဂရုစိုက္ၾကပါဦးေနာ္....
(ဘာေခါင္းစဥ္ေပးရမွန္း စဥ္းစားမရလို႔ ေခါင္းစဥ္ေရးရမဲ့ box ေဘးနားကစာေလး ၿပန္ကူးေရးလိုက္တာ.. )
:D
မလိခ
မဂၤလာပါ...။ ခုေနရာတိုင္း ဝါကာဝါကာေနၾကေတာ့.. ကၽြန္မလဲ ဝါကာဝါကာၾကည့္တာပါ.. :D..။ အဲဒီ ဝါကာဝါကာ ကလဲ ကူးစက္ေရာဂါလိုပဲ..။ တကယ္ပါ..။ ကမၻာ့ဖလားမစခင္ ဝါကာဝါကာ ကို ဒီႏွစ္ကမၻာ့ဖလားသီခ်င္း ဆိုၿပီး... ေသခ်ာသြားတဲ့အခ်ိန္တုန္းက KL က သူငယ္ခ်င္းက ဂ်ီေေတာ့ခ္ကေန လင့္ခ္လာေပးတယ္..။ နားေထာင္ၾကည့္.. ေကာင္းတယ္တဲ့..။ ကၽြန္မလဲ နားေထာင္ၾကည့္ေတာ့ .. အမယ္ မဆိုးဘူး သီခ်င္းေလးက ၿမဴးသားပဲေပါ့..။ မာန္ေလးလဲပါသလို.. ရိုးရာသံေလးလဲပါတယ္ေပါ့.. (ကိုယ့္ဘာသာ ဆရာၾကီးလုပ္ၿပီး ေတြးၾကည့္မိတာေၿပာပါတယ္.. တကယ္က ကၽြန္မက ဘာမွလဲသိတာမဟုတ္ဘူး...)..။ အဲ ေနာက္သံုးရက္ေလာက္ေနေတာ့.. ကၽြန္မကို လာေၿပာၿပန္တယ္.. ငါ ဝါကာဝါကာကို အလြတ္ရသြားၿပီတဲ့..။ အမ္.. နင့္ဟာကလဲ ၾကိဳးစားလွခ်ည္လား... ေပါ့။ ဒါနဲ႕ အိမ္ကို ကၽြန္မခ်စ္သူလာလည္တဲ့ေန႕က်ေတာ့.. ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး ဝါကာဝါကာေလး ဖြင့္ၿပမိလိုက္တယ္..။ အဲ... ေနာက္ေတာ့ ဒင္းက ကၽြန္မကြန္ပ်ဴတာကို အပိုင္စီးၿပီး ဝါကာဝါကာကို youtube မွာ စာသားရွာၿပီး အလြတ္ထိုင္က်က္ေနပါေလေရာေလ...။
ခုဆို ကမၻာ့ဖလားလဲ အရွိန္ေကာင္းေနပါၿပီ...။ ရံုးေရာက္လို႕ ဂ်ီေတာ့ခ္တက္တိုင္း အၿမဲရွိေနတတ္တဲ့ KLက သူငယ္ခ်င္းလဲ ေပ်ာက္ေနရွာၿပီ..။ ညတိုင္း ဝါကာဝါကာေနရလို႕ ရံုးေတာင္မွန္ရဲ႕လားမသိပါဘူး..။ ဟိုတစ္ေန႕က ဂ်ာနယ္တစ္ခုမွာ ၿမန္မာႏိုင္ငံက မင္းသမီးေလးတစ္ေယာက္ ကမၻာ့ဖလားအတြက္ ဆုေတာင္း ေပးထားတာေလးကို သေဘာက်မိလို႔ပါ...။ အားလံုး ႏိုင္ေစခ်င္တဲ့ အသင္းေတြႏိုင္ၾကပါေစ.. တဲ့။ ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္မလဲ အဲလိုပဲ ဆုေတာင္းေပးခ်င္ပါတယ္..။ အားလံုး ႏိုင္ေစခ်င္တဲ့ အသင္းေတြ ႏိုင္ၾကပါေစ.. လို႕.. :P။
ခု ကၽြန္မအလုပ္အသစ္မွာ ေဘာ့စ္အသစ္နဲ႕ ဘဝၾကီးသာယာေနပါၿပီ..။ အရင္အလုပ္တုန္းက ရံုးကၿပန္ေရာက္ရင္ အိပ္ရာထဲေခြ.. စေန တနဂၤေႏြဆို အိမ္မွာပဲေအာင္းၿပီး ဘယ္မွမသြား ဘယ္သူနဲ႕မွ မေတြ႔ပဲ စိတ္ဓာတ္ေတြ ေအာက္ဆံုးေရာက္ေနခဲ့တဲ့ကၽြန္မ.... ခုဆို.. လန္းလန္း လန္းလန္းနဲ႕ ရံုးပိတ္ရက္ဆို အိမ္ကို မကပ္ေတာ့ဘူး..။ ၿပီးေတာ့ ဇာမဏီ့အိမ္သြားသြားၿပီး.. ဝိုင္းကေလးေတာင္ေထာင္လိုက္ေသး...။ ဟဲဟဲ ဘာဝိုင္းလို႕ထင္လဲ.. ဖဲဝိုင္းေပါ့.. (ဒီပို႕စ္ကို PG 15လို႕ ကိုယ့္ဘာသာသတ္မွတ္ထားပါတယ္.. :P)။ သိပ္ေတာ့အထင္မၾကီးပါနဲ႕.. (မၾကီးမွန္းေတာ့သိပါတယ္.. ေၿပာၾကည့္တာပါ.. :D).. ကၽြန္မတို႕ေၾကးက ဆယ္ၿပား.. ၿပားသံုးဆယ္ပါ.. ပိုကာမွာဆိုရင္ေပါ့..။ တခါတခါလက္ၾကီးတဲ့သူေတြပါရင္ေတာ့ ၿပားသံုးဆယ္ .. ၿပားငါးဆယ္ ၿဖစ္သြားတတ္ပါတယ္..ဟဲဟဲ..။ အဲ.. ပိုကာေဆာ့လို႔ပ်င္းလာရင္ေတာ့.. Big 2 ေဆာ့ပါတယ္..။ ဒါကလဲ တစ္ခ်ပ္ ဆယ္ၿပားေၾကးပါ..။ ေနာက္ အဲဒါမွပ်င္းလာရင္.. facebook ထဲက Texas Poker လိုဟာမ်ိဳးေဆာ့ပါတယ္..။ စည္းကမ္းေတြကေတာ့ တခါတခါ အမ်ားညီလို႔ “ဤ” က “ကၽြဲ” ၿဖစ္သြားရတာမ်ိဳးေပါ့..။
တခ်ိဳ႕ေယာကၤ်ားေလးေတြ ေဆးလိပ္ေသာက္တာ အရက္ေသာက္တာကို ၾကိဳက္သလိုမ်ိဳး ကၽြန္မလဲ ဖဲရိုက္ရတာကို ၾကိဳက္ပါတယ္..။ ဖဲရိုက္ရင္း တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ စေနာက္.. ရယ္စရာေတြေၿပာ.. ကိုယ့္အလုပ္သူ႕အလုပ္က အေၾကာင္းေတြ၊ စိတ္ညစ္စရာေတြ ေဒါသထြက္စရာေတြ ဟာသေတြ... အၿပန္အလွန္ေၿပာၾက...။ ၿပီးေတာ့ ပါးစပ္ကသာ အဲလိုေၿပာေနတာ လက္ကလဲ ကိုယ့္အလွည့္ေရာက္ရင္ သူ႕အလိုလိုက လႈပ္ရွားေနေသး...။ တခါတခါမ်ားဆို ကိုယ္က ဖဲကေလးၾကည့္ရင္း ကိုယ့္အလုပ္က အေၾကာင္းေလး ေၿပာေနမိပါတယ္... ကိုယ့္ေရွ႕က ငါးၿပား ဆယ္ၿပားပိုက္ဆံပံုထဲက လစ္ရင္လစ္သလို လာခိုးတဲ့လူကလဲ ရွိေသး...။ ၿပီးေတာ့ ပိုကာကစားရင္ အေပၚအိမ္ကေနၿပီး ကိုယ္ေၿပာတာ စိတ္ဝင္တစားနားေထာင္သလိုလိုနဲ႕ ဖဲလာခိုးၾကည့္တာမ်ိဳးကလဲ ခံရတတ္ေသးတယ္..။ အဲဒီေတာ့ မ်က္စိကလဲ လ်င္ရေသးတယ္ရွင့္..။
ငါးၿပားဆယ္ၿပားဝိုင္းဆိုေတာ့ ႏိုင္ရင္လဲ ႏွစ္က်ပ္ သံုးက်ပ္ေပါ့..။ တခါတခါ သိပ္ကံေကာင္းတဲ့သူက်ေတာ့ တစ္ဆယ္ေလာက္ႏိုင္တတ္တယ္..။ တဝိုင္းလံုးရံႈးတဲ့အခါမ်ိဳးေပါ့..။ အဲဒီခါမ်ိဳးက်ရင္ ႏိုင္တဲ့လူရဲ႕ ပိုက္ဆံပံုကို အားလံုးမ်က္ေစာင္းေတြထိုးၾကရင္း ... ဝိုင္းလုရေအာင္တို႕.. ရိုက္လုရေအာင္တို႕ တစ္ေယာက္ကမီးပိတ္လိုက္ က်န္တဲ့လူက ပိုက္ဆံပံုကို အစေဖ်ာက္ေပးမယ္တို႕ က်ိန္းတာမ်ိဳးကလဲ ရွိတတ္တယ္.. အဲဒီ ငါးက်ပ္ တစ္ဆယ္ကို..။ ကစားေနရင္း သိပ္ကံဆိုးလို႔ ပါသမွ် အေၾကြေတြ ေၿပာင္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီလူ မကစားေတာ့မွာစိုးလို႕ က်န္တဲ့လူေတြက တစ္က်ပ္ ႏွစ္က်ပ္ေပးၿပီး အရင္းၿပန္ မ,တည္ေပးၾကေသးတယ္..။ ေပ်ာ္စရာလဲ ေကာင္းသလို ခ်စ္စရာလဲေကာင္းၾကတယ္...။
ကၽြန္မတို႕ဝိုင္းမွာ ကၽြန္မတို႕ထက္ ငယ္တဲ့ ေက်ာင္းကို ကၽြန္မတို႕ေနာက္ႏွစ္မွ ၿပီးတဲ့ ေကာင္ေလးေတြလဲပါတယ္..။ သူတို႔က ဇာမဏီတို႕ ဇနီးေမာင္ႏွံနဲ႕ တစ္အိမ္ထဲေနတဲ့ ကေလးေတြေပါ့..။ သူတို႕ေတြကလဲ ကၽြန္မတို႕ တၿခားအေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ သူတို႔အိမ္မသြားၿဖစ္တဲ့ အပတ္ေတြဆို.. ဖုန္းဆက္ၿပီး အစ္မၾကီးတို႕မလာဘူးလား နဲ႕ သတိတရေမးတတ္ၾကတယ္..။ တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ weekends ေတြ ဖဲရိုက္ရမွာ mood မရွိၾကရင္ေတာ့ ဂစ္တာတီးၿပီး သီခ်င္းဆိုၾကတယ္..။ အဲဒီခါမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္မတို႕ သူငယ္ခ်င္းၿဖစ္တဲ့ ဇာမဏီ့ေယာကၤ်ားရယ္.. ေနာက္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရယ္က မ်က္ခံုးလႈပ္ေနၾကၿပီ..။ အဲဒီမွာက သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ပဲ ဂစ္တာတီးတတ္တာကိုး..။ ဆိုခ်င္တဲ့သူေတြက ကၽြန္မတို႕မိန္းကေလး ေလးေယာက္ေပါ့...။ အသံေသးအသံေၾကာင္နဲ႕.. ေနာက္တေန႔ အိပ္ရာထလို႔ အသံထြက္ႏိုင္ေသးတဲ့သူကပဲ သစၥာေဖာက္လိုလိုနဲ႕ အႏိုင္မခံအရႈံးမေပးကို အပီဟစ္ၾကတာ...။ တီးတဲ့သူ မတီးတတ္ေတာ့တဲ့ သီခ်င္းဆို ကြန္ပ်ဳတာေရွ႕ခ် youtube ဖြင့္ၿပီးလဲ ဆိုၾကေသးတယ္...။ သီခ်င္းေတြကလဲ အစံုပဲ.. ကၽြန္မနဲ႕ ဇာမဏီက Oldies ဆိုေတာ့... ကၽြန္မတို႕တီးခိုင္းတဲ့သီခ်င္းေတြက ေမာင္တို႕ခ်ယ္ရီေၿမလို.. LOBOရဲ႕ Stoney လိုဟာမ်ိဳး ၿပီးေတာ့ Ronan Keating လဲအၾကိဳက္တူတယ္။ ေနာက္ႏွစ္ေယာက္က အသက္ၾကီးေပမဲ့ ႏွလံုးသားေတြ ႏုသစ္ေနတုန္းဆိုတဲ့ အပ်ိဳၾကီးမမေတြ..။ သူတို႕ၾကိဳက္တာက ဂ်င္းနီတို႕.. ရသတို႔.. ၿပီးရင္ Justin Bieber နဲ႕ Taylor Swift.။ Rehana နဲ႕ Lady Gaga လဲ သူတို႕ၾကိဳက္တယ္..။
ေၾသာ္.. ၾကံဳတုန္း ဖြရဦးမယ္...။ Lady Gaga ရဲ႕ နာမည္ၾကီး Bad Romance ကုိ ၿပန္ဆိုထားတာရွိေသးတယ္..။ ဂစ္တာတီးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက စလိုက္တာ..။ သီခ်င္းမွာ “ရာ-ရာ-အာ-အာ-အား, ေရာ္မာ-ေရာ္မာ-မား, ဂါဂါ-ဝူ-လာ-လား” ဆိုၿပီးပါတယ္ေလ..။ အဲဒါကို သူက ဂစ္တာေလးတီးၿပီး ဘယ္လိုဆိုလဲဆိုေတာ့.. “ရာ-ရာ-အာ-အာ-အား, ေရာ္မာ-ေရာ္မာ-မား, ဇာဇာ-အူေၾကာင္ၾကား” တဲ့..။ ဇာမဏီ့အတြက္ သီခ်င္းတဲ့...:D..။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း တပတ္ေလာက္က ရံုးမွာ တစ္ေယာက္တည္းပ်င္းလို႕ သီခ်င္းညည္းမယ္ၾကံတိုင္း ပါးစပ္က အဲဒီ “ရာ-ရာ-အာ-အာ-အား, ေရာ္မာ-ေရာ္မာ-မား, ဇာဇာ-အူေၾကာင္ၾကား”ခ်ည္းပဲ ဆိုဆိုမိေနေတာ့တယ္..။ သီခ်င္းေပါက္သြားတယ္ ဆိုရမွာေပါ့...။ :D
ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ ေအာက္တိုဘာကတည္းက ေပ်ာက္သြားတာဆိုေတာ့... ခုမွပဲ ႏႈတ္ဆက္ရေတာ့မယ္...:D
ႏွစ္သစ္မွာ က်န္းမာ ေပ်ာ္ရႊင္ ခ်မ္းေၿမ႕ၾကပါေစ... လို႔..။
ခု စကၤာပူရာသီဥတုက ပူလိုက္ေအးလိုက္နဲ႕မို႕... စကၤာပူက သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း.. က်န္းမာေရးကို ဂရုစိုက္ၾကပါဦးေနာ္....
(ဘာေခါင္းစဥ္ေပးရမွန္း စဥ္းစားမရလို႔ ေခါင္းစဥ္ေရးရမဲ့ box ေဘးနားကစာေလး ၿပန္ကူးေရးလိုက္တာ.. )
:D
မလိခ
Sunday, October 4, 2009
ေနာက္တခါ လာၿပန္ခ်ည္ေသး....
ဟဲဟဲ... ေတာင္းပန္လိ္ုက္ ေပ်ာက္သြားလိုက္နဲ႔ ... လူေတာ္ေတာ္ အၿမင္ကတ္စရာၿဖစ္ေနၿပီထင္တယ္.. ဟဲဟဲ
ဟိုးတေလာက လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ sale girl က လုပ္ခ်င္လြန္းလို႔ လုပ္မယ္ဆိုတာေတာင္ ကၽြန္မကို မေခၚဘူးရွင့္...။ ကၽြန္မဖက္ကလဲ ၀ါသနာမပါေတာ့ ၀ီရိယနည္းတာလဲ ပါတာေပါ့...။ ဒီၾကားထဲ ေဖေဖ နဲ႔ေမေမလဲ ေရာက္လာေတာ့ မလိခတို႔ ေအာ္တို တိုးဂိုက္ ၿဖစ္သြားတယ္...။ တေနကုန္ ေလွ်ာက္သြား.. ၿပန္လာေတာ့ ဖလက္နဲ႔.... ကြန္ပ်ဴတာေတာင္ ဖုန္ေတာ္ေတာ္တင္ေနၿပီ...။
ေနာက္ဆံုးေတာ့.. ေဖေဖတို႔ အသိဦးေလးၾကီးေကာင္းမႈနဲ႔... မလိခအလုပ္တစ္ခုရပါၿပီ....။ ဟဲဟဲ.... သင္ထားတာက science... ရတဲ့ အလုပ္က Admin Assistant...။ အရင္က Admin အလုပ္ဆိုတာ လူတိုင္းလုပ္လုိ႔ရတဲ့ ခပ္လြယ္လြယ္အလုပ္လို႔ထင္ထားတာ....။ ခုေတာ့ ပ်ားတုပ္ေနၿပီေလ...။ banking နဲ႕ပတ္သက္တဲ့ terms ေတြလဲပါတယ္... debit တို႔ credit တို႕လဲ ပါေသး...။ အဲဒါမ်ိဳးက ၾကားသာၾကားဖူးခဲ့တာ ဘာမွန္းသိတာမဟုတ္ဘူး..။ ကၽြန္မကလဲ ဗဟုသုတက ခပ္မ်ားမ်ားဆိုေတာ့.. တုိင္ကိုပတ္ေနတာပဲ...။
stress မ်ားရင္ မ်က္ႏွာမွာ အဖုေတြထြက္တတ္တဲ့ ကၽြန္မ ... ခု လူဒူးရင္းသီးၿဖစ္ေနၿပီ....ဟဲဟဲ...။ Admin Dept. မွာကလဲ ကၽြန္မရယ္ Manager အန္တီၾကီးရယ္ပဲရွိတာ... ။ အန္တီၾကီးကလဲ.. တရံုးလံုးက တစ္ဖက္ သူကတစ္ဖက္တဲ့...။ အဲဒီလိုပါဆို...။ ဒါေပမဲ့ သူနဲ႕ ၿပသနာၿဖစ္မွာ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ တစ္ေန႕တစ္ေန႔.. ေမတၱာေတြပို႔ ဘုရားေတြရွိခိုးနဲ႕ ကၽြန္မလဲ ေတာ္ေတာ္ကုသိုလ္ေတြရေနၿပီ....:D။
ဟဲဟဲ... အလုပ္မွာလဲ ေနသားက်... ေဖေဖ ေမေမတို႕လဲ ၿပန္သြားၿပီးခ်ိန္ေလာက္ဆိုရင္ေတာ့ မလိခတို႔ ဘေလာ့ဂ္ၿပန္ ဂင္းႏိုင္ေတာ့မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ရပါတယ္....။
ခုေတာ့ ဘုရားရွိခိုးေမတၱာပို႔ၿပီးၿပီမို႔.... အိပ္ပါၿပီ....
မဂၤလာညခ်မ္းပါရွင္....
တနလၤာေန႕ေတြကို အေၾကာက္အလန္႔မရွိဘဲ... ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း အိပ္စက္ႏိုင္ၾကပါေစ..... :D
ဟိုးတေလာက လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ sale girl က လုပ္ခ်င္လြန္းလို႔ လုပ္မယ္ဆိုတာေတာင္ ကၽြန္မကို မေခၚဘူးရွင့္...။ ကၽြန္မဖက္ကလဲ ၀ါသနာမပါေတာ့ ၀ီရိယနည္းတာလဲ ပါတာေပါ့...။ ဒီၾကားထဲ ေဖေဖ နဲ႔ေမေမလဲ ေရာက္လာေတာ့ မလိခတို႔ ေအာ္တို တိုးဂိုက္ ၿဖစ္သြားတယ္...။ တေနကုန္ ေလွ်ာက္သြား.. ၿပန္လာေတာ့ ဖလက္နဲ႔.... ကြန္ပ်ဴတာေတာင္ ဖုန္ေတာ္ေတာ္တင္ေနၿပီ...။
ေနာက္ဆံုးေတာ့.. ေဖေဖတို႔ အသိဦးေလးၾကီးေကာင္းမႈနဲ႔... မလိခအလုပ္တစ္ခုရပါၿပီ....။ ဟဲဟဲ.... သင္ထားတာက science... ရတဲ့ အလုပ္က Admin Assistant...။ အရင္က Admin အလုပ္ဆိုတာ လူတိုင္းလုပ္လုိ႔ရတဲ့ ခပ္လြယ္လြယ္အလုပ္လို႔ထင္ထားတာ....။ ခုေတာ့ ပ်ားတုပ္ေနၿပီေလ...။ banking နဲ႕ပတ္သက္တဲ့ terms ေတြလဲပါတယ္... debit တို႔ credit တို႕လဲ ပါေသး...။ အဲဒါမ်ိဳးက ၾကားသာၾကားဖူးခဲ့တာ ဘာမွန္းသိတာမဟုတ္ဘူး..။ ကၽြန္မကလဲ ဗဟုသုတက ခပ္မ်ားမ်ားဆိုေတာ့.. တုိင္ကိုပတ္ေနတာပဲ...။
stress မ်ားရင္ မ်က္ႏွာမွာ အဖုေတြထြက္တတ္တဲ့ ကၽြန္မ ... ခု လူဒူးရင္းသီးၿဖစ္ေနၿပီ....ဟဲဟဲ...။ Admin Dept. မွာကလဲ ကၽြန္မရယ္ Manager အန္တီၾကီးရယ္ပဲရွိတာ... ။ အန္တီၾကီးကလဲ.. တရံုးလံုးက တစ္ဖက္ သူကတစ္ဖက္တဲ့...။ အဲဒီလိုပါဆို...။ ဒါေပမဲ့ သူနဲ႕ ၿပသနာၿဖစ္မွာ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ တစ္ေန႕တစ္ေန႔.. ေမတၱာေတြပို႔ ဘုရားေတြရွိခိုးနဲ႕ ကၽြန္မလဲ ေတာ္ေတာ္ကုသိုလ္ေတြရေနၿပီ....:D။
ဟဲဟဲ... အလုပ္မွာလဲ ေနသားက်... ေဖေဖ ေမေမတို႕လဲ ၿပန္သြားၿပီးခ်ိန္ေလာက္ဆိုရင္ေတာ့ မလိခတို႔ ဘေလာ့ဂ္ၿပန္ ဂင္းႏိုင္ေတာ့မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ရပါတယ္....။
ခုေတာ့ ဘုရားရွိခိုးေမတၱာပို႔ၿပီးၿပီမို႔.... အိပ္ပါၿပီ....
မဂၤလာညခ်မ္းပါရွင္....
တနလၤာေန႕ေတြကို အေၾကာက္အလန္႔မရွိဘဲ... ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း အိပ္စက္ႏိုင္ၾကပါေစ..... :D
Saturday, August 29, 2009
ေကာင္မေလးရဲ႕ ေကာင္ေလး
ရိုးသား ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့တဲ့ ေကာင္မေလးရဲ႕ ဘ၀ေလးထဲကို ... ဦးထုပ္အနက္ေဆာင္းေလ့ရွိတဲ့... ဘယ္ဖက္လက္သန္းကို အနက္ေရာင္ဆိုးေလ့ရွိတဲ့ ... မ်က္၀န္းေတာက္ေတာက္ေတြနဲ႕ ေကာင္ေလး အမွတ္တမဲ့ေရာက္လာခဲ့တယ္...။ အဲဒီေန႔က မိုးေတြအံု႕လို႔....။ မ်က္၀န္းႏွစ္စံု ခလုတ္တိုက္မိေတာ့... အားနည္းတဲ့သူ ဒဏ္ရာရစတမ္း....။ သူမရ႕ဲ ကမၻာေလး ခဏရပ္သြားခဲ့တယ္...။ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ေနရာမွာရွိတတ္တယ္လို႔ ပံုမွန္မရွိတတ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ေရာက္ရာေနရာတိုင္း တိတ္တိတ္ေလးရွာတတ္တဲ့ အက်င့္တစ္ခု သူမမွာတိုးလာခဲ့တယ္...။
မေမွ်ာ္လင့္ပဲ မိုးေတြသည္းၾကီးမည္းၾကီးရြာတဲ့ေန႕ကေပါ့...။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ေကာင္မေလးလက္ထဲမွာ ထီးအ၀ါေလးတစ္ေခ်ာင္း အပိုရွိေနခဲ့တယ္...။ ခြင့္ၿပဳခ်က္မရခင္ လုယူခံလိုက္ရတဲ့ အဲဒီထီးေလးေအာက္မွာ ေကာင္ေလး ရွိေနတယ္ဆိုတဲ့ အသိစိတ္ေၾကာင့္ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ မိုးၿခိမ္းသံေတြၾကားက မိုးရာသီကို သူမပိုခ်စ္သြားခဲ့တယ္....။
သူ႕အေၾကာင္းေတြကို ေကာင္မေလး သိခ်င္တယ္.. သူဘယ္မွာေနလဲ... သူဘာေတြၾကိဳက္တတ္လဲ.... သူဘာေတြကို တန္ဖိုးထားလဲ... အို..သူ နဲ႔ပတ္သက္သမွ် အကုန္... သူမ သိခ်င္ခဲ့တယ္....။ ဆားငန္ေရေသာက္လို႔ ေရငတ္မေၿပႏိုင္သလို... ပင္လယ္ၿပာက်ယ္ၾကီးနဲ႔တူတဲ့ သူ႔အေၾကာင္းေတြကို သူမ အငမ္းမရ ေသာက္သံုးခဲ့တယ္...။
ေကာင္မေလးရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေၿပာဖူးတယ္...။ လူတစ္ေယာက္ကို စိတ္ကုန္ခ်င္ရင္ အဲဒီလူနဲ႕ အနီးဆံုးကို သြား...တဲ့...။ စိတ္ကုန္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ မုသားတစ္ခုကို လွလွပပသံုးလို႔ ေကာင္မေလး သူ႔ကိုယ္သူလိမ္ညာခဲ့တယ္....။ မၿပတ္သားမႈေတြနဲ႕ ၿပည့္ေနတတ္တဲ့ သူမက ရွက္လဲရွက္တတ္ေသးတယ္တဲ့...။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူမ အၿဖစ္က..... ေကာင္ေလး ေၿပာေၿပာတတ္တဲ့ သူခ်စ္တဲ့ မိန္းမေတြအေၾကာင္းကို ၀ါယာၾကိဳးမွ်င္ေလးရဲ႕ ဒီဘက္စြန္းကေန နားေထာင္ရင္း .... တိတ္တိတ္ေလး မ်က္ရည္က်....။ သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရကို အကာအကြယ္ယူရင္း သူမရဲ႕ သိေကၡာတစ္ခ်ိဳ႕လဲ အလဲလဲ အၿပိဳၿပိဳ...။ သူမကိုယ္ သူမလဲ မုန္းပါရဲ႕...။
ေကာင္ေလးရဲ႕ ႏွလံုးသားနဲ႕ အနီးဆံုးကို သူမ သြားႏိုင္ခဲ့သလားဆိုတာ မေသခ်ာေပမဲ့ ေကာင္ေလးရဲ႕ စကားသံေတြေအာက္မွာ သူမ မိန္းေမာခဲ့တယ္...။
`ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ နင့္ကို ငါေက်းဇူးတင္ပါတယ္´ တဲ့..... တူ.တူ. ဆိုတဲ့ အသံေလးၾကားရခါနီးတိုင္း သူေၿပာေလ့ရွိတယ္...။ သူမက သူနဲ႕ စကားေၿပာလို႔တင္တဲ့ ေက်းဇူးလား.... သူ, မေၿပာခ်င္တဲ့ သူမနဲ႔ စကားဆက္မေၿပာရေတာ့လို႔ တင္တဲ့ ေက်းဇူးလား.... ေ၀ခြဲရခက္တဲ့ အေၾကာင္းေတြ ရင္မွာ အၿပည့္နဲ႕ သူမရင္ေမာခဲ့ရတယ္...... မိုးရာသီ ေလးခုေက်ာ္တဲ့ အထိ....
သူကေတာ့ အရင္အတိုင္း သူခ်စ္တဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္အေၾကာင္း ေၿပာၿပေနတုန္း.....
ဘယ္တုန္းကမွ သူရဲေကာင္း မၿဖစ္ခ်င္ခဲ့တဲ့သူမ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မုန္းတဲ့ အမုန္းေတြနဲ႕ စက္ဆုပ္လာတယ္....။ အတၱလဲ ၾကီးတတ္ေသးတဲ့ ေကာင္မေလး.... သူမ အတြက္.... သူ႕ကို ႏႈတ္ဆက္ဖို႕ ဆံုးၿဖတ္လိုက္တယ္....
အဲဒီညေန....
ရန္ကုန္ေဆာင္းရဲ႕ မႈန္ရီရီ ညေန....
မထင္မွတ္ပဲ သူနဲ႕ ေၿခလွမ္း ငါးလွမ္းအကြာေလာက္မွာ ေကာင္မေလးရွိေနခဲ့တယ္.... ေကာင္ေလးကေတာ့ သိခဲ့မယ္မထင္ဘူး.....။
အဲဒီည.....
ဒါေနာက္ဆံုးပဲလို႔ သူမကိုယ္သူမ သတိေပးေနတဲ့ၾကားက ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ကို ၿပန္ရုတ္သိမ္းခ်င္မိတာ အၾကိမ္ၾကိမ္.....
`ငါ နင့္ဆီ အရင္လို ဖုန္းေတြ ဆက္ႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး....´
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ရွိေနေသးပါလားလို႔ သူမကိုယ္သူမ သတိထားလိုက္မိေတာ့... သက္ၿပင္းခ်လိုက္မိတယ္....
သူကေတာ့ ထံုးစံမပ်က္....
`ဘာပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ နင့္ကို ငါေက်းဇူးတင္ပါတယ္´ တဲ့ေလ...
အဲဒီစကားကို ေကာင္မေလး.... မုန္းတယ္။
Thursday, August 27, 2009
ကၽြန္မရ႕ဲ ၿမန္မာၿပည္ခရီးစဥ္ (ပင္းတယ၊ ကံုလံု ) (၁၁)
ခရီးက သြားေတာ့့သာ ၁၂ ရက္ထဲရယ္ေနာ္... မလိခတို႔ ခ်ဲ႕ေရးေနပံုမ်ား... တစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာတယ္..(အဲလို ခုထိေတာ့ ဘယ္သူမွ မေၿပာပါဘူး... ကိုယ့္ဘာသာကို ေၿပာတာ...ဟဲဟဲ)...
ဒီေန႕ မနက္ အိပ္ရာထေရခ်ိဳးၿပီး.. ညကတည္းက သိ္မ္းထားၿပီးသား အိတ္ေတြဆြဲၿပီး ဆင္းလာေတာ့ ေအာက္ထပ္မွာ ဦးေလးက အဆင္သင့္ေစာင့္ေနၿပီ...။ သူက ဒီေန႕ တနလၤာဆိုေတာ့ ေက်ာင္းဖြင့္တာမို႔ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္တည္း လႊတ္လိုက္ရတာကို အားနာေနတယ္...။ တကယ္က အစစအရာရာ အားလံုးအဆင္ေၿပေအာင္ စီစဥ္ေပးထားတာကိုပဲ ကၽြန္မတို႕က ေက်းဇူးတင္လွၿပီ...။
ခဏၾကာေတာ့ ဦးေလးရဲ႕ မိတ္ေဆြရဲ႕ ကားေလး ေရာက္လာတယ္...။ ဦးေလးက ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို အဲဒီဦးေလးၾကီးနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးၿပီး အဲဒီဦးေလးၾကီးက ကားပိုင္ရွင္လဲၿဖစ္တာမို႕ စိတ္လဲရွည္ေၾကာင္း စိတ္လည္းခ်ရေၾကာင္း တဖြဖြေၿပာေနတယ္..။ ကၽြန္မတို႕က အဲဒီဦးေလးၾကီးကားနဲ႕ ခရီးဆက္ရမွာကိုး။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီဦးေလးၾကီးကို လဲ ကၽြန္မတို႕ကို စိတ္ရွည္ေပးဖို႔မွာေနေသးတယ္... ။ ဘာတဲ့ ဦးေလး ေၿပာတာရွိပါတယ္... ကၽြန္ေတာ့္တူမေတြက အပင္စိမ္းစိမ္းၿမင္တိုင္း ဓာတ္ပံုရိုက္တတ္လို႔ သူတို႔ကို စိတ္ရွည္ေပးပါ ခင္ဗ်ာတဲ့...။ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ သြားေလးၿဖဲၿပၿပီး... အဟဲေပါ့... ဟုတ္ေနတာကိုး။
မနက္စာကို ရွမ္းေခါက္ဆြဲစားၿပီး... ဦးေလးကို လက္ၿပရင္းေတာင္ၾကီးၿမိဳ႕ထဲက ထြက္လာေတာ့ ရင္ထဲမွာ လြမ္းသလိုလို...။ ခုမွ တကယ္ပဲ ကၽြန္မတို႕ႏွစ္ေယာက္တည္းရဲ႕ ခရီးစတင္တာပါ...။ ရန္ကုန္က စထြက္ကတည္း.. ေဖေဖ ေမေမတို႕ေရာ ညီမေလးေရာဆိုေတာ့ ညီမေလးကို စေနာက္ရင္း ေဟးလား၀ါးလား...။ သူတို႕ မႏၱေလးမွာ က်န္ခဲ့ၿပီး ကၽြန္မနဲ႕ဇာမဏီပဲ ေတာင္ၾကီးကို လာခဲ့တယ္ဆိုေပမဲ့ ေတာင္ၾကီးမွာက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ဦးေလးနဲ႕ဆိုေတာ့ အေၿပာင္းအလဲက မသိသာလုိက္..။ ခု ေတာင္ၾကီးၿမိဳ႕ကထြက္ေတာ့ တကယ္ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္တည္း....။ ၿပီးေတာ့ စကား၀ဲ၀ဲနဲ႕ ကားကို ဂရုတစိုက္ေမာင္းေနတဲ့ ဦးေလးၾကီး...။
ေတာင္ၾကီးၿမိဳ႕ရွိရာ ေတာင္ေပၚကေန ဆင္းၿပီး... ေတာင္ေၿခက ေအးသာယာၿမိဳ႕သစ္ကိုေရာက္လာေတာ့ ကၽြန္မတို႕ကားဦးတည္ရာတစ္ေလွ်ာက္က ေၿမၿပန္႔ၾကီး...။ ကၽြန္မတို႕ငယ္ငယ္ ပထ၀ီမွာ သင္ခဲ့ရတဲ့ ဟဲဟိုးလြင္ၿပင္ၾကီးေပါ့...။ အဲဒါကိုေက်ာ္လာေတာ့ ေတာင္ေစာင္းမွာ ထင္းရူးပင္ေတြ စီရရီနဲ႕ ေတာင္ေပၚ ၿပန္တက္လာသည္...။ တစ္ေကြ႕ႏွစ္ေကြ႕ေလာက္ သြားၿပီးေတာ့... ၿမင္လိုက္ရတဲ့ မီးရထားလမ္း....။ အဲဒါ နာမည္ၾကီး ဘ၀သံသရာေကြ႕ေပါ့....။ အဲဒီေနရာမွာ ရထားလမ္းက ေတာင္ကို တပတ္ပတ္ၿပီး ပထမၿဖတ္သြားတဲ့ ေနရာေအာက္ကေန ၿဖတ္ၿပီး.... ဟဲဟိုးလြင္ၿပင္ဆီ ေခြကာ ေခါက္ကာ ဆင္းသြားတယ္....။
ဟဲဟိုးလြင္ၿပင္... တေမွ်ာ္တေခၚၾကီးေနာ္...
ဘ၀သံသရာေကြ႕တဲ့..... မေနမနား တသြားထဲသြားရမဲ့...ဘ၀သံသရာေပါ့...ဟဲ
ေနာက္ ကၽြန္မတို႕ ငိုက္သြားလိုက္တာ ေအာင္ပန္းေရာက္မွပဲ ႏိုးတယ္... ။ ကၽြန္မတို႕စီးလာတဲ့ ကားေလး ဆီပိတ္သြားလို႔ဆိုလား...။ ဦးေလးၾကီးက ဆင္းၿပင္ေနတုန္း ကၽြန္မတို႔က `တြန္းစရာလိုရင္ ကၽြန္မတို႔ကို အားမနာနဲ႔ ´..... ဆိုတာကိုဦးေလးၾကီးက အားနာတာနဲ႕.... အခ်ိန္နည္းနည္းလင့္သြားတယ္...။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အဲဒီနားက ၀ပ္ေရွာ့ကို ေရာက္သြားတယ္...။ ရွမ္းၿပည္မွာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ပန္းေတြ ပြင့္ႏိုင္လဲဆို ဆီအလူးလူးနဲ႕ အဲဒီ၀ပ္ေရွာ့မွာေတာင္... သစ္ခြေတြ ႏွင္းဆီေတြ ေ၀လို႔ရွင့္...။ နာရီ၀က္ေလာက္ ၿပင္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မတို႔... ခရီးဆက္ထြက္ခဲ့ၾကတယ္...။ ေအာင္ပန္းကေန ယင္းမာပင္ ဘက္ဆင္းတဲ့လမ္းကေန ညာဖက္ခိ်ဳးၿပီး... ပင္းတယကို ခရီးဆက္ခဲ့တယ္...။ ကၽြန္မတို႔ ေၿမၿပန္႔မွာ အိမ္တိုင္းနီးပါး သရက္ပင္ရွိသလို ရွမ္းၿပည္မွာေတာ့ ေထာပတ္ပင္ရွိတာကို ေတြ႕ရတယ္...။ ကၽြန္မတို႕သြားတဲ့ အခ်ိန္က ေထာပတ္သီးခ်ိန္ဆိုေတာ့... သေရယိုစရာေပါ့....။
ရွမ္းၿပည္ေၿမာက္ပိုင္းတုန္းက ကၽြန္မတို႕ ေတြ႕ရတဲ့ ဂ်ံဳပင္စိမ္းစိမ္းေတြက ဒီေတာင္ပိုင္းရွမ္းၿပည္မွာေတာ့ ရင့္၀ါမွည့္ေနၿပီ...။ ဂ်ံဳရိတ္ေနတဲ့ လူတန္းၾကီးကိုလဲ ကၽြန္မတို႕ ေတြ႕ခဲ့ရေသးတယ္... ။ ၿ႔ပီးေတာ့ ပင္းတယဘက္လမ္းက ေတာင္ၾကီးလမ္းနဲ႕မတူသလို ကကၠဴသြားတဲ့လမ္းနဲ႕လဲ မတူဘူး...။ လမ္းေဘးတစ္ေလွ်ာက္ အပင္ၾကီးေတြနည္းၿပီး.. ဘယ္ၾကည့္ၾကည့္ ယာေၿမေတြၾကီးပဲ...။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မသေဘာက်တာရွိေသးတယ္...။ အဲဒီယာေၿမေတြကေလ... ကၽြန္မတို႕ငယ္ငယ္က ေရာင္စံုစာအုပ္မွာ အေရာင္ၿခယ္သလို မညီမညာနဲ႔ အေရာင္ေတြစံုလို႔....။ နီနီ ညိဳညိဳ စိမ္းစိမ္း ၀ါ၀ါ ...အို စံုလို႔....။ ေကာင္းကင္ ၿပာၿပာၾကီးေအာက္မွာ တကယ့္ကို တေမွ်ာ္တေခၚၾကီး.....။
ေတာင္ပိုင္းရွမ္းၿပည္က ဂ်ံဳခင္း၀ါ၀ါေတြ....
ဂ်ံဳရိတ္ေနၾကသူေတြ....
တေမွ်ာ္တေခၚ.....ေရာင္စံု ယာေၿမေတြ....
ေတာ္ေတာ္ေလး ေမာင္းလာမိေတာ့ ကားလမ္းရဲ႕ ဘယ္ဖက္ၿခမ္းမွာ ေတာင္ေၾကာၾကီးကိုၿမင္ေနရၿပီ.....။ တစ္ေနရာအေရာက္ ေက်ာက္စရစ္လမ္းရွိရာ ဘယ္ဘက္ကိုခ်ိဳးလိုက္ေတာ့... ကၽြန္မတို႔ ဦးတည္ရာလမ္းရဲ႕ ဟိုးေရွ႕တည့္တည့္မွာ ပင္းတယလိုဏ္ဂူ...။
ဟိုးအေရွ႕က အၿဖဴေရာင္ေၾကာၾကီးက ပင္းတယလိုဏ္ဂူေပါ့.....
တၿဖည္းၿဖည္းနီးလာေတာ့... ပင္းတယရဲ႕ Landmark ေညာင္ပင္အၾကီးၾကီးေတြ....။ အဲဒါေတြကိုၿဖတ္လာၿပီး ေစာင္းတန္းအေၿခမွာကားကို ထားခဲ့တယ္...။ ခပ္ပ်င္းပ်င္း ကၽြန္မတို႔က အခ်ိန္မရမွာစိုးလို႔ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းၿပခ်က္နဲ႔ လိႈဏ္ဂူ၀ကို ဓာတ္ေလွကားနဲ႔ပဲတက္ခဲ့တယ္..။ ေၾသာ္.. ေမ့ေတာ့မလို႔... ကၽြန္မတို႕ဘုရားပန္းကပ္ၾကေသးတယ္...ဘာပန္းထင္လို႔လဲ... ခ်ယ္ရီပဲေပါ့....။ ေရႊတိဂံုတို႔ ဆူးေလတို႔မွာလို ပန္းခ်ည္းပဲ ၀ယ္သြားရတာမဟုတ္ဘူးရွင့္...။ ခ်ယ္ရီပန္းေတြ ေသခ်ာထိုးထားတဲ့ ေၿမအိုးလိုက္ကေလး ကၽြန္မတို႔ကို ေပးလိုက္တာ...။ ကၽြန္မတို႕ကလဲ အထူးအဆန္းဆိုေတာ့... ေပ်ာ္လို႔...။ လိုဏ္ဂူအ၀နားက ေစတီမွာ ပန္းကပ္ ဘုရားရွိခိုးၿပီးေတာ့... အထဲကို ၀င္ခဲ့ၾကတယ္...။ဘုရားဖူးေတြရွင္းတဲ့ အခိ်န္မို႔လဲထင္ပါရဲ႕ .... ေဂါပကလူၾကီးက ကၽြန္မတို႔ကို အေသးစိတ္လိုက္ရွင္းၿပတယ္...။
အိုးလိုက္လွဴခဲ့ရတဲ့ ခ်ယ္ရီေတြ...
ကၽြန္မကလည္း ဓာတ္ပံုရိုက္တာ တစ္ဖက္နဲ႕ဆိုေတာ့ ၾကားတာလဲရွိ မၾကားလိုက္တာလဲရွိေပါ့... ဟဲဟဲ....။ မွတ္မိတာေတာ့ရွိတယ္... ဒီလိုဏ္ဂူကို စေတြ႔တုန္းက အထဲမွာ ေရွးေဟာင္းဆင္းတုေတြ အမ်ားၾကီးပဲတဲ့....။ ေနာက္မွ လွဴၾကတဲ့ ဆင္းတုေတြနဲ႕လက္ရာကြာတဲ့ ေရွးေဟာင္းဆင္းတုေတြကိုဖူးေတြ႔ခဲ့ရတယ္...။ ကိုယ္ဘာသာကိုယ္ဆို သာမာန္ကာလွ်ံကာနဲ႔ သိလုိက္မွာမဟုတ္ဘူး ေသခ်ာတယ္...အဟဲ...။ ေနာက္ ဂူလမ္း အဆံုးေလာက္မွာက ဘုရားဖူးေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ဘယ္ေလာက္ယူေသာက္ေသာက္ ဘယ္ေတာ့မွ မေလာက္ဖူးဆိုတာမရွိတဲ့ ေက်ာက္စက္ေရ ကန္... နတ္ေရတြင္းလို႔ေခၚၾကတယ္တဲ့...။
လိုဏ္ဂူေဖာ္တုန္းက ေတြ႕ရတဲ့ ေရွးေဟာင္းဆင္းတုေတြ...
နတ္ေရတြင္းတဲ့...အဲဒီကေရကို ေသာက္ရင္ က်န္းမာတယ္တဲ့ေလ...
ဒီဆင္းတုႏွစ္ဆူက ခႏၵာကိုယ္ေတာ္မွာ အၿမဲေရစိုေနလို႔ ေရႊခ်လို႔မရဘူးတဲ့...
ေက်ာက္ေမာင္းလို႔ေၿပာတယ္... အရင္က ၀ါးလံုးနဲ႕တီးရင္ ေမာင္းသံထြက္တယ္တဲ့... ခုေတာ့ လိုဏ္ဂူထိန္းသိမ္းေရးအတြက္ ၀ါးလံုးနဲ႕တီးခြင့္မေပးေတာ့ဘူး...
ဂူထဲမွာ စိမ့္ၿပီးေအးေနေပမဲ့... ေက်ာက္စက္ေရေတြေၾကာင့္ေတာ့ လမ္းေတြက စိုစိေနတယ္... ။ လူေတြ သြားရလြယ္ကူေအာင္ ေၾကြၿပားခင္းတဲ့ လမ္းေတြ နဲ႕ဆိုေတာ့ အဆင္ေတာ့ေၿပပါတယ္...။ မဟုတ္ပဲ သဘာ၀အတိုင္း ထံုးေက်ာက္စိုစိုေခ်ာေခ်ာေတြေပၚသာ လမ္းေလွ်ာက္ရရင္ေတာ့ ကၽြန္မသာဆို တဘိုင္းဘို္င္းနဲ႔ကို လဲမွာ ..။
လိုဏ္ဂူထဲက ေက်ာက္စက္ပန္းဆြဲေတြ....
အဲဒီက အၿပန္ ပဲပုပ္ေတြ လက္ဖက္ေၿခာက္ေတြ၀င္၀ယ္ၾကေသးတယ္...။ ေနာက္... ေညာင္ပင္ၾကီးေတြနဲ႕ ဓာတ္ပံုရိုက္... ပင္းတယၿမိဳ႕ထဲ၀င္လာေတာ့ ဗိုက္ကဆာၿပီ...။ ဒါေတာင္... ပင္းတယၿမိဳ႕ရဲ႕ က်က္သေရေဆာင္ ဘုတ္တလုတ္ (ပုန္းတလုတ္လို႔ ေရးတယ္ထင္ပါတယ္)..ကန္မွာ ဓာတ္ပံု၀င္ရိုက္ေသးတယ္...။ ဇာမဏီကေတာ့ ဘုတ္တလုတ္ဆိုတဲ့ နာမည္ကိုခ်စ္လို႔တဲ့...။ ၿမိဳ႕ထဲမွာ ေန႔လည္စာကို သြက္သြက္စားၿပီး ကံုလံုကို ခရီးဆက္ခဲ့တယ္...။
ဘုတ္တလုတ္ (ပုန္းတလုတ္)ကန္... သာယာတယ္ေနာ္....
ရွမ္းၿပည္က လက္ပံေတြ....
လမ္းတေလွ်ာက္ လက္ပံေတြရဲရဲခတ္ေနတာေတြ႕ေတာ့ ကၽြန္မကလက္ပံမွ ဟုတ္ရဲ႕လားဆိုၿပီး သံသယၿဖစ္ေသးတယ္... ကၽြန္မက လက္ပံကို အညာမွာပဲ ေပါက္တယ္လို႔ထင္တာကိုး...။ ကံုလံု ဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီး ရုပ္ကလပ္ထားရွိတဲ့ စဥ့္ေစတီထဲ၀င္ဖူးရင္း... ေစတီ အၿပင္ဖက္မွာ ငါးစာေကၽြးၾကေသးတယ္...။ အဲဒီလြမ္းေစတီ (ကၽြန္မထင္တဲ့ နာမည္ပါ... ဘြဲ႕ေတာ္ သီးသန္႕ရွိမရွိ ကၽြန္မ မသိပါဘူး) ရွိတဲ့ ကုန္းေလးက ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိပဲ လြမ္းစရာေကာင္းလွတယ္...။
ကံုလံုဆရာေတာ္ၾကီးရဲ႕ ရုပ္ကလပ္ပူေဇာ္ထားရွိတဲ့ ေစတီ....
အဲဒီကအၿပန္... ကံုလံုဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး တရားအားထုတ္ခဲ့တဲ့ ကံ့ေကာ္ပင္ကိုသြားၾကည့္ၾကတယ္...။ ကၽြန္မတသက္ ၿမင္ဖူးသမွ် ကံ့ေကာ္ပင္ေတြထဲမွာ အၾကီးဆံုးပဲ...။ အမွန္အတိုင္းေၿပာရရင္ ကံ့ေကာ္ပင္ဆိုတာ အဲဒီေလာက္ထိၾကီးႏိုင္တဲ့ အပင္လို႔ကို မထင္ခဲ့မိတာပါ...။
ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး တရားအားထုတ္ခဲ့တဲ့ ကံ့ေကာ္ပင္ၾကီး....
အၿပန္လမ္းမွာေတာ့ ဇာမဏီတစ္ေကာင္ လံုး၀ေဒါင္းသြားတယ္... ။ကၽြန္မကေတာ့ အစိုးရိမ္ၾကီးတာမို႔... ကားေမာင္းတဲ့သူ ငိုက္မွာစိုးလို႕ ဦးေလးၾကီးနဲ႕ စကားေၿပာရင္း ဓာတ္ပံုေတြ ရိုက္ရင္း....။ ဦးေလးၾကီးေၿပာၿပတဲ့ အထဲမွာ ကၽြန္မ စိ္တ္မေကာင္းၿဖစ္ရတာက... ေတာင္ယာစိုက္ပ်ိဳးေရးေတြေၾကာင့္ ရာသီေတြပူလာတဲ့ အေၾကာင္း ၿပီးေတာ့ အေအးၾကိဳက္တဲ့ သစ္ေသာ့(သစ္ေတာ္) လို အပင္မ်ိဳးဆို အရင္က ဒီေဒသမွာ ၿဖစ္ထြန္းခဲ့ေပမဲ့ ခုေတာ့ ဟိုးအေရွ႕ဖ်ား ပိုေအးတဲ့ ေဒသေတြမွာမွ အသီးေကာင္းေကာင္းသီးေတာ့တယ္တဲ့...။ ဦးေလးၾကီးေၿပာတာရွိတယ္... ေနာက္ဆို ငါတို႕ငယ္ငယ္က စားေနက် အသီးေတြ စိုက္မရလို႔ မ်ိဳးတုန္းကုန္မလားမသိပါဘူးတဲ့....။ကၽြန္မလဲ စိတ္ပူပါတယ္... ရွမ္းၿပည္နယ္ၾကီး အရင္လို မေအးေတာ့မွာကို...။
ေအာင္ပန္းနားက လိေမၼာ္သီးၿခံေရာက္ေတာ့ ေန၀င္ေနၿပီ...။ အပင္ပုပုေလးနဲ႔ အသီးေတြၿပြတ္ခဲေနတဲ့ လိေမၼာ္ပင္ေတြ... ၿပီးေတာ့ အသီးရာသီမဟုတ္လို႔ အသီးမရွိတဲ့ နဂါးေခါင္းသီးပင္ (နဂါးေမာက္သီးလို႔လဲေခၚၾကတယ္ထင္တယ္ dragon fruit လို႔ အိန္းဂလိပ္လိုေခၚတယ္လို႔ ဘုတ္အုပ္ေတြထဲမွာ ဖတ္ဖူးတယ္... ဟဲ) ေတြ... ေၿခာက္လက္မႏွင္းဆီလို႕ေခၚၾကတဲ့ ႏွင္းဆီေတြ...။ ေပ်ာ္စရာၾကီးပါပဲ...။ အလွစိုက္တဲ့ ဘိန္းပန္းတခ်ိဳ႕ေတာင္ေတြ႕ခဲ့ပါတယ္...။ ဦးေလးၾကီးေၿပာတာကေတာ့ အဲဒီလိေမၼာ္ေတြက အဲဒီလို အပင္ေသးေသးေလးနဲ႔ မတရားသီးေအာင္ ေဆးေကၽြးစိုက္ထားတာတဲ့...။
ဒါက အလွစိုက္တဲ့ ဘိန္းပန္းေတြ....
ဒါက နဂါးေမာက္/နဂါးေခါင္းသီး....အပင္
လိေမၼာ္ပင္... အသီးေတြ အမ်ားၾကီးပဲေနာ္....
ဒါက ကၽြန္မအၾကိဳက္ ႏွင္းဆီနီနီ...
အသီး မခူးရပါဘူးဆိုမွ ဇာမဏီ့အိတ္ကပ္ထဲမွာက လိေမၼာ္သီးေလးလံုးေလာက္ ပါလာသည္...။ အပင္ေအာက္က ေၾကြေနတာေတြေကာက္ထားတာလို႔ ေတာ့ ေၿပာတာပဲ... အပင္ေအာက္မွာကလဲ အေၾကြေတြက အမ်ားၾကီးဆိုေတာ့... ဟုတ္မဟုတ္ကိုေတာ့ ဇာမဏီပဲသိမွာပဲ...။ အပင္ေတြ အသီးေတြ ၿမင္ရင္ မေနႏိုင္တဲ့ ဇာမဏီ့အေၾကာင္းကိုကလဲ ကၽြန္မက အသိဆံုး...။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ သူေကၽြးတဲ့ လိေမၼာ္သီးကိုစားပစ္လိုက္တယ္... ခ်ိဳေနတာပဲ...ဟဲဟဲ..။
ေညာင္ေရႊမွာ ဘြတ္ကင္လုပ္ထားတဲ့ ဟိုတယ္ကိုေရာက္ေတာ့ ညရွစ္နာရီထိုးလုလု...။ ဦးေလးေရာ.. ကားေမာင္းတဲ့ဦးေလးၾကီးအိမ္ကပါ ဟိုတယ္ကို ဖုန္းဆက္ေမးထားၾကၿပီ...။ေရာက္သင့္တာထက္ ေနာက္က်လို႔ တစ္ခုခုၿဖစ္မွာ စိတ္ပူလို႔တဲ့။
အဲဒီေဒသအတြက္ ေတာ္ေတာ္မိုးခ်ဳပ္ေနၿပီ္မို႔... နီးနီးနားနားက ဆိုင္မွာပဲ ထမင္းေပါင္း၀ယ္စားလိုက္တယ္....။ ဆိုးလိုက္တဲ့ ဆက္ဆံေရး....။ ေခါင္းကိုက္သြားတယ္...။ ဟိုတယ္ကိုၿပန္လာေတာ့.. ဆိုင္းသံဗံုသံေတြၾကားတဲ့ဆီ နားစြင့္လာၾကရင္း... ဟိုတယ္အေနာက္ဖက္မွာ မဂၤလာေဆာင္...။ မဂၤလာေဆာင္က ၿပီးသြားတာလား မနက္ၿဖန္မွ စမွာလား ေသခ်ာမသိေပမဲ့... ကၽြန္မ ၇ႏွစ္သမီးေလာက္က ရွမ္းၿပည္မွာေနတုန္း ေနာက္ဆံုးၿမင္ခဲ့ရတဲ့ တိုးနယားအကလို႔ ေခၚမလားမသိတဲ့ အကကို ေတြ႕လိုက္တယ္...။ ကင္မရာက အခန္းထဲမွာ က်န္ေနခဲ့လို႕ ဖုန္းကင္မရာနဲ႕ပဲ မွတ္တမ္းတင္ခဲ့ရတယ္...။
ကင္မရာဖုန္းနဲ႕ဆိုေတာ့ နည္းနည္း၀ါးေနတယ္... ဒါေပမဲ့ အမွတ္တရေပါ့...
ခရီးပန္းလာလို႔ ႏွစ္ေယာက္သားေခါင္းေလွ်ာ္ၿပီး... အိပ္ပစ္လိုက္တယ္...။ မနက္ၿဖန္က်ရင္ အင္းထဲကို ေလွ်ာက္လည္မွာေလ... ေလွေတာင္ ငွားထားၿပီးၿပီ... :P
P.S. ထံုးစံအတိုင္း ဒီပို႔စ္လဲ ရွည္သြားၿပန္ပါၿပီ... ထပ္မံ သည္းခံ စိတ္ရွည္ေပးၾကပါဦးေနာ္... :D
ဒီေန႕ မနက္ အိပ္ရာထေရခ်ိဳးၿပီး.. ညကတည္းက သိ္မ္းထားၿပီးသား အိတ္ေတြဆြဲၿပီး ဆင္းလာေတာ့ ေအာက္ထပ္မွာ ဦးေလးက အဆင္သင့္ေစာင့္ေနၿပီ...။ သူက ဒီေန႕ တနလၤာဆိုေတာ့ ေက်ာင္းဖြင့္တာမို႔ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္တည္း လႊတ္လိုက္ရတာကို အားနာေနတယ္...။ တကယ္က အစစအရာရာ အားလံုးအဆင္ေၿပေအာင္ စီစဥ္ေပးထားတာကိုပဲ ကၽြန္မတို႕က ေက်းဇူးတင္လွၿပီ...။
ခဏၾကာေတာ့ ဦးေလးရဲ႕ မိတ္ေဆြရဲ႕ ကားေလး ေရာက္လာတယ္...။ ဦးေလးက ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို အဲဒီဦးေလးၾကီးနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးၿပီး အဲဒီဦးေလးၾကီးက ကားပိုင္ရွင္လဲၿဖစ္တာမို႕ စိတ္လဲရွည္ေၾကာင္း စိတ္လည္းခ်ရေၾကာင္း တဖြဖြေၿပာေနတယ္..။ ကၽြန္မတို႕က အဲဒီဦးေလးၾကီးကားနဲ႕ ခရီးဆက္ရမွာကိုး။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီဦးေလးၾကီးကို လဲ ကၽြန္မတို႕ကို စိတ္ရွည္ေပးဖို႔မွာေနေသးတယ္... ။ ဘာတဲ့ ဦးေလး ေၿပာတာရွိပါတယ္... ကၽြန္ေတာ့္တူမေတြက အပင္စိမ္းစိမ္းၿမင္တိုင္း ဓာတ္ပံုရိုက္တတ္လို႔ သူတို႔ကို စိတ္ရွည္ေပးပါ ခင္ဗ်ာတဲ့...။ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ သြားေလးၿဖဲၿပၿပီး... အဟဲေပါ့... ဟုတ္ေနတာကိုး။
မနက္စာကို ရွမ္းေခါက္ဆြဲစားၿပီး... ဦးေလးကို လက္ၿပရင္းေတာင္ၾကီးၿမိဳ႕ထဲက ထြက္လာေတာ့ ရင္ထဲမွာ လြမ္းသလိုလို...။ ခုမွ တကယ္ပဲ ကၽြန္မတို႕ႏွစ္ေယာက္တည္းရဲ႕ ခရီးစတင္တာပါ...။ ရန္ကုန္က စထြက္ကတည္း.. ေဖေဖ ေမေမတို႕ေရာ ညီမေလးေရာဆိုေတာ့ ညီမေလးကို စေနာက္ရင္း ေဟးလား၀ါးလား...။ သူတို႕ မႏၱေလးမွာ က်န္ခဲ့ၿပီး ကၽြန္မနဲ႕ဇာမဏီပဲ ေတာင္ၾကီးကို လာခဲ့တယ္ဆိုေပမဲ့ ေတာင္ၾကီးမွာက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ဦးေလးနဲ႕ဆိုေတာ့ အေၿပာင္းအလဲက မသိသာလုိက္..။ ခု ေတာင္ၾကီးၿမိဳ႕ကထြက္ေတာ့ တကယ္ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္တည္း....။ ၿပီးေတာ့ စကား၀ဲ၀ဲနဲ႕ ကားကို ဂရုတစိုက္ေမာင္းေနတဲ့ ဦးေလးၾကီး...။
ေတာင္ၾကီးၿမိဳ႕ရွိရာ ေတာင္ေပၚကေန ဆင္းၿပီး... ေတာင္ေၿခက ေအးသာယာၿမိဳ႕သစ္ကိုေရာက္လာေတာ့ ကၽြန္မတို႕ကားဦးတည္ရာတစ္ေလွ်ာက္က ေၿမၿပန္႔ၾကီး...။ ကၽြန္မတို႕ငယ္ငယ္ ပထ၀ီမွာ သင္ခဲ့ရတဲ့ ဟဲဟိုးလြင္ၿပင္ၾကီးေပါ့...။ အဲဒါကိုေက်ာ္လာေတာ့ ေတာင္ေစာင္းမွာ ထင္းရူးပင္ေတြ စီရရီနဲ႕ ေတာင္ေပၚ ၿပန္တက္လာသည္...။ တစ္ေကြ႕ႏွစ္ေကြ႕ေလာက္ သြားၿပီးေတာ့... ၿမင္လိုက္ရတဲ့ မီးရထားလမ္း....။ အဲဒါ နာမည္ၾကီး ဘ၀သံသရာေကြ႕ေပါ့....။ အဲဒီေနရာမွာ ရထားလမ္းက ေတာင္ကို တပတ္ပတ္ၿပီး ပထမၿဖတ္သြားတဲ့ ေနရာေအာက္ကေန ၿဖတ္ၿပီး.... ဟဲဟိုးလြင္ၿပင္ဆီ ေခြကာ ေခါက္ကာ ဆင္းသြားတယ္....။
ဟဲဟိုးလြင္ၿပင္... တေမွ်ာ္တေခၚၾကီးေနာ္...
ဘ၀သံသရာေကြ႕တဲ့..... မေနမနား တသြားထဲသြားရမဲ့...ဘ၀သံသရာေပါ့...ဟဲေနာက္ ကၽြန္မတို႕ ငိုက္သြားလိုက္တာ ေအာင္ပန္းေရာက္မွပဲ ႏိုးတယ္... ။ ကၽြန္မတို႕စီးလာတဲ့ ကားေလး ဆီပိတ္သြားလို႔ဆိုလား...။ ဦးေလးၾကီးက ဆင္းၿပင္ေနတုန္း ကၽြန္မတို႔က `တြန္းစရာလိုရင္ ကၽြန္မတို႔ကို အားမနာနဲ႔ ´..... ဆိုတာကိုဦးေလးၾကီးက အားနာတာနဲ႕.... အခ်ိန္နည္းနည္းလင့္သြားတယ္...။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အဲဒီနားက ၀ပ္ေရွာ့ကို ေရာက္သြားတယ္...။ ရွမ္းၿပည္မွာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ပန္းေတြ ပြင့္ႏိုင္လဲဆို ဆီအလူးလူးနဲ႕ အဲဒီ၀ပ္ေရွာ့မွာေတာင္... သစ္ခြေတြ ႏွင္းဆီေတြ ေ၀လို႔ရွင့္...။ နာရီ၀က္ေလာက္ ၿပင္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မတို႔... ခရီးဆက္ထြက္ခဲ့ၾကတယ္...။ ေအာင္ပန္းကေန ယင္းမာပင္ ဘက္ဆင္းတဲ့လမ္းကေန ညာဖက္ခိ်ဳးၿပီး... ပင္းတယကို ခရီးဆက္ခဲ့တယ္...။ ကၽြန္မတို႔ ေၿမၿပန္႔မွာ အိမ္တိုင္းနီးပါး သရက္ပင္ရွိသလို ရွမ္းၿပည္မွာေတာ့ ေထာပတ္ပင္ရွိတာကို ေတြ႕ရတယ္...။ ကၽြန္မတို႕သြားတဲ့ အခ်ိန္က ေထာပတ္သီးခ်ိန္ဆိုေတာ့... သေရယိုစရာေပါ့....။
ရွမ္းၿပည္ေၿမာက္ပိုင္းတုန္းက ကၽြန္မတို႕ ေတြ႕ရတဲ့ ဂ်ံဳပင္စိမ္းစိမ္းေတြက ဒီေတာင္ပိုင္းရွမ္းၿပည္မွာေတာ့ ရင့္၀ါမွည့္ေနၿပီ...။ ဂ်ံဳရိတ္ေနတဲ့ လူတန္းၾကီးကိုလဲ ကၽြန္မတို႕ ေတြ႕ခဲ့ရေသးတယ္... ။ ၿ႔ပီးေတာ့ ပင္းတယဘက္လမ္းက ေတာင္ၾကီးလမ္းနဲ႕မတူသလို ကကၠဴသြားတဲ့လမ္းနဲ႕လဲ မတူဘူး...။ လမ္းေဘးတစ္ေလွ်ာက္ အပင္ၾကီးေတြနည္းၿပီး.. ဘယ္ၾကည့္ၾကည့္ ယာေၿမေတြၾကီးပဲ...။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မသေဘာက်တာရွိေသးတယ္...။ အဲဒီယာေၿမေတြကေလ... ကၽြန္မတို႕ငယ္ငယ္က ေရာင္စံုစာအုပ္မွာ အေရာင္ၿခယ္သလို မညီမညာနဲ႔ အေရာင္ေတြစံုလို႔....။ နီနီ ညိဳညိဳ စိမ္းစိမ္း ၀ါ၀ါ ...အို စံုလို႔....။ ေကာင္းကင္ ၿပာၿပာၾကီးေအာက္မွာ တကယ့္ကို တေမွ်ာ္တေခၚၾကီး.....။
ေတာင္ပိုင္းရွမ္းၿပည္က ဂ်ံဳခင္း၀ါ၀ါေတြ....
ဂ်ံဳရိတ္ေနၾကသူေတြ....
တေမွ်ာ္တေခၚ.....ေရာင္စံု ယာေၿမေတြ....ေတာ္ေတာ္ေလး ေမာင္းလာမိေတာ့ ကားလမ္းရဲ႕ ဘယ္ဖက္ၿခမ္းမွာ ေတာင္ေၾကာၾကီးကိုၿမင္ေနရၿပီ.....။ တစ္ေနရာအေရာက္ ေက်ာက္စရစ္လမ္းရွိရာ ဘယ္ဘက္ကိုခ်ိဳးလိုက္ေတာ့... ကၽြန္မတို႔ ဦးတည္ရာလမ္းရဲ႕ ဟိုးေရွ႕တည့္တည့္မွာ ပင္းတယလိုဏ္ဂူ...။
ဟိုးအေရွ႕က အၿဖဴေရာင္ေၾကာၾကီးက ပင္းတယလိုဏ္ဂူေပါ့.....တၿဖည္းၿဖည္းနီးလာေတာ့... ပင္းတယရဲ႕ Landmark ေညာင္ပင္အၾကီးၾကီးေတြ....။ အဲဒါေတြကိုၿဖတ္လာၿပီး ေစာင္းတန္းအေၿခမွာကားကို ထားခဲ့တယ္...။ ခပ္ပ်င္းပ်င္း ကၽြန္မတို႔က အခ်ိန္မရမွာစိုးလို႔ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းၿပခ်က္နဲ႔ လိႈဏ္ဂူ၀ကို ဓာတ္ေလွကားနဲ႔ပဲတက္ခဲ့တယ္..။ ေၾသာ္.. ေမ့ေတာ့မလို႔... ကၽြန္မတို႕ဘုရားပန္းကပ္ၾကေသးတယ္...ဘာပန္းထင္လို႔လဲ... ခ်ယ္ရီပဲေပါ့....။ ေရႊတိဂံုတို႔ ဆူးေလတို႔မွာလို ပန္းခ်ည္းပဲ ၀ယ္သြားရတာမဟုတ္ဘူးရွင့္...။ ခ်ယ္ရီပန္းေတြ ေသခ်ာထိုးထားတဲ့ ေၿမအိုးလိုက္ကေလး ကၽြန္မတို႔ကို ေပးလိုက္တာ...။ ကၽြန္မတို႕ကလဲ အထူးအဆန္းဆိုေတာ့... ေပ်ာ္လို႔...။ လိုဏ္ဂူအ၀နားက ေစတီမွာ ပန္းကပ္ ဘုရားရွိခိုးၿပီးေတာ့... အထဲကို ၀င္ခဲ့ၾကတယ္...။ဘုရားဖူးေတြရွင္းတဲ့ အခိ်န္မို႔လဲထင္ပါရဲ႕ .... ေဂါပကလူၾကီးက ကၽြန္မတို႔ကို အေသးစိတ္လိုက္ရွင္းၿပတယ္...။
အိုးလိုက္လွဴခဲ့ရတဲ့ ခ်ယ္ရီေတြ...ကၽြန္မကလည္း ဓာတ္ပံုရိုက္တာ တစ္ဖက္နဲ႕ဆိုေတာ့ ၾကားတာလဲရွိ မၾကားလိုက္တာလဲရွိေပါ့... ဟဲဟဲ....။ မွတ္မိတာေတာ့ရွိတယ္... ဒီလိုဏ္ဂူကို စေတြ႔တုန္းက အထဲမွာ ေရွးေဟာင္းဆင္းတုေတြ အမ်ားၾကီးပဲတဲ့....။ ေနာက္မွ လွဴၾကတဲ့ ဆင္းတုေတြနဲ႕လက္ရာကြာတဲ့ ေရွးေဟာင္းဆင္းတုေတြကိုဖူးေတြ႔ခဲ့ရတယ္...။ ကိုယ္ဘာသာကိုယ္ဆို သာမာန္ကာလွ်ံကာနဲ႔ သိလုိက္မွာမဟုတ္ဘူး ေသခ်ာတယ္...အဟဲ...။ ေနာက္ ဂူလမ္း အဆံုးေလာက္မွာက ဘုရားဖူးေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ဘယ္ေလာက္ယူေသာက္ေသာက္ ဘယ္ေတာ့မွ မေလာက္ဖူးဆိုတာမရွိတဲ့ ေက်ာက္စက္ေရ ကန္... နတ္ေရတြင္းလို႔ေခၚၾကတယ္တဲ့...။
လိုဏ္ဂူေဖာ္တုန္းက ေတြ႕ရတဲ့ ေရွးေဟာင္းဆင္းတုေတြ...
နတ္ေရတြင္းတဲ့...အဲဒီကေရကို ေသာက္ရင္ က်န္းမာတယ္တဲ့ေလ...
ဒီဆင္းတုႏွစ္ဆူက ခႏၵာကိုယ္ေတာ္မွာ အၿမဲေရစိုေနလို႔ ေရႊခ်လို႔မရဘူးတဲ့...
ေက်ာက္ေမာင္းလို႔ေၿပာတယ္... အရင္က ၀ါးလံုးနဲ႕တီးရင္ ေမာင္းသံထြက္တယ္တဲ့... ခုေတာ့ လိုဏ္ဂူထိန္းသိမ္းေရးအတြက္ ၀ါးလံုးနဲ႕တီးခြင့္မေပးေတာ့ဘူး...ဂူထဲမွာ စိမ့္ၿပီးေအးေနေပမဲ့... ေက်ာက္စက္ေရေတြေၾကာင့္ေတာ့ လမ္းေတြက စိုစိေနတယ္... ။ လူေတြ သြားရလြယ္ကူေအာင္ ေၾကြၿပားခင္းတဲ့ လမ္းေတြ နဲ႕ဆိုေတာ့ အဆင္ေတာ့ေၿပပါတယ္...။ မဟုတ္ပဲ သဘာ၀အတိုင္း ထံုးေက်ာက္စိုစိုေခ်ာေခ်ာေတြေပၚသာ လမ္းေလွ်ာက္ရရင္ေတာ့ ကၽြန္မသာဆို တဘိုင္းဘို္င္းနဲ႔ကို လဲမွာ ..။
လိုဏ္ဂူထဲက ေက်ာက္စက္ပန္းဆြဲေတြ....အဲဒီက အၿပန္ ပဲပုပ္ေတြ လက္ဖက္ေၿခာက္ေတြ၀င္၀ယ္ၾကေသးတယ္...။ ေနာက္... ေညာင္ပင္ၾကီးေတြနဲ႕ ဓာတ္ပံုရိုက္... ပင္းတယၿမိဳ႕ထဲ၀င္လာေတာ့ ဗိုက္ကဆာၿပီ...။ ဒါေတာင္... ပင္းတယၿမိဳ႕ရဲ႕ က်က္သေရေဆာင္ ဘုတ္တလုတ္ (ပုန္းတလုတ္လို႔ ေရးတယ္ထင္ပါတယ္)..ကန္မွာ ဓာတ္ပံု၀င္ရိုက္ေသးတယ္...။ ဇာမဏီကေတာ့ ဘုတ္တလုတ္ဆိုတဲ့ နာမည္ကိုခ်စ္လို႔တဲ့...။ ၿမိဳ႕ထဲမွာ ေန႔လည္စာကို သြက္သြက္စားၿပီး ကံုလံုကို ခရီးဆက္ခဲ့တယ္...။
ဘုတ္တလုတ္ (ပုန္းတလုတ္)ကန္... သာယာတယ္ေနာ္....
ရွမ္းၿပည္က လက္ပံေတြ....လမ္းတေလွ်ာက္ လက္ပံေတြရဲရဲခတ္ေနတာေတြ႕ေတာ့ ကၽြန္မကလက္ပံမွ ဟုတ္ရဲ႕လားဆိုၿပီး သံသယၿဖစ္ေသးတယ္... ကၽြန္မက လက္ပံကို အညာမွာပဲ ေပါက္တယ္လို႔ထင္တာကိုး...။ ကံုလံု ဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီး ရုပ္ကလပ္ထားရွိတဲ့ စဥ့္ေစတီထဲ၀င္ဖူးရင္း... ေစတီ အၿပင္ဖက္မွာ ငါးစာေကၽြးၾကေသးတယ္...။ အဲဒီလြမ္းေစတီ (ကၽြန္မထင္တဲ့ နာမည္ပါ... ဘြဲ႕ေတာ္ သီးသန္႕ရွိမရွိ ကၽြန္မ မသိပါဘူး) ရွိတဲ့ ကုန္းေလးက ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိပဲ လြမ္းစရာေကာင္းလွတယ္...။
ကံုလံုဆရာေတာ္ၾကီးရဲ႕ ရုပ္ကလပ္ပူေဇာ္ထားရွိတဲ့ ေစတီ....အဲဒီကအၿပန္... ကံုလံုဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး တရားအားထုတ္ခဲ့တဲ့ ကံ့ေကာ္ပင္ကိုသြားၾကည့္ၾကတယ္...။ ကၽြန္မတသက္ ၿမင္ဖူးသမွ် ကံ့ေကာ္ပင္ေတြထဲမွာ အၾကီးဆံုးပဲ...။ အမွန္အတိုင္းေၿပာရရင္ ကံ့ေကာ္ပင္ဆိုတာ အဲဒီေလာက္ထိၾကီးႏိုင္တဲ့ အပင္လို႔ကို မထင္ခဲ့မိတာပါ...။
ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး တရားအားထုတ္ခဲ့တဲ့ ကံ့ေကာ္ပင္ၾကီး....အၿပန္လမ္းမွာေတာ့ ဇာမဏီတစ္ေကာင္ လံုး၀ေဒါင္းသြားတယ္... ။ကၽြန္မကေတာ့ အစိုးရိမ္ၾကီးတာမို႔... ကားေမာင္းတဲ့သူ ငိုက္မွာစိုးလို႕ ဦးေလးၾကီးနဲ႕ စကားေၿပာရင္း ဓာတ္ပံုေတြ ရိုက္ရင္း....။ ဦးေလးၾကီးေၿပာၿပတဲ့ အထဲမွာ ကၽြန္မ စိ္တ္မေကာင္းၿဖစ္ရတာက... ေတာင္ယာစိုက္ပ်ိဳးေရးေတြေၾကာင့္ ရာသီေတြပူလာတဲ့ အေၾကာင္း ၿပီးေတာ့ အေအးၾကိဳက္တဲ့ သစ္ေသာ့(သစ္ေတာ္) လို အပင္မ်ိဳးဆို အရင္က ဒီေဒသမွာ ၿဖစ္ထြန္းခဲ့ေပမဲ့ ခုေတာ့ ဟိုးအေရွ႕ဖ်ား ပိုေအးတဲ့ ေဒသေတြမွာမွ အသီးေကာင္းေကာင္းသီးေတာ့တယ္တဲ့...။ ဦးေလးၾကီးေၿပာတာရွိတယ္... ေနာက္ဆို ငါတို႕ငယ္ငယ္က စားေနက် အသီးေတြ စိုက္မရလို႔ မ်ိဳးတုန္းကုန္မလားမသိပါဘူးတဲ့....။ကၽြန္မလဲ စိတ္ပူပါတယ္... ရွမ္းၿပည္နယ္ၾကီး အရင္လို မေအးေတာ့မွာကို...။
ေအာင္ပန္းနားက လိေမၼာ္သီးၿခံေရာက္ေတာ့ ေန၀င္ေနၿပီ...။ အပင္ပုပုေလးနဲ႔ အသီးေတြၿပြတ္ခဲေနတဲ့ လိေမၼာ္ပင္ေတြ... ၿပီးေတာ့ အသီးရာသီမဟုတ္လို႔ အသီးမရွိတဲ့ နဂါးေခါင္းသီးပင္ (နဂါးေမာက္သီးလို႔လဲေခၚၾကတယ္ထင္တယ္ dragon fruit လို႔ အိန္းဂလိပ္လိုေခၚတယ္လို႔ ဘုတ္အုပ္ေတြထဲမွာ ဖတ္ဖူးတယ္... ဟဲ) ေတြ... ေၿခာက္လက္မႏွင္းဆီလို႕ေခၚၾကတဲ့ ႏွင္းဆီေတြ...။ ေပ်ာ္စရာၾကီးပါပဲ...။ အလွစိုက္တဲ့ ဘိန္းပန္းတခ်ိဳ႕ေတာင္ေတြ႕ခဲ့ပါတယ္...။ ဦးေလးၾကီးေၿပာတာကေတာ့ အဲဒီလိေမၼာ္ေတြက အဲဒီလို အပင္ေသးေသးေလးနဲ႔ မတရားသီးေအာင္ ေဆးေကၽြးစိုက္ထားတာတဲ့...။
ဒါက အလွစိုက္တဲ့ ဘိန္းပန္းေတြ....
ဒါက နဂါးေမာက္/နဂါးေခါင္းသီး....အပင္
လိေမၼာ္ပင္... အသီးေတြ အမ်ားၾကီးပဲေနာ္....
ဒါက ကၽြန္မအၾကိဳက္ ႏွင္းဆီနီနီ...အသီး မခူးရပါဘူးဆိုမွ ဇာမဏီ့အိတ္ကပ္ထဲမွာက လိေမၼာ္သီးေလးလံုးေလာက္ ပါလာသည္...။ အပင္ေအာက္က ေၾကြေနတာေတြေကာက္ထားတာလို႔ ေတာ့ ေၿပာတာပဲ... အပင္ေအာက္မွာကလဲ အေၾကြေတြက အမ်ားၾကီးဆိုေတာ့... ဟုတ္မဟုတ္ကိုေတာ့ ဇာမဏီပဲသိမွာပဲ...။ အပင္ေတြ အသီးေတြ ၿမင္ရင္ မေနႏိုင္တဲ့ ဇာမဏီ့အေၾကာင္းကိုကလဲ ကၽြန္မက အသိဆံုး...။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ သူေကၽြးတဲ့ လိေမၼာ္သီးကိုစားပစ္လိုက္တယ္... ခ်ိဳေနတာပဲ...ဟဲဟဲ..။
ေညာင္ေရႊမွာ ဘြတ္ကင္လုပ္ထားတဲ့ ဟိုတယ္ကိုေရာက္ေတာ့ ညရွစ္နာရီထိုးလုလု...။ ဦးေလးေရာ.. ကားေမာင္းတဲ့ဦးေလးၾကီးအိမ္ကပါ ဟိုတယ္ကို ဖုန္းဆက္ေမးထားၾကၿပီ...။ေရာက္သင့္တာထက္ ေနာက္က်လို႔ တစ္ခုခုၿဖစ္မွာ စိတ္ပူလို႔တဲ့။
အဲဒီေဒသအတြက္ ေတာ္ေတာ္မိုးခ်ဳပ္ေနၿပီ္မို႔... နီးနီးနားနားက ဆိုင္မွာပဲ ထမင္းေပါင္း၀ယ္စားလိုက္တယ္....။ ဆိုးလိုက္တဲ့ ဆက္ဆံေရး....။ ေခါင္းကိုက္သြားတယ္...။ ဟိုတယ္ကိုၿပန္လာေတာ့.. ဆိုင္းသံဗံုသံေတြၾကားတဲ့ဆီ နားစြင့္လာၾကရင္း... ဟိုတယ္အေနာက္ဖက္မွာ မဂၤလာေဆာင္...။ မဂၤလာေဆာင္က ၿပီးသြားတာလား မနက္ၿဖန္မွ စမွာလား ေသခ်ာမသိေပမဲ့... ကၽြန္မ ၇ႏွစ္သမီးေလာက္က ရွမ္းၿပည္မွာေနတုန္း ေနာက္ဆံုးၿမင္ခဲ့ရတဲ့ တိုးနယားအကလို႔ ေခၚမလားမသိတဲ့ အကကို ေတြ႕လိုက္တယ္...။ ကင္မရာက အခန္းထဲမွာ က်န္ေနခဲ့လို႕ ဖုန္းကင္မရာနဲ႕ပဲ မွတ္တမ္းတင္ခဲ့ရတယ္...။
ကင္မရာဖုန္းနဲ႕ဆိုေတာ့ နည္းနည္း၀ါးေနတယ္... ဒါေပမဲ့ အမွတ္တရေပါ့...ခရီးပန္းလာလို႔ ႏွစ္ေယာက္သားေခါင္းေလွ်ာ္ၿပီး... အိပ္ပစ္လိုက္တယ္...။ မနက္ၿဖန္က်ရင္ အင္းထဲကို ေလွ်ာက္လည္မွာေလ... ေလွေတာင္ ငွားထားၿပီးၿပီ... :P
P.S. ထံုးစံအတိုင္း ဒီပို႔စ္လဲ ရွည္သြားၿပန္ပါၿပီ... ထပ္မံ သည္းခံ စိတ္ရွည္ေပးၾကပါဦးေနာ္... :D
မိဘၿပည္သူ အေပါင္းအား အႏူးအညႊတ္ ေတာင္းပန္ပါေၾကာင္း
သို႕
ခ်စ္ရခင္ရပါေသာ အစ္ကိုၾကီး အစ္မၾကီး ေမာင္ေလး ညီမေလးမ်ားႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား
အေၾကာင္းအရာ။ ။ ၀တၱရားပ်က္ကြက္မႈကို ေၾကေအးေပးပါရန္ အႏူးအညႊတ္ေတာင္းပန္ၿခင္း.
ကၽြန္မ မလိခသည္ (ဟီး...)... မည္သူ တစ္စံုတစ္ဦးကိုမွ် အသိေပးေၾကညာေမာင္းခတ္.. တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ႏွစ္ကိုယ္ၾကား ေၿပာၾကားၿခင္းမရွိပဲ.. မိမိ ( ဟိုေလ... မိမိဆိုတာ မိမိကို ေၿပာတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္... မလိခကို ေၿပာတာ.. ဟဲ).. အဲ... မိမိ၏ေနအိမ္မွ ရုတ္တရက္ေပ်ာက္ဆံုးသြားမိပါသည္...။ ထို႕အၿပင္ (ထို႕ ရဲ႕ အၿပင္ဘက္ လို႔ ေၿပာတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္... အဲဒါေတြ အၿပင္....အဲ... ရွင္းတတ္ေတာ့ဘူး...ဟိ).... လာေရာက္လည္ပတ္ေသာ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုလည္း.. စီေဘာက္စ္ထဲေလာက္ေတာင္ လာေရာက္ ဧည့္ခံၿခင္းမရွိပဲ မ်က္ႏွာလႊဲခဲပစ္လုပ္ထားမိပါသည္...။
ထိုထို အၿပစ္ၾကီးငယ္ အသြယ္သြယ္တို႔မွ ခြင့္လႊတ္ေၾကေအးပါရန္ ကၽြန္မ မလိခမွ အႏူးအညႊတ္ေတာင္းပန္အပ္ပါသည္....။
ပံု
မလိခ (နိပ္ဟ... အဟီး) (တကယ္က မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ပါ...မက်ည္းရြက္ေလာက္ကေလးရယ္...)
ဟဲ.... အေပၚက formally ေတာင္းပန္စာ....
ကိုၾကီး မၾကီး နဲ႕ ေမာင္ေရး ညေရးတို႔ေရ.... ခြင့္လႊတ္ေနာ္... ေနာ္.. ေနာ္...
အဟဲ... ေတာင္းသာ ေတာင္းပန္ရတယ္ အားကသိပ္မရွိဘူး... လုပ္ခ်င္တာလုပ္ၿပီးမွ ဒီလိုေတာင္းပန္ရံုနဲ႕ ေက်ေအးရမွာလားဆိုၿပီး ပိုစိတ္ဆိုးကုန္မွာလဲေၾကာက္ပါတယ္..ဟဲ
တကယ္ကဒီလို.... ဟီးး
ကၽြန္မ ဒီႏွစ္စမွ ေက်ာင္းၿပီးတာကို ေၿပာၿပဖူးမယ္ထင္ပါတယ္... ။ ၿမန္မာႏိုင္ငံက ဒီမွာ ပိုလီလာတက္သမွ်က engineering ဒါမွ မဟုတ္ရင္ IT ယူၾကေလ့ရွိတာ အားလံုးသိမွာပါ...။ ကၽြန္မလည္း သိပါတယ္..။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မက အားလံုးသိတဲ့အတိုင္း.. နည္းနည္း အရစ္ရွည္ပါတယ္..။ သူမ်ားနဲ႔ မတူေအာင္နည္းနည္းေတာ့ ကြန္႕လိုက္ရမွ ေက်နပ္တယ္...။ အဲဒါနဲ႔ပဲ... ကၽြန္မေက်ာင္းမွာေတာင္ ကၽြန္မေရွ႕ စီနီယာေရာ ကၽြန္မေနာက္ ဂ်ဳနီယာေရာ... ကၽြန္မနဲ႔ တစ္ႏွစ္ထဲမွာပါ ဘယ္ၿမန္မာမွ မယူတဲ့ ဘိုင္အိုတက္ကႏိုေလာဂ်ီ ဆိုတာၾကီးကို ဂုဏ္ယူစြာနဲ႕ သံုးႏွစ္တိတိ သင္ၾကားခဲ့ပါတယ္( ဘာမွ ေတာ့ မတတ္ခဲ့ပါဘူး...ဟဲ)...။
အဲ... ဇာတ္လမ္းက အဲဒီမွာ စပါတယ္...။ အလုပ္ေတြရွားေနပါတယ္ ဆိုတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းၿပီးေပမဲ့... အင္ဂ်င္နီယားရင္းတို႕ ဘာတို႕ကို ၿမန္မာ အခ်င္းခ်င္းလက္တို႔ ၿပီးေခၚလို႔ အလုပ္အသီးသီး ရသြားၾကတဲ့ အခ်ိန္ထိ... မလိခတို႕က ဖတ္သီဖတ္သီ နဲ႕ စေနေန႕ သတင္းစာကို အားကိုးေနရတုန္း..။ ေတြ႕တဲ့ ေၾကာ္ၿငာကလဲ အင္ဂ်င္နီယားရင္းနဲ႕ အိုင္တီ...။ ကိုယ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အလုပ္က်ေတာ့လဲ ရီကြိဳင္းယားမန္႕က ပီအိတ္ဂ်္ဒီကကို မဆင္းဘူး...။ အဲဒီေတာ့လဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးေစာင့္ေပါ့...ဟဲဟဲ...။ကုိယ္ကလဲ ဒီအလုပ္ပဲလုပ္ခ်င္တာကိုး... ေဆးလ္တို႔ဘာတို႔ၾကေတာ့လဲ... အေၿပာခ်ိဳခ်ိဳ မ်က္ႏွာခ်ိဳခ်ိဳ မလိခလို ရုပ္နဲ႔ဆို ဘယ္လိုမွကို မၿဖစ္...။ အလုပ္သာမရွိတယ္.. သူမ်ားဘေလာ့ဂ္ေလးလည္လိုက္ ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္မွာ ေပါက္တတ္ကရေတြေရးလိုက္နဲ႔... ေက်နပ္ေနတုန္း...။
တစ္ေန႔ မနက္မိုးလင္း အိပ္ရာထေတာ့... အလိုလိုေနရင္း စိတ္က ေဒါင္းေနတယ္...။ ဘာမွ လဲ လုပ္ခ်င္စိတ္မရွိဘူး...။ အဲဒီကေန စတာပါပဲ ေၿပာရရင္ေတာ့....။ ၿပီးေတာ့ မဆီမဆိုင္... ငါ ဘေလာ့ဂ္နဲ႔ပဲ အခ်ိန္ကုန္ေနလို႔ အလုပ္ေကာင္းေကာင္း မရွာၿဖစ္တာလားမသိဘူး... အလုပ္ရမွ ဘေလာ့ဂ္ၿပန္ကိုင္မယ္ကြာ...ဆိုၿပီး... အစိမ္းၿဖတ္ ၿဖတ္ပစ္လိုက္တာပါ....။
ဟဲဟဲ.. ခု ၿပန္ေရာက္လာၿပီဆိုေတာ့... မလိခေလးမ်ား သူရခ်င္တဲ့ အလုပ္ရသြားရွာၿပီလားဆိုၿပီး ၀မ္းသာေပးမဲ့ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြရွိရင္ ေက်းဇူးပါ...။ မလိခကေတာ့ အလုပ္မရေသးပါဘူး....။ ဒါေပမဲ့ ... အေၿပာခ်ိဳခ်ိဳ မ်က္ႏွာခ်ိဳခ်ိဳနဲ႔ မလိခေလး ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ခ်င္ခဲ့တဲ့ အားၾကီးမုန္းတဲ့ ေဆးလ္ဂဲလ္ဆိုတဲ့ အေရာင္းသမ အလုပ္ကိုပဲ လုပ္ၿပီး... ဘေလာ့ဂ္ဆက္ေရးပါဦးမယ္လို႕..... ဟီးးး
္ခင္တဲ့
မလိခ
ခ်စ္ရခင္ရပါေသာ အစ္ကိုၾကီး အစ္မၾကီး ေမာင္ေလး ညီမေလးမ်ားႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား
အေၾကာင္းအရာ။ ။ ၀တၱရားပ်က္ကြက္မႈကို ေၾကေအးေပးပါရန္ အႏူးအညႊတ္ေတာင္းပန္ၿခင္း.
ကၽြန္မ မလိခသည္ (ဟီး...)... မည္သူ တစ္စံုတစ္ဦးကိုမွ် အသိေပးေၾကညာေမာင္းခတ္.. တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ႏွစ္ကိုယ္ၾကား ေၿပာၾကားၿခင္းမရွိပဲ.. မိမိ ( ဟိုေလ... မိမိဆိုတာ မိမိကို ေၿပာတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္... မလိခကို ေၿပာတာ.. ဟဲ).. အဲ... မိမိ၏ေနအိမ္မွ ရုတ္တရက္ေပ်ာက္ဆံုးသြားမိပါသည္...။ ထို႕အၿပင္ (ထို႕ ရဲ႕ အၿပင္ဘက္ လို႔ ေၿပာတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္... အဲဒါေတြ အၿပင္....အဲ... ရွင္းတတ္ေတာ့ဘူး...ဟိ).... လာေရာက္လည္ပတ္ေသာ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုလည္း.. စီေဘာက္စ္ထဲေလာက္ေတာင္ လာေရာက္ ဧည့္ခံၿခင္းမရွိပဲ မ်က္ႏွာလႊဲခဲပစ္လုပ္ထားမိပါသည္...။
ထိုထို အၿပစ္ၾကီးငယ္ အသြယ္သြယ္တို႔မွ ခြင့္လႊတ္ေၾကေအးပါရန္ ကၽြန္မ မလိခမွ အႏူးအညႊတ္ေတာင္းပန္အပ္ပါသည္....။
ပံု
မလိခ (နိပ္ဟ... အဟီး) (တကယ္က မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ပါ...မက်ည္းရြက္ေလာက္ကေလးရယ္...)
ဟဲ.... အေပၚက formally ေတာင္းပန္စာ....
ကိုၾကီး မၾကီး နဲ႕ ေမာင္ေရး ညေရးတို႔ေရ.... ခြင့္လႊတ္ေနာ္... ေနာ္.. ေနာ္...
အဟဲ... ေတာင္းသာ ေတာင္းပန္ရတယ္ အားကသိပ္မရွိဘူး... လုပ္ခ်င္တာလုပ္ၿပီးမွ ဒီလိုေတာင္းပန္ရံုနဲ႕ ေက်ေအးရမွာလားဆိုၿပီး ပိုစိတ္ဆိုးကုန္မွာလဲေၾကာက္ပါတယ္..ဟဲ
တကယ္ကဒီလို.... ဟီးး
ကၽြန္မ ဒီႏွစ္စမွ ေက်ာင္းၿပီးတာကို ေၿပာၿပဖူးမယ္ထင္ပါတယ္... ။ ၿမန္မာႏိုင္ငံက ဒီမွာ ပိုလီလာတက္သမွ်က engineering ဒါမွ မဟုတ္ရင္ IT ယူၾကေလ့ရွိတာ အားလံုးသိမွာပါ...။ ကၽြန္မလည္း သိပါတယ္..။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မက အားလံုးသိတဲ့အတိုင္း.. နည္းနည္း အရစ္ရွည္ပါတယ္..။ သူမ်ားနဲ႔ မတူေအာင္နည္းနည္းေတာ့ ကြန္႕လိုက္ရမွ ေက်နပ္တယ္...။ အဲဒါနဲ႔ပဲ... ကၽြန္မေက်ာင္းမွာေတာင္ ကၽြန္မေရွ႕ စီနီယာေရာ ကၽြန္မေနာက္ ဂ်ဳနီယာေရာ... ကၽြန္မနဲ႔ တစ္ႏွစ္ထဲမွာပါ ဘယ္ၿမန္မာမွ မယူတဲ့ ဘိုင္အိုတက္ကႏိုေလာဂ်ီ ဆိုတာၾကီးကို ဂုဏ္ယူစြာနဲ႕ သံုးႏွစ္တိတိ သင္ၾကားခဲ့ပါတယ္( ဘာမွ ေတာ့ မတတ္ခဲ့ပါဘူး...ဟဲ)...။
အဲ... ဇာတ္လမ္းက အဲဒီမွာ စပါတယ္...။ အလုပ္ေတြရွားေနပါတယ္ ဆိုတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းၿပီးေပမဲ့... အင္ဂ်င္နီယားရင္းတို႕ ဘာတို႕ကို ၿမန္မာ အခ်င္းခ်င္းလက္တို႔ ၿပီးေခၚလို႔ အလုပ္အသီးသီး ရသြားၾကတဲ့ အခ်ိန္ထိ... မလိခတို႕က ဖတ္သီဖတ္သီ နဲ႕ စေနေန႕ သတင္းစာကို အားကိုးေနရတုန္း..။ ေတြ႕တဲ့ ေၾကာ္ၿငာကလဲ အင္ဂ်င္နီယားရင္းနဲ႕ အိုင္တီ...။ ကိုယ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အလုပ္က်ေတာ့လဲ ရီကြိဳင္းယားမန္႕က ပီအိတ္ဂ်္ဒီကကို မဆင္းဘူး...။ အဲဒီေတာ့လဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးေစာင့္ေပါ့...ဟဲဟဲ...။ကုိယ္ကလဲ ဒီအလုပ္ပဲလုပ္ခ်င္တာကိုး... ေဆးလ္တို႔ဘာတို႔ၾကေတာ့လဲ... အေၿပာခ်ိဳခ်ိဳ မ်က္ႏွာခ်ိဳခ်ိဳ မလိခလို ရုပ္နဲ႔ဆို ဘယ္လိုမွကို မၿဖစ္...။ အလုပ္သာမရွိတယ္.. သူမ်ားဘေလာ့ဂ္ေလးလည္လိုက္ ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္မွာ ေပါက္တတ္ကရေတြေရးလိုက္နဲ႔... ေက်နပ္ေနတုန္း...။
တစ္ေန႔ မနက္မိုးလင္း အိပ္ရာထေတာ့... အလိုလိုေနရင္း စိတ္က ေဒါင္းေနတယ္...။ ဘာမွ လဲ လုပ္ခ်င္စိတ္မရွိဘူး...။ အဲဒီကေန စတာပါပဲ ေၿပာရရင္ေတာ့....။ ၿပီးေတာ့ မဆီမဆိုင္... ငါ ဘေလာ့ဂ္နဲ႔ပဲ အခ်ိန္ကုန္ေနလို႔ အလုပ္ေကာင္းေကာင္း မရွာၿဖစ္တာလားမသိဘူး... အလုပ္ရမွ ဘေလာ့ဂ္ၿပန္ကိုင္မယ္ကြာ...ဆိုၿပီး... အစိမ္းၿဖတ္ ၿဖတ္ပစ္လိုက္တာပါ....။
ဟဲဟဲ.. ခု ၿပန္ေရာက္လာၿပီဆိုေတာ့... မလိခေလးမ်ား သူရခ်င္တဲ့ အလုပ္ရသြားရွာၿပီလားဆိုၿပီး ၀မ္းသာေပးမဲ့ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြရွိရင္ ေက်းဇူးပါ...။ မလိခကေတာ့ အလုပ္မရေသးပါဘူး....။ ဒါေပမဲ့ ... အေၿပာခ်ိဳခ်ိဳ မ်က္ႏွာခ်ိဳခ်ိဳနဲ႔ မလိခေလး ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ခ်င္ခဲ့တဲ့ အားၾကီးမုန္းတဲ့ ေဆးလ္ဂဲလ္ဆိုတဲ့ အေရာင္းသမ အလုပ္ကိုပဲ လုပ္ၿပီး... ဘေလာ့ဂ္ဆက္ေရးပါဦးမယ္လို႕..... ဟီးးး
္ခင္တဲ့
မလိခ
Tuesday, May 26, 2009
ေမာင္ေလး
ခုတေလာ သူမ်ားဘေလာ့ဂ္ေတြမွာ မပီကလာပီကလာအသံနဲ႕ ကြန္မန္႕ေတြလိုက္ေပးေနမိတယ္...။ တကယ္က ကၽြန္မ ေမာင္ေလးကိုသတိရေနမိတာပါ...။
ကၽြန္မ ေဖေဖေရာ ေမေမေရာက ေမြးခ်င္းနည္းၾကတယ္...။ ေဖေဖ့မွာက အစ္ကိုတစ္ေယာက္... ေမေမ့မွာက ညီမတစ္ေယာက္... ဒါပဲရွိတာ..။ ေဖေဖနဲ႕ေမေမ ေမြးထားတဲ့ သံုးေယာက္မွာ မိန္းကေလးက ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း..။ ေဖေဖ့အစ္ကို ကၽြန္မဘၾကီးမိန္းမ ေမြးထားတာက တစ္ဦးတည္းေသာသား...။ ေမေမ့ညီမ ကၽြန္မအေဒၚက်ေတာ့လဲ ကၽြန္မမိသားစုလို သားႏွစ္ေယာက္ သမီးတစ္ေယာက္...။ တ၀မ္းကြဲရယ္လို႕အားလံုးေပါင္းရင္ေတာင္ ဆယ္ေယာက္မၿပည့္ဘူး..။
တ၀မ္းကြဲေတြထဲမွာ အၾကီးဆံုးကၽြန္မနဲ႔ အငယ္ဆံုးၿဖစ္တဲ့ ေဒၚေလးရဲ႕သားငယ္ေလးက ၁၆ႏွစ္ ၁ရႏွစ္ေလာက္ကြာတယ္..။ သူ႕ကိုေမြးတုန္းက သူ႕ကိုၾကည့္ၿပီး အသည္းေတြယားရတာ အရမ္းပဲ...။ နီတာရဲေလး..။ ၿပီးေတာ့ ဖေနာင့္ရိုးက ကၽြန္မၿမင္ဖူးခဲ့တဲ့ တၿခားကေလးေတြထက္ပိုရွည္ေနသလိုလို...။ သူ႔ရဲ႕ငယ္ထိပ္ရိုးေလးမမာေသးေတာ့ အသက္ရႈလိုက္တိုင္း ငယ္ထိပ္ေလး လႈပ္သြားတာကိုၾကည့္ၿပီးလည္း ကၽြန္မအသည္းယားခဲ့ရတယ္..။
ကၽြန္မဒီေလာကနိဒါန္းခ်ီေနတဲ့ ေမာင္ေလးရဲ႕နာမည္က ဘုန္းၿမင့္ၿမတ္တဲ့..။ အငယ္ဆံုးဆိုေတာ့ အားလံုးက အလိုလိုက္ထားေတာ့ နည္းနည္းဆိုးခ်င္တယ္...။ သူက နားလည္စအရြယ္ကတည္းက သူ႔ကို မခ်စ္ဘူးလို႔မ်ားေၿပာလိုက္ရင္ အတင္းလူေပၚကို ကုပ္ကပ္တက္ၿပီး... လည္ပင္းကို အတင္းဖက္ၿပီး `တားတားကိုခ်စ္.. တားတားကိုခ်စ္´ဆိုၿပီး ေၿပာတတ္တယ္...။ သူဖက္တယ္ဆိုတာက လည္ပင္းညွစ္သေလာက္ကို နာတယ္...။ စကားတတ္သေလာက္ စကားမပီေတာ့... သူေၿပာသမွ် ကၽြန္မတို႕မွာရယ္စရာခ်ည္းပဲ...။
သားသားနာမည္ဘယ္လိုေခၚလဲ လို႕ေမးရင္...ဘုန္းညင့္ညက္တဲ့...။ သူ႔အေမက သူမလုပ္ခ်င္တာ တစ္ခုခုမ်ားလုပ္ခိုင္းၿပီဆိုရင္ ဘာေၿပာတယ္မွတ္လဲ သူ႔အေမကို....။ `ေမေမၾကီးကလဲ ဂၽြတ္´...တဲ့။ ဘာမ်ားေၿပာတာပါလိမ့္..ေပါ့..။ လူရႊင္ေတာ္ေတြ ၿပက္သလို... သူေၿပာခ်င္တာက `ေမေမၾကီးကလဲ ဇြတ္´...ပါ။ သားသားေရလို႔...သူ႕ကိုေခၚရင္ေတာ့ ၿပန္ထူးတာက `ဂ်ာ´တဲ့...။
သူလူလည္က်တာေတြလဲ ရွိေသးတယ္...။ သူ႕ကိုမူၾကိဳစထားေတာ့.. သူ႕ထက္လပိုင္းၾကီးတဲ့ ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ ႏွစ္၀မ္းကြဲညီမေလးနဲ႕ အတူတူထားတယ္...။ ကၽြန္မေဒၚေလးက သူ႕ကိုမုန္႔ထည့္ေပးရင္ သူ႕အတြက္အၿပင္ အဲဒီညီမေလး အတြက္ပါ.. ထည့္ေပးတယ္... ၿပီးရင္ `သားေရ.. ဒါ မမဂ်ဴဂ်ဴး အတြက္ေနာ္... မမဂ်ဴဂ်ဴးကိုလည္းမုန္႕ေကၽြးလိုက္´လို႔မွာတယ္ ...။ အဲဒီလိုမုန္႕ေတြထည့္ေပးၿပီး ေတာ္ေတာ္ၾကာမွ သိရတာက... သူကေက်ာင္းေရာက္ရင္.. ဂ်ဴဂ်ဴးေလး အတြက္္မုန္႕ကိုေတာ့ `ဒါ မမဂ်ဴဂ်ဴး အတြက္´ ဆိုၿပီးေတာ့ ေပးတယ္တဲ့... ၿပီးရင္ေတာ့... သူ႕မုန္႕ကုန္တာနဲ႕ `သားသားက အငယ္.. မမဂ်ဴဂ်ဴးကအၾကီးဆိုေတာ့ ဒီမုန္႔ေတြကို သားသားပဲစားလိုက္ေတာ့မယ္ေနာ္´... ဆိုၿပီး... ဂ်ဴဂ်ဴးေလး အတြက္္မုန္႕ကို သူပဲစားပစ္တယ္တဲ့...။ လုစားတာမဟုတ္ေတာ့ စိတ္ဆိုးရခက္ ရယ္ရခက္နဲ႔...။
ေနာက္ မူၾကိဳမွာ သူ မိဘအေခၚခံရေသးတယ္...။ သူမ်ားထိုင္မဲ့ ခံုကို ေနာက္က သြားဆြဲလိုက္တာ ဟိုကေလးေခါင္းေပါက္သြားလို႕...။ ဟိုဖက္မိဘကလဲ ခပ္သည္းသည္း... ကၽြန္မေမာင္ေလးကလဲ ခပ္ကဲကဲဆိုေတာ့ သူ႔မိဘေတြ ေတာ္ေတာ္ေတာင္းပန္ယူလိုက္ရတယ္...။ သူ႔အေမကလဲ အရိုက္ကခပ္ၾကမ္းၾကမ္းဆိုေတာ့ အိမ္ေရာက္ေတာ့ သူအဖ်င္ခံရတယ္...။ သူအရိုက္ခံရရင္သာ ရိုက္တဲ့သူ႕အေမေရာ ေဘးကကၽြန္မတို႕ပါ စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ၾကရတာ...သူကေတာ့ ေအးေဆး...။
တစ္ေခါက္က... သူ႔ေမေမ သူ႕ကို ေက်ာင္းသြားၾကိဳေတာ့ ဆရာမက တိုင္ေၿပာေလး ေၿပာတယ္...။ သူေကာ္ဖီကို စားပြဲေပၚတင္ထားၿပီး အၿပင္ခဏသြားလိုက္မိလို႔ကေတာ့ ဘုန္းၿမင့္ၿမတ္စာမိတာပဲတဲ့...။ ၿပန္လာလို႔ ဘယ္သူေသာက္တာလဲလို႔ ေမးရင္ သားသားေသာက္တာဆိုၿပီး ရုပ္က ၿပံဳးစိစိနဲ႕တဲ့...။ အဲဒီေန႕ကလဲ လက္ဖ၀ါးကို ခပ္ဆတ္ဆတ္ေလးဖ်င္တာခံလိုက္ရတယ္...။
မ်က္လံုးရြဲၾကီးနဲ႕ ခ်စ္ေမႊးပါတဲ့ သူ႕ကို သူဘာလုပ္လုပ္ ခ်စ္ေနၾကေတာ့... တခါတခါသူ႔အေမရို္က္တာကို သူေၾကာက္ရတာေလးလဲရွိဦးမွ ဆိုၿပီး..မတားမိၾကဘူး...။ သူကိုယ္တိုင္ကလဲ သူ႕ကိုလူေတြခ်စ္မွန္းသိပံုပဲ...။ တခါက သူ႔မူၾကိဳမွာ... သူက သူ႕ထက္နည္းနည္းၾကီးတဲ့ကေလးေတြဆီပဲ သြားသြားေနလို႔ ဆရာမက အတန္းေၿပာင္းမယ္လို႕လဲေၿပာလိုက္ေရာ... ခ်က္ခ်င္း သူ႕ပစၥည္းေတြေကာက္သိမ္း.... မ်က္ရည္၀ဲ၀ဲ မ်က္ေတာင္ေလး ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္နဲ႕ မူၾကိဳေက်ာင္းေအာက္ကို သူ႕ဘာသာဆင္းၿပီး အိမ္ၿပန္မယ္လုပ္လို႔ ဆရာမေတြက အတင္းေခ်ာ့ေမာ့ယူလိုက္ရတယ္...။ ဒါေတာင္ သူက နည္းနည္းမူခ်င္ခ်င္ရုပ္နဲ႕တဲ့...။
ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္မဒီေရာက္ၿပီးမွ ၾကားရတဲ့သတင္း...။ သူ႕ေမေမက ကေလးေတြနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ေလာဘကခပ္ၾကီးၾကီးဆိုေတာ့... သူတို႕ အငယ္ႏွစ္ေယာက္ကို အိမ္မွာ က်ဴရွင္ဆရာမေခၚသင္တယ္...။ ဆရာမဆိုေပမဲ့ ကၽြန္မနဲ႕ မတိမ္းမယိမ္းဆိုေတာ့ အေဒၚက သူ႕ကို `သမီး´လို႕ေခၚတယ္...။ တစ္ေန႕ေတာ့ အေဒၚက ကိစၥရွိလို႔ ပဲခူးကိုသြားရတယ္...။ အိမ္မွာ ကေလးႏွစ္ေယာက္နဲ႕ အိမ္ေဖာ္ေကာင္မေလးပဲက်န္ခဲ့တယ္..။ ေကာင္မေလးက ဘာမွ သိတာမဟုတ္ဘူး...။ ညေနသူ႕အေမၿပန္ေရာက္လာေတာ့ ဆရာမက ၿပံဳးစိစိနဲ႕ သူ႔အေမကို ၿပတယ္... ။ ဆရာမ မလာခင္ေရးထားတဲ့စာတဲ့..။၀ႈိက္ဘုတ္ေပၚ ေရးထားတာက ` သမီး... အန္တီဒီေန႕ သြားစရာရွိလို႕ ကေလးေတြကို စာမသင္ပါနဲ႕ေတာ့...။ မုန္႕ေကၽြးၿပီး အိပ္ခုိင္းထားလိုက္ပါ´ ဆိုၿပီး ေအာက္မွာ အေဒၚ့နာမည္ အက်အနနဲ႕...။ ခက္တာက ပဲတီပင္ေပါက္ၿဖစ္ေနတဲ့ ဘုန္းၿမင့္ၿမတ္ရဲ႕လက္ေရး...။ သူ႕အထက္က အစ္မက သူဘာမွ မသိဘူးတဲ့....။ ဟိုေကာင္ကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ၿပံဳးစိစိနဲ႕...။
ညေန ေက်ာင္းက ၿပန္ေရာက္ရင္ အက်ၤီမလဲေသးပဲ.. `မမၾကီးေရ´ ဆိုၿပီး ကၽြန္မဆီေရာက္ေရာက္လာတတ္တယ္...။ ၿမန္မာႏိုင္ငံ ၿပန္တိုင္း အေမကို တအားခင္တဲ့သူက ကၽြန္မရန္ကုန္မွာ အိပ္တဲ့ညတိုင္း ကၽြန္မနဲ႕လာအိပ္္တယ္ ... မအိပ္ရရင္ ဂ်ီက်တယ္... အိပ္မက္ထဲထိေတာင္ေယာင္တယ္တဲ့..`မမၾကီးဆီ သြားမယ္´ လို႕....။
သူဆိုးတာ ရွိေသးတယ္...။ သူ႕အေဖဆိုးတယ္လို႕ပဲ ေၿပာရမလားမသိဘူး...။ သူ႕ကို ဘီယာတိုက္တဲ့ ကိစၥ။ အဲဒီကေလး က ဘီယာတစ္ခြက္ဆို တဂြက္ဂြက္နဲ႔ တဆက္တည္းေသာက္ႏိုင္တယ္...။ သူ႕အေဖညီအစ္ကိုေတြ သြားေသာက္ၿပီဆို သူပါလိုက္တယ္...။ သူ႕အေမကေတာ့ဆူတယ္... ။ သူ႕အေဖကိုယ္တိုင္ကေသာက္ေတာ့ အေဒၚက လဲေၿပာရခက္ေနပံု...။ ကၽြန္မကေတာ့ မၾကိဳက္ဘူး... ဘာလဲကေလးကို။ ... ၾကီးမွ သူ႕ဆံုးၿဖတ္ခ်က္နဲ႕သူမိုက္တာကို ကၽြန္မမေၿပာလိုဘူး...။ ကၽြန္မလဲ အရက္ေသာက္ခဲ့ဖူးတာပဲ..။ ဘာမွ မဆံုးၿဖတ္ႏိုင္ေသးတဲ့အရြယ္ ဘီယာေသာက္တာေကာင္းတယ္လို႕ထင္ေအာင္ေတာ့ မလုပ္ေစခ်င္ဘူး...။
ကၽြန္မၿပန္တုန္းကေတာ့ ကၽြန္မနားပဲကပ္ေနတဲ့ သူ႕ကို မူးယစ္ေစတဲ့ အရက္ ေသစာေသာက္ရင္ မစင္ပုပ္ငရဲမွာ ႏွစ္ရာခ်ီၿပီး ငရဲက်တတ္ေၾကာင္းကို သူ႕မ်က္လံုးထဲၿမင္ေအာင္ ေၿပာၿပတယ္...။ ထင္တဲ့အတိုင္းပဲ ပါပါၾကီးတို႕ကေရာ ဘာလို႕ေသာက္တာလဲတဲ့.. ၿပန္ေမးတယ္..။ သားပါပါၾကီးက အဲဒီေလာက္ငရဲၾကီးတတ္မွန္း မသိလို႔ေနမွာေပါ့လို႔.. ၿပန္ေၿဖလိုက္ရတယ္...။ ၈ႏွစ္ ၉ႏွစ္အရြယ္ ကေလးအတြက္ မွန္ကန္လံုေလာက္တဲ့ အေၿဖမွ ၿဖစ္ရဲ႕လားလို႕ေတာ့ ကၽြန္မသံသယၿဖစ္မိတယ္...။ သူ႕မိဘကို အၿမင္မမွားေစခ်င္သလို ဘီယာေသာက္တာကိုလဲ မေကာင္းတာလုပ္တာ မဟုတ္ဘူးလို႕ မထင္သြားေစခ်င္ဘူးေလ...။ အသက္ၾကီးလာေတာ့မွ မေကာင္းမွန္းသိသိၾကီးနဲ႕ ဆက္လုပ္တာကေတာ့ သူ႕သမိုင္းသူေရးမဲ့ကိစၥ..။
ဟိုတစ္ေလာက အေဒၚနဲ႕ ဖုန္းေၿပာၿဖစ္ေတာ့ သူ႕ဘၾကီးေတြနဲ႕ အၿပင္သြားတာ သူဘီယာမေသာက္ေတာ့ သူ႔ဘၾကီးက အံ့ၾသေနတယ္တဲ့... အိမ္ေရာက္ေတာ့မွ သူ႔ေမေမကို ဘီယာေသာက္ရင္ ဘယ္လိုငရဲၾကီးတတ္ေၾကာင္းကို ကၽြန္မေၿပာတဲ့ အတိုင္းၿပန္ေၿပာၿပတယ္တဲ့...။ သူ ငရဲၾကီးမွာေၾကာက္လို႔ မမၾကီးစကားပဲနားေထာင္ေတာ့မယ္တဲ့...။ အဲဒါကိုၿပန္ၾကားရေတာ့ ကၽြန္မ၀မ္းသာမိတာ မ်က္ရည္ေတာင္၀ဲတယ္...။
ခုု ကၽြန္မသူ႕ကို သတိရေနတယ္....။
ကၽြန္မ ေဖေဖေရာ ေမေမေရာက ေမြးခ်င္းနည္းၾကတယ္...။ ေဖေဖ့မွာက အစ္ကိုတစ္ေယာက္... ေမေမ့မွာက ညီမတစ္ေယာက္... ဒါပဲရွိတာ..။ ေဖေဖနဲ႕ေမေမ ေမြးထားတဲ့ သံုးေယာက္မွာ မိန္းကေလးက ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း..။ ေဖေဖ့အစ္ကို ကၽြန္မဘၾကီးမိန္းမ ေမြးထားတာက တစ္ဦးတည္းေသာသား...။ ေမေမ့ညီမ ကၽြန္မအေဒၚက်ေတာ့လဲ ကၽြန္မမိသားစုလို သားႏွစ္ေယာက္ သမီးတစ္ေယာက္...။ တ၀မ္းကြဲရယ္လို႕အားလံုးေပါင္းရင္ေတာင္ ဆယ္ေယာက္မၿပည့္ဘူး..။
တ၀မ္းကြဲေတြထဲမွာ အၾကီးဆံုးကၽြန္မနဲ႔ အငယ္ဆံုးၿဖစ္တဲ့ ေဒၚေလးရဲ႕သားငယ္ေလးက ၁၆ႏွစ္ ၁ရႏွစ္ေလာက္ကြာတယ္..။ သူ႕ကိုေမြးတုန္းက သူ႕ကိုၾကည့္ၿပီး အသည္းေတြယားရတာ အရမ္းပဲ...။ နီတာရဲေလး..။ ၿပီးေတာ့ ဖေနာင့္ရိုးက ကၽြန္မၿမင္ဖူးခဲ့တဲ့ တၿခားကေလးေတြထက္ပိုရွည္ေနသလိုလို...။ သူ႔ရဲ႕ငယ္ထိပ္ရိုးေလးမမာေသးေတာ့ အသက္ရႈလိုက္တိုင္း ငယ္ထိပ္ေလး လႈပ္သြားတာကိုၾကည့္ၿပီးလည္း ကၽြန္မအသည္းယားခဲ့ရတယ္..။
ကၽြန္မဒီေလာကနိဒါန္းခ်ီေနတဲ့ ေမာင္ေလးရဲ႕နာမည္က ဘုန္းၿမင့္ၿမတ္တဲ့..။ အငယ္ဆံုးဆိုေတာ့ အားလံုးက အလိုလိုက္ထားေတာ့ နည္းနည္းဆိုးခ်င္တယ္...။ သူက နားလည္စအရြယ္ကတည္းက သူ႔ကို မခ်စ္ဘူးလို႔မ်ားေၿပာလိုက္ရင္ အတင္းလူေပၚကို ကုပ္ကပ္တက္ၿပီး... လည္ပင္းကို အတင္းဖက္ၿပီး `တားတားကိုခ်စ္.. တားတားကိုခ်စ္´ဆိုၿပီး ေၿပာတတ္တယ္...။ သူဖက္တယ္ဆိုတာက လည္ပင္းညွစ္သေလာက္ကို နာတယ္...။ စကားတတ္သေလာက္ စကားမပီေတာ့... သူေၿပာသမွ် ကၽြန္မတို႕မွာရယ္စရာခ်ည္းပဲ...။
သားသားနာမည္ဘယ္လိုေခၚလဲ လို႕ေမးရင္...ဘုန္းညင့္ညက္တဲ့...။ သူ႔အေမက သူမလုပ္ခ်င္တာ တစ္ခုခုမ်ားလုပ္ခိုင္းၿပီဆိုရင္ ဘာေၿပာတယ္မွတ္လဲ သူ႔အေမကို....။ `ေမေမၾကီးကလဲ ဂၽြတ္´...တဲ့။ ဘာမ်ားေၿပာတာပါလိမ့္..ေပါ့..။ လူရႊင္ေတာ္ေတြ ၿပက္သလို... သူေၿပာခ်င္တာက `ေမေမၾကီးကလဲ ဇြတ္´...ပါ။ သားသားေရလို႔...သူ႕ကိုေခၚရင္ေတာ့ ၿပန္ထူးတာက `ဂ်ာ´တဲ့...။
သူလူလည္က်တာေတြလဲ ရွိေသးတယ္...။ သူ႕ကိုမူၾကိဳစထားေတာ့.. သူ႕ထက္လပိုင္းၾကီးတဲ့ ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ ႏွစ္၀မ္းကြဲညီမေလးနဲ႕ အတူတူထားတယ္...။ ကၽြန္မေဒၚေလးက သူ႕ကိုမုန္႔ထည့္ေပးရင္ သူ႕အတြက္အၿပင္ အဲဒီညီမေလး အတြက္ပါ.. ထည့္ေပးတယ္... ၿပီးရင္ `သားေရ.. ဒါ မမဂ်ဴဂ်ဴး အတြက္ေနာ္... မမဂ်ဴဂ်ဴးကိုလည္းမုန္႕ေကၽြးလိုက္´လို႔မွာတယ္ ...။ အဲဒီလိုမုန္႕ေတြထည့္ေပးၿပီး ေတာ္ေတာ္ၾကာမွ သိရတာက... သူကေက်ာင္းေရာက္ရင္.. ဂ်ဴဂ်ဴးေလး အတြက္္မုန္႕ကိုေတာ့ `ဒါ မမဂ်ဴဂ်ဴး အတြက္´ ဆိုၿပီးေတာ့ ေပးတယ္တဲ့... ၿပီးရင္ေတာ့... သူ႕မုန္႕ကုန္တာနဲ႕ `သားသားက အငယ္.. မမဂ်ဴဂ်ဴးကအၾကီးဆိုေတာ့ ဒီမုန္႔ေတြကို သားသားပဲစားလိုက္ေတာ့မယ္ေနာ္´... ဆိုၿပီး... ဂ်ဴဂ်ဴးေလး အတြက္္မုန္႕ကို သူပဲစားပစ္တယ္တဲ့...။ လုစားတာမဟုတ္ေတာ့ စိတ္ဆိုးရခက္ ရယ္ရခက္နဲ႔...။
ေနာက္ မူၾကိဳမွာ သူ မိဘအေခၚခံရေသးတယ္...။ သူမ်ားထိုင္မဲ့ ခံုကို ေနာက္က သြားဆြဲလိုက္တာ ဟိုကေလးေခါင္းေပါက္သြားလို႕...။ ဟိုဖက္မိဘကလဲ ခပ္သည္းသည္း... ကၽြန္မေမာင္ေလးကလဲ ခပ္ကဲကဲဆိုေတာ့ သူ႔မိဘေတြ ေတာ္ေတာ္ေတာင္းပန္ယူလိုက္ရတယ္...။ သူ႔အေမကလဲ အရိုက္ကခပ္ၾကမ္းၾကမ္းဆိုေတာ့ အိမ္ေရာက္ေတာ့ သူအဖ်င္ခံရတယ္...။ သူအရိုက္ခံရရင္သာ ရိုက္တဲ့သူ႕အေမေရာ ေဘးကကၽြန္မတို႕ပါ စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ၾကရတာ...သူကေတာ့ ေအးေဆး...။
တစ္ေခါက္က... သူ႔ေမေမ သူ႕ကို ေက်ာင္းသြားၾကိဳေတာ့ ဆရာမက တိုင္ေၿပာေလး ေၿပာတယ္...။ သူေကာ္ဖီကို စားပြဲေပၚတင္ထားၿပီး အၿပင္ခဏသြားလိုက္မိလို႔ကေတာ့ ဘုန္းၿမင့္ၿမတ္စာမိတာပဲတဲ့...။ ၿပန္လာလို႔ ဘယ္သူေသာက္တာလဲလို႔ ေမးရင္ သားသားေသာက္တာဆိုၿပီး ရုပ္က ၿပံဳးစိစိနဲ႕တဲ့...။ အဲဒီေန႕ကလဲ လက္ဖ၀ါးကို ခပ္ဆတ္ဆတ္ေလးဖ်င္တာခံလိုက္ရတယ္...။
မ်က္လံုးရြဲၾကီးနဲ႕ ခ်စ္ေမႊးပါတဲ့ သူ႕ကို သူဘာလုပ္လုပ္ ခ်စ္ေနၾကေတာ့... တခါတခါသူ႔အေမရို္က္တာကို သူေၾကာက္ရတာေလးလဲရွိဦးမွ ဆိုၿပီး..မတားမိၾကဘူး...။ သူကိုယ္တိုင္ကလဲ သူ႕ကိုလူေတြခ်စ္မွန္းသိပံုပဲ...။ တခါက သူ႔မူၾကိဳမွာ... သူက သူ႕ထက္နည္းနည္းၾကီးတဲ့ကေလးေတြဆီပဲ သြားသြားေနလို႔ ဆရာမက အတန္းေၿပာင္းမယ္လို႕လဲေၿပာလိုက္ေရာ... ခ်က္ခ်င္း သူ႕ပစၥည္းေတြေကာက္သိမ္း.... မ်က္ရည္၀ဲ၀ဲ မ်က္ေတာင္ေလး ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္နဲ႕ မူၾကိဳေက်ာင္းေအာက္ကို သူ႕ဘာသာဆင္းၿပီး အိမ္ၿပန္မယ္လုပ္လို႔ ဆရာမေတြက အတင္းေခ်ာ့ေမာ့ယူလိုက္ရတယ္...။ ဒါေတာင္ သူက နည္းနည္းမူခ်င္ခ်င္ရုပ္နဲ႕တဲ့...။
ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္မဒီေရာက္ၿပီးမွ ၾကားရတဲ့သတင္း...။ သူ႕ေမေမက ကေလးေတြနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ေလာဘကခပ္ၾကီးၾကီးဆိုေတာ့... သူတို႕ အငယ္ႏွစ္ေယာက္ကို အိမ္မွာ က်ဴရွင္ဆရာမေခၚသင္တယ္...။ ဆရာမဆိုေပမဲ့ ကၽြန္မနဲ႕ မတိမ္းမယိမ္းဆိုေတာ့ အေဒၚက သူ႕ကို `သမီး´လို႕ေခၚတယ္...။ တစ္ေန႕ေတာ့ အေဒၚက ကိစၥရွိလို႔ ပဲခူးကိုသြားရတယ္...။ အိမ္မွာ ကေလးႏွစ္ေယာက္နဲ႕ အိမ္ေဖာ္ေကာင္မေလးပဲက်န္ခဲ့တယ္..။ ေကာင္မေလးက ဘာမွ သိတာမဟုတ္ဘူး...။ ညေနသူ႕အေမၿပန္ေရာက္လာေတာ့ ဆရာမက ၿပံဳးစိစိနဲ႕ သူ႔အေမကို ၿပတယ္... ။ ဆရာမ မလာခင္ေရးထားတဲ့စာတဲ့..။၀ႈိက္ဘုတ္ေပၚ ေရးထားတာက ` သမီး... အန္တီဒီေန႕ သြားစရာရွိလို႕ ကေလးေတြကို စာမသင္ပါနဲ႕ေတာ့...။ မုန္႕ေကၽြးၿပီး အိပ္ခုိင္းထားလိုက္ပါ´ ဆိုၿပီး ေအာက္မွာ အေဒၚ့နာမည္ အက်အနနဲ႕...။ ခက္တာက ပဲတီပင္ေပါက္ၿဖစ္ေနတဲ့ ဘုန္းၿမင့္ၿမတ္ရဲ႕လက္ေရး...။ သူ႕အထက္က အစ္မက သူဘာမွ မသိဘူးတဲ့....။ ဟိုေကာင္ကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ၿပံဳးစိစိနဲ႕...။
ညေန ေက်ာင္းက ၿပန္ေရာက္ရင္ အက်ၤီမလဲေသးပဲ.. `မမၾကီးေရ´ ဆိုၿပီး ကၽြန္မဆီေရာက္ေရာက္လာတတ္တယ္...။ ၿမန္မာႏိုင္ငံ ၿပန္တိုင္း အေမကို တအားခင္တဲ့သူက ကၽြန္မရန္ကုန္မွာ အိပ္တဲ့ညတိုင္း ကၽြန္မနဲ႕လာအိပ္္တယ္ ... မအိပ္ရရင္ ဂ်ီက်တယ္... အိပ္မက္ထဲထိေတာင္ေယာင္တယ္တဲ့..`မမၾကီးဆီ သြားမယ္´ လို႕....။
သူဆိုးတာ ရွိေသးတယ္...။ သူ႕အေဖဆိုးတယ္လို႕ပဲ ေၿပာရမလားမသိဘူး...။ သူ႕ကို ဘီယာတိုက္တဲ့ ကိစၥ။ အဲဒီကေလး က ဘီယာတစ္ခြက္ဆို တဂြက္ဂြက္နဲ႔ တဆက္တည္းေသာက္ႏိုင္တယ္...။ သူ႕အေဖညီအစ္ကိုေတြ သြားေသာက္ၿပီဆို သူပါလိုက္တယ္...။ သူ႕အေမကေတာ့ဆူတယ္... ။ သူ႕အေဖကိုယ္တိုင္ကေသာက္ေတာ့ အေဒၚက လဲေၿပာရခက္ေနပံု...။ ကၽြန္မကေတာ့ မၾကိဳက္ဘူး... ဘာလဲကေလးကို။ ... ၾကီးမွ သူ႕ဆံုးၿဖတ္ခ်က္နဲ႕သူမိုက္တာကို ကၽြန္မမေၿပာလိုဘူး...။ ကၽြန္မလဲ အရက္ေသာက္ခဲ့ဖူးတာပဲ..။ ဘာမွ မဆံုးၿဖတ္ႏိုင္ေသးတဲ့အရြယ္ ဘီယာေသာက္တာေကာင္းတယ္လို႕ထင္ေအာင္ေတာ့ မလုပ္ေစခ်င္ဘူး...။
ကၽြန္မၿပန္တုန္းကေတာ့ ကၽြန္မနားပဲကပ္ေနတဲ့ သူ႕ကို မူးယစ္ေစတဲ့ အရက္ ေသစာေသာက္ရင္ မစင္ပုပ္ငရဲမွာ ႏွစ္ရာခ်ီၿပီး ငရဲက်တတ္ေၾကာင္းကို သူ႕မ်က္လံုးထဲၿမင္ေအာင္ ေၿပာၿပတယ္...။ ထင္တဲ့အတိုင္းပဲ ပါပါၾကီးတို႕ကေရာ ဘာလို႕ေသာက္တာလဲတဲ့.. ၿပန္ေမးတယ္..။ သားပါပါၾကီးက အဲဒီေလာက္ငရဲၾကီးတတ္မွန္း မသိလို႔ေနမွာေပါ့လို႔.. ၿပန္ေၿဖလိုက္ရတယ္...။ ၈ႏွစ္ ၉ႏွစ္အရြယ္ ကေလးအတြက္ မွန္ကန္လံုေလာက္တဲ့ အေၿဖမွ ၿဖစ္ရဲ႕လားလို႕ေတာ့ ကၽြန္မသံသယၿဖစ္မိတယ္...။ သူ႕မိဘကို အၿမင္မမွားေစခ်င္သလို ဘီယာေသာက္တာကိုလဲ မေကာင္းတာလုပ္တာ မဟုတ္ဘူးလို႕ မထင္သြားေစခ်င္ဘူးေလ...။ အသက္ၾကီးလာေတာ့မွ မေကာင္းမွန္းသိသိၾကီးနဲ႕ ဆက္လုပ္တာကေတာ့ သူ႕သမိုင္းသူေရးမဲ့ကိစၥ..။
ဟိုတစ္ေလာက အေဒၚနဲ႕ ဖုန္းေၿပာၿဖစ္ေတာ့ သူ႕ဘၾကီးေတြနဲ႕ အၿပင္သြားတာ သူဘီယာမေသာက္ေတာ့ သူ႔ဘၾကီးက အံ့ၾသေနတယ္တဲ့... အိမ္ေရာက္ေတာ့မွ သူ႔ေမေမကို ဘီယာေသာက္ရင္ ဘယ္လိုငရဲၾကီးတတ္ေၾကာင္းကို ကၽြန္မေၿပာတဲ့ အတိုင္းၿပန္ေၿပာၿပတယ္တဲ့...။ သူ ငရဲၾကီးမွာေၾကာက္လို႔ မမၾကီးစကားပဲနားေထာင္ေတာ့မယ္တဲ့...။ အဲဒါကိုၿပန္ၾကားရေတာ့ ကၽြန္မ၀မ္းသာမိတာ မ်က္ရည္ေတာင္၀ဲတယ္...။
ခုု ကၽြန္မသူ႕ကို သတိရေနတယ္....။
Friday, May 22, 2009
အမွတ္တရ nick
ကိုယ့္cbox မွာကိုယ္ ပ်င္းတယ္လို႔ေအာ္တတ္လို႕ထင္တယ္.. ေနၿခည္က ပ်င္းေနမွာစိုးလို႕ဆိုၿပီး လာတဂ္သြားတယ္..။ ဘေလာ့ဂ္စေရးကတည္းက ခုထိ ပထမဆံုးတဂ္ခံရတာပါ..။ အရင္ကေတာ့ သူမ်ားဘေလာ့ေတြမွာ အခ်င္းခ်င္းတဂ္ၾကတာကို လိုက္ဖတ္ သေဘာေတြက်.. ကြန္မန္႕ေတြေပးနဲ႔ ... ခုေတာ့လာပါၿပီ... မလိခတို႕ အလွည့္။
စစခ်င္း `အမွတ္တရ nick´ လို႕ေရးၿပီးတာနဲ႕ ငယ္ငယ္ကခ်စ္ခဲ့ရတဲ့ ငယ္ခ်စ္ေလး nick carter ကိုေၿပးသတိရမိေသးတယ္... ေနာက္ေဖးလမ္းၾကားကေကာင္ေလးေတြ မို႔ ခ်စ္လ်က္နဲ႔ လမ္းခြဲခဲ့ၾကတာေပါ့.... ခုေတာ့ သူ႕ရုပ္က ရြဲသလိုလိုမို႕... ကိုယ္ထားခဲ့မိလို႔မ်ား ဒီလိုၿဖစ္သြားသလားလို႔ စိတ္မေကာင္းၿဖစ္မိေသးတယ္... (ဟီဟိ... ပါးစပ္အရသာရွိလိုက္တာ)... ကဲေလ အတိတ္ေတြ အတိတ္မွာပဲရွိေစေတာ့..... နာမည္ေလးအေၾကာင္းပဲ စေတာ့မယ္.... :D
မလိခ.... မလိခ..... မလိခ... အဲဒီမလိခ ဘယ္လိုၿဖစ္လာတာလဲဆိုေတာ့.. ဒီလို...။ ကၽြန္မ ဘေလာ့ဂ္စေရးဖို႕ စိတ္ကူးမိေတာ့.. နာမည္စစဥ္းစားမိတယ္...။ ဘာနာမည္ေပးရင္ေကာင္းမလဲေပါ့...။ ကၽြန္မနာမည္ရင္းက ရိုးတယ္ရွင့္.. နာမည္တူအမ်ားၾကီးရွိတဲ့နာမည္မ်ိဳး...။ တနဂၤေႏြသမီးမို႕ တနဂၤေႏြနံကို ေသာၾကာနံလိုက္တဲ့နာမည္။ ဆယ္တန္းတုန္းက ဘိုင္အိုက်ဴရွင္မွာ တစ္ေယာက္တည္း လက္မလည္ေအာင္ စကားမ်ားေနတုန္း ဆရာမက ဘာေန႕သမီးလဲတဲ့... နဂိုရုပ္စပ္ၿဖီးၿဖီးနဲ႔ တနဂၤေႏြသမီးပါခ်ယ္... လို႔ၿပန္ေၿဖလိုက္တယ္..။ အဲဒီတနဂၤေႏြကို ေသာၾကာနံနဲ႕တြဲလိုက္လို႕ ညည္းဒီေလာက္ စကားမ်ားေနတာတဲ့...။ ဘာမွလဲမဆိုင္ဘူးလို႔ေတာ့ ထင္မိတယ္..။ ဒါေပမဲ့.. စာသင္ခ်ိန္ စကားမ်ားမိတာ ကိုယ့္အမွားဆိုေတာ့လဲ ေအာင့္သက္သက္နဲ႔ ...။ ေၾသာ္... လိုရင္းမေရာက္ၿပန္ဘူးေရးရင္းနဲ႕... အဟဲ...။ ဆိုလိုခ်င္တာကေတာ့ နာမည္ရင္းက ဘေလာ့ဂ္အတြက္ သံုးလို႔သိပ္မေကာင္းဘူးေပါ့...။
နဂိုကတည္းက နာမည္လွလွဆို ၾကိဳက္ေတာ့ ေလွ်ာက္စဥ္းစားတာေပါ့...။ လႈပ္လႈပ္လဲ့လဲ့ ေသာ္ေမာ္အရည္ေပ်ာ္တို႕ (ကိုကိုသြပ္ကာတြန္းထဲမွာ ဖတ္ဖူးသလိုလို).. ေတာင္ေလတိုက္လို႔ ေၿမာက္ဘက္ယိုင္ ေဒ၀ီဒူးေပ်ာ့ေခြတို႕ .....အဲဒီလိုနာမည္ကအစ... ေရႊကႏုတ္တို႕.. ေမတရုတ္တို႔... ေၿခသုတ္တို႕... စံုေနတာပါပဲ...။ ကိုယ္က မိန္းကေလးရယ္လို႕လဲ ႏုႏုႏြဲ႕ႏြဲ႕ရွိတာမဟုတ္ေတာ့.. သိပ္မိန္းမဆန္ၿပီးႏုႏြဲ႕တဲ့ နာမည္က်ေတာ့.. ကိုယ္ပဲမဟုတ္သလိုလို... ကိုယ္နဲ႕ တစ္သားတည္းမၿဖစ္သလိုလို...။
ေနာက္ဆံုးအရင္းစစ္ေတာ့ ေမြးဌာနီဆီေရာက္သြားတယ္...။ အဲဒီမွာေရခဲေတာင္ေတြရွိတယ္... ၿမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အသက္ေသြးေၾကာ ဧရာ၀တီကိုေမြးတယ္...။ ဒါဆိုဧရာ၀တီလို႔ေပးရင္ေကာင္းမလား... စဥ္းစားေသးတယ္..။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မမွာ ဧရာလို႕ေခၚတဲ့သူငယ္ခ်င္းမေလးရွိေနတယ္...။ သူ႕နာမည္ေခၚတိုင္း နဖူးေၿပာင္ေၿပာင္နဲ႕ လူရႊင္ေတာ္ၾကီးပဲ ေၿပးၿမင္ေနတတ္လို႔ ..... အင္း မၿဖစ္ေခ်ဘူးကြယ္ဆိုၿပီး ပယ္တယ္...။ ဒါဆို သူ႔မာမီနဲ႕ ဒက္ဒီဆိုရင္ေရာလို႔ေတြးမိတယ္...။ အဲဒီဖက္မွာ ေမခနဲ႕ မလိခကို ၿမစ္ဖို ၿမစ္မရယ္လို႕တင္စားၾကတယ္..။ ေရစီးပိုသန္တာ ၿမစ္ဖို... သိပ္မသန္တာၿမစ္မေပါ့..။ သို႕ဆိုေသာ္ၿငားလည္း... ဗဟုသုတ ၿပည့္စံုတဲ့ကၽြန္မက ဘယ္ဟာက ၿမစ္မ... ဘယ္ဟာကၿမစ္ဖိုမွန္းမသိပါဘူး..။ အဲဒီေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ရမ္းသမ္းၿပီး... အဲေလ... ပညာရွိပီပီ`ေမ´ပါတဲ့ ေမခက ၿမစ္မၿဖစ္လိမ့္မယ္ လို႔ ေတြးၾကည့္လိုက္ပါတယ္...။ ၿပီးေတာ့ ငယ္ကစြဲတဲ့ အက်င့္ေလးတစ္ခုက လူၾကိဳက္မ်ားတာဆိုရင္ ေကာင္းမွန္းသိရင္ေတာင္ အရြဲ႕တိုက္ၿပီး မၾကိဳက္ပဲေနတယ္...။ အဲဒါနဲ႔ပဲ မိန္းကေလးဆို `ေမခ´ပဲၿဖစ္ၾကတာမ်ားလို႕ ကြန္႔ၿပီး.. `မလိခ´လိုက္တယ္။ ကိုယ္က ဧရာ၀တီရဲ႕ ဒက္ဒီေပါ့... လူမင္းေတာ့မဟုတ္ဘူး... မလိခ..ဟဲဟဲ
လိပ္စာကေတာ့.. မလိခၾကီးပဲဆို available မၿဖစ္လို႔.. နံပါတ္ေတြလည္း မတပ္ခ်င္တာနဲ႔ ခ်စ္သူထည့္လိုက္တယ္...။ `မလိခခ်စ္သူ´ ၿဖစ္သြားေရာ...။ `မလိခရဲ႕ ခ်စ္သူ´က `ေမခ´လို႔ ယူဆရင္လည္း တစ္မ်ိဳးရတာပဲေလ ေနာ့..။ ရွင္းရင္းနဲ႕ ရႈပ္ကုန္သလိုပဲေနာ္.. ဟဲဟဲ..။
ကဲ ဒီေလာက္ဆို ႏွမေနၿခည္ ေက်နပ္ေတာ္မူမည္ဟု ေမာင္ေတာ္ ေရႊစိတ္ေတာ္ခ်လိုက္ၿပီကြယ္...ေနာ္... :D (ခ် တာေနာ္ ခ်ိတ္ခိ်ဳးနဲ႕.....)
သတိတရနဲ႕ တဂ္တဲ့ ေနၿခည့္ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...။ ကၽြန္မလဲ ေမ်ာက္လက္ထဲအုန္းသီးရသလို... ကၽြန္မဆီေရာက္လာတာေလးကို လက္ဆင့္ကမ္းတဂ္ခ်င္ပါေသးတယ္... ;)...
မအၿပံဳးပန္း
မမိုးေကာင္းသူ
ကိုလူေထြး
ကိုသီဟသစ္
ကိုzt
အမေတြ အကိုေတြကို မအားတဲ့ၾကားတဲ့က ဒုကၡေပးသလိုၿဖစ္ေနရင္လည္း.... ေနရင္လည္း.... ေနရင္လည္း.... ဟဲဟဲ.. အက္ကိုးေတြမ်ားသြားၿပီ... ညီမေငးကို ခင္ရင္ေရးေပးၾကပါေနာ္....ေနာ္... ေနာ္.... ေနာ္(မ်က္ႏွာခ်ိဳ ေသြးသံ)
ခင္တဲ့
မလိခ
စစခ်င္း `အမွတ္တရ nick´ လို႕ေရးၿပီးတာနဲ႕ ငယ္ငယ္ကခ်စ္ခဲ့ရတဲ့ ငယ္ခ်စ္ေလး nick carter ကိုေၿပးသတိရမိေသးတယ္... ေနာက္ေဖးလမ္းၾကားကေကာင္ေလးေတြ မို႔ ခ်စ္လ်က္နဲ႔ လမ္းခြဲခဲ့ၾကတာေပါ့.... ခုေတာ့ သူ႕ရုပ္က ရြဲသလိုလိုမို႕... ကိုယ္ထားခဲ့မိလို႔မ်ား ဒီလိုၿဖစ္သြားသလားလို႔ စိတ္မေကာင္းၿဖစ္မိေသးတယ္... (ဟီဟိ... ပါးစပ္အရသာရွိလိုက္တာ)... ကဲေလ အတိတ္ေတြ အတိတ္မွာပဲရွိေစေတာ့..... နာမည္ေလးအေၾကာင္းပဲ စေတာ့မယ္.... :D
မလိခ.... မလိခ..... မလိခ... အဲဒီမလိခ ဘယ္လိုၿဖစ္လာတာလဲဆိုေတာ့.. ဒီလို...။ ကၽြန္မ ဘေလာ့ဂ္စေရးဖို႕ စိတ္ကူးမိေတာ့.. နာမည္စစဥ္းစားမိတယ္...။ ဘာနာမည္ေပးရင္ေကာင္းမလဲေပါ့...။ ကၽြန္မနာမည္ရင္းက ရိုးတယ္ရွင့္.. နာမည္တူအမ်ားၾကီးရွိတဲ့နာမည္မ်ိဳး...။ တနဂၤေႏြသမီးမို႕ တနဂၤေႏြနံကို ေသာၾကာနံလိုက္တဲ့နာမည္။ ဆယ္တန္းတုန္းက ဘိုင္အိုက်ဴရွင္မွာ တစ္ေယာက္တည္း လက္မလည္ေအာင္ စကားမ်ားေနတုန္း ဆရာမက ဘာေန႕သမီးလဲတဲ့... နဂိုရုပ္စပ္ၿဖီးၿဖီးနဲ႔ တနဂၤေႏြသမီးပါခ်ယ္... လို႔ၿပန္ေၿဖလိုက္တယ္..။ အဲဒီတနဂၤေႏြကို ေသာၾကာနံနဲ႕တြဲလိုက္လို႕ ညည္းဒီေလာက္ စကားမ်ားေနတာတဲ့...။ ဘာမွလဲမဆိုင္ဘူးလို႔ေတာ့ ထင္မိတယ္..။ ဒါေပမဲ့.. စာသင္ခ်ိန္ စကားမ်ားမိတာ ကိုယ့္အမွားဆိုေတာ့လဲ ေအာင့္သက္သက္နဲ႔ ...။ ေၾသာ္... လိုရင္းမေရာက္ၿပန္ဘူးေရးရင္းနဲ႕... အဟဲ...။ ဆိုလိုခ်င္တာကေတာ့ နာမည္ရင္းက ဘေလာ့ဂ္အတြက္ သံုးလို႔သိပ္မေကာင္းဘူးေပါ့...။
နဂိုကတည္းက နာမည္လွလွဆို ၾကိဳက္ေတာ့ ေလွ်ာက္စဥ္းစားတာေပါ့...။ လႈပ္လႈပ္လဲ့လဲ့ ေသာ္ေမာ္အရည္ေပ်ာ္တို႕ (ကိုကိုသြပ္ကာတြန္းထဲမွာ ဖတ္ဖူးသလိုလို).. ေတာင္ေလတိုက္လို႔ ေၿမာက္ဘက္ယိုင္ ေဒ၀ီဒူးေပ်ာ့ေခြတို႕ .....အဲဒီလိုနာမည္ကအစ... ေရႊကႏုတ္တို႕.. ေမတရုတ္တို႔... ေၿခသုတ္တို႕... စံုေနတာပါပဲ...။ ကိုယ္က မိန္းကေလးရယ္လို႕လဲ ႏုႏုႏြဲ႕ႏြဲ႕ရွိတာမဟုတ္ေတာ့.. သိပ္မိန္းမဆန္ၿပီးႏုႏြဲ႕တဲ့ နာမည္က်ေတာ့.. ကိုယ္ပဲမဟုတ္သလိုလို... ကိုယ္နဲ႕ တစ္သားတည္းမၿဖစ္သလိုလို...။
ေနာက္ဆံုးအရင္းစစ္ေတာ့ ေမြးဌာနီဆီေရာက္သြားတယ္...။ အဲဒီမွာေရခဲေတာင္ေတြရွိတယ္... ၿမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အသက္ေသြးေၾကာ ဧရာ၀တီကိုေမြးတယ္...။ ဒါဆိုဧရာ၀တီလို႔ေပးရင္ေကာင္းမလား... စဥ္းစားေသးတယ္..။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မမွာ ဧရာလို႕ေခၚတဲ့သူငယ္ခ်င္းမေလးရွိေနတယ္...။ သူ႕နာမည္ေခၚတိုင္း နဖူးေၿပာင္ေၿပာင္နဲ႕ လူရႊင္ေတာ္ၾကီးပဲ ေၿပးၿမင္ေနတတ္လို႔ ..... အင္း မၿဖစ္ေခ်ဘူးကြယ္ဆိုၿပီး ပယ္တယ္...။ ဒါဆို သူ႔မာမီနဲ႕ ဒက္ဒီဆိုရင္ေရာလို႔ေတြးမိတယ္...။ အဲဒီဖက္မွာ ေမခနဲ႕ မလိခကို ၿမစ္ဖို ၿမစ္မရယ္လို႕တင္စားၾကတယ္..။ ေရစီးပိုသန္တာ ၿမစ္ဖို... သိပ္မသန္တာၿမစ္မေပါ့..။ သို႕ဆိုေသာ္ၿငားလည္း... ဗဟုသုတ ၿပည့္စံုတဲ့ကၽြန္မက ဘယ္ဟာက ၿမစ္မ... ဘယ္ဟာကၿမစ္ဖိုမွန္းမသိပါဘူး..။ အဲဒီေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ရမ္းသမ္းၿပီး... အဲေလ... ပညာရွိပီပီ`ေမ´ပါတဲ့ ေမခက ၿမစ္မၿဖစ္လိမ့္မယ္ လို႔ ေတြးၾကည့္လိုက္ပါတယ္...။ ၿပီးေတာ့ ငယ္ကစြဲတဲ့ အက်င့္ေလးတစ္ခုက လူၾကိဳက္မ်ားတာဆိုရင္ ေကာင္းမွန္းသိရင္ေတာင္ အရြဲ႕တိုက္ၿပီး မၾကိဳက္ပဲေနတယ္...။ အဲဒါနဲ႔ပဲ မိန္းကေလးဆို `ေမခ´ပဲၿဖစ္ၾကတာမ်ားလို႕ ကြန္႔ၿပီး.. `မလိခ´လိုက္တယ္။ ကိုယ္က ဧရာ၀တီရဲ႕ ဒက္ဒီေပါ့... လူမင္းေတာ့မဟုတ္ဘူး... မလိခ..ဟဲဟဲ
လိပ္စာကေတာ့.. မလိခၾကီးပဲဆို available မၿဖစ္လို႔.. နံပါတ္ေတြလည္း မတပ္ခ်င္တာနဲ႔ ခ်စ္သူထည့္လိုက္တယ္...။ `မလိခခ်စ္သူ´ ၿဖစ္သြားေရာ...။ `မလိခရဲ႕ ခ်စ္သူ´က `ေမခ´လို႔ ယူဆရင္လည္း တစ္မ်ိဳးရတာပဲေလ ေနာ့..။ ရွင္းရင္းနဲ႕ ရႈပ္ကုန္သလိုပဲေနာ္.. ဟဲဟဲ..။
ကဲ ဒီေလာက္ဆို ႏွမေနၿခည္ ေက်နပ္ေတာ္မူမည္ဟု ေမာင္ေတာ္ ေရႊစိတ္ေတာ္ခ်လိုက္ၿပီကြယ္...ေနာ္... :D (ခ် တာေနာ္ ခ်ိတ္ခိ်ဳးနဲ႕.....)
သတိတရနဲ႕ တဂ္တဲ့ ေနၿခည့္ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...။ ကၽြန္မလဲ ေမ်ာက္လက္ထဲအုန္းသီးရသလို... ကၽြန္မဆီေရာက္လာတာေလးကို လက္ဆင့္ကမ္းတဂ္ခ်င္ပါေသးတယ္... ;)...
မအၿပံဳးပန္း
မမိုးေကာင္းသူ
ကိုလူေထြး
ကိုသီဟသစ္
ကိုzt
အမေတြ အကိုေတြကို မအားတဲ့ၾကားတဲ့က ဒုကၡေပးသလိုၿဖစ္ေနရင္လည္း.... ေနရင္လည္း.... ေနရင္လည္း.... ဟဲဟဲ.. အက္ကိုးေတြမ်ားသြားၿပီ... ညီမေငးကို ခင္ရင္ေရးေပးၾကပါေနာ္....ေနာ္... ေနာ္.... ေနာ္(မ်က္ႏွာခ်ိဳ ေသြးသံ)
ခင္တဲ့
မလိခ
Thursday, May 21, 2009
ေရာဂါ
ဘေလာ့ဂ္ေတြေလွ်ာက္ဖတ္ရင္း Mozilla မွာဖြင့္ထားတဲ့ အေရွ႕ဆံုးက Tabေလးကို လွမ္းၾကည့္မိတယ္ ေက်ာင္းစာနဲ႕ ပတ္သက္တာ.. ေအာ္ ငါစာဖတ္ရဦးမွာပါလား....
ဖတ္လက္စ ဘေလာ့ဂ္ေလးၿပီးေအာင္ ဆက္ဖတ္ၿပန္သည္....
ဘေလာ့ဂ္ေတြဖတ္တာမ်ားလို႔ ေခါင္းေလး နည္းနည္းအံုလာတာနဲ႔ လွဲၿပီးဖတ္ေနရင္းက ထထိုင္လိုက္ေတာ့ အိပ္ခန္းၾကမ္းၿပင္မွာ ဖုန္တခိ်ဳ႕... ေအာ္ ငါ တံၿမက္စည္းလွည္းရဦးမွာပဲ... ဒါေလးဖတ္ၿပီးရင္ေတာ့လွဲမွပါ...
ဒီဘေလာ့ဂ္ရဲ႕ link ကေန ေနာက္စိတ္၀င္စားစရာ ဘေလာ့ေလးဆီေရာက္သြားၿပန္သည္....
ဘေလာ့့တစ္ခုကေန တစ္ခုအကူး screen ညာဖက္ေအာက္ေထာင့္က နာရီေလးၾကည့္မိေတာ့ အာလားလား ငါ ဘေလာ့ဂ္လည္ေနတာ ေလးနာရီနီးပါးေလာက္ရွိေနၿပီပဲ(ေရ သြားေသာက္တာ.. ဟိုဟိုဒီဒီ ခဏေလွ်ာက္တာ ႏုတ္ရင္)... မၿဖစ္ေသးပါဘူး ဒီအက်င့္ကို ၿပင္မွ...
လည္လည္သြားတတ္တဲ့ေနရာေတြ ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ 5minutes ago ဆိုတာေလးေတြ႕ေတာ့ စိတ္၀င္တစားသြားမိၿပန္သည္...
သူမ်ား ဘေလာ့ဂ္ေတြဖတ္ေနရင္း.... ငါလည္းမေရးၿဖစ္တာၾကာေပါ့ ဘာေရးရင္ ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားရင္း...
ထံုးစံအတိုင္း ခရီးအေၾကာင္းေတြေတြး စိတ္ကူးထဲမွာ ၿပန္ခံစား... အင္း ခရီး အေၾကာင္းပဲေရးတာေကာင္းပါတယ္..
posting ေအာက္က create ဆိုတာေလးကို ႏွိပ္ၿပီး... စိတ္ကူးထဲမွာ ခရီးကို ေနာက္တစ္ေက်ာ့သြားပစ္လိုက္သည္...
အန႔ံတစ္ခုႏွာေခါင္းထဲ၀င္လာေတာ့... ၿပံဳးလိုက္မိသည္... အင္း တစ္အိမ္အိမ္ကေတာ့ ဘာေတြတူးေနလဲမသိဘူး
လက္ကအေရး မပ်က္ ခရီးစဥ္ထဲၿပန္ေမ်ာသြားသည္....
ဓာတ္ပံုေတြၿပန္ၾကည့္ရင္း ဘယ္ပံုတင္ရင္ေကာင္းမလဲ လို႕ေတြးေနတုန္း တူးနံ႕ကို အလိုလို analyze လုပ္မိေတာ့ အနံ႔ကေတာ့ ၿမန္မာဟင္းနံ႕ပဲ ဒီတိုက္က ၿမန္မာအိမ္ တစ္အိမ္မွာ တူးေနၿပီထင္တယ္
ဓာတ္ပံုေတြကို ေခါင္းစဥ္ေတြတပ္... ေနရာၿပန္စီနဲ႕ ေရးၿပီးသားပို႔စ္ေလးကို preview ၿပန္ၾကည့္ေတာ့... အင္း မဆိုးေတာ့ မဆိုးပါဘူး... ဒါေပမဲ့ ေတာ္ေတာ္ရွည္သြားသလိုပဲ... စာေတြလဲ တအားမ်ားေနတယ္... ဒီေလာက္စာမ်ားရင္ ငါ့လို အေရးအသားနဲ႕ သူမ်ားဆိုရင္ ဖတ္ခ်င္ပါ့မလား.... .။
စာေခ်ာေအာင္ ဟိုနားၿပင္ ဒီနားၿဖဳတ္... ကိုယ္ေရးထားတာေတာ့ ကိုယ့္သေဘာက်ဆိုေတာ့ အမ်ားၾကီးက်ေတာ့လဲ မၿဖဳတ္ခ်င္... ကဲ မထူးပါဘူးေလ ေရးၿပီးမွေတာ့ ဒီတိုင္းေလးပဲ ထားလိုက္ပါေတာ့မယ္..
Publish Post ဆိုတာေလးကို ေအာင္ၿမင္စြာႏွိပ္ၿပီး view blog ဆိုတာေလးကို click လိုက္ၿပီးခ်ိန္ စိတ္ကေပါ့သြားသည္..။ ဟင္ တူးနံ႔က မေပ်ာက္ေသးပါလား........ ေသဟဲ့ မလခိ!!!!!!!...
အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ မလိခေလးဟာ မီးဖိုထဲကို အလ်င္အၿမန္ေၿပး.. အဖံုးအုပ္ထားလို႔ တခ်ဲခ်ဲ (တရွဲရွဲမဟုတ္ပါ... တရွဲရွဲဆိုသည္မွာ ေရရွိမွ ၿမည္ႏိုင္ေသာအသံဟု ယူဆေသာေၾကာင့္..) ၿမည္ေနေသာ.. အစက ကင္ပြန္းခ်ဥ္ဟင္းရည္ခ်က္ထားသၿဖင့္ ကင္ပြန္းခ်ဥ္အိုးဟု ေခၚဆိုႏိုင္ေသာ အိုးကေလးကို ေဘစင္ထဲ အလ်င္အၿမန္ ခ်... ေၾကာက္အားလန္႔အားနဲ႔ အဖံုးဖြင့္ၿပီး ေရေလာင္းခ်လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့... `ဟုတ္´ဆိုနဲ႕ အသံအတူ လြင့္တက္လာတဲ့ မီးခိုးလံုးမဲမဲၾကီး... `က်စ္´ဆိုတဲ့ေနာက္တစ္သံနဲ႔ အတူ အိုးအဖံုးေလးက မွန္ေတြက ေဘစင္ထဲမွာ တစ္စစီ...။ မွန္ေတြကို ဂရုမစိုက္ႏိုင္ေသးပဲ... ၿပတင္းေပါက္ကေန အလံုးအရင္းန႔ဲ တိုးထြက္သြားတဲ့ မီးခိုးလံုးေနာက္ အမီလိုက္ၿပီး... ၿပတင္းေပါက္နားမွာ ၃မိနစ္ေလာက္ လူၿမင္ေအာင္ လူလံုးထြက္ၿပ...။ ဘာမွ မၿဖစ္ဘူး ေအးေဆးဆိုတဲ့ အထာေပါ့...။ မေတာ္လို႔ မီးခိုးလံုးၾကီးထြက္လာတာၿမင္တဲ့လူက မီးေလာင္တယ္ထင္ၿပီး တိုင္ေတာေနမွၿဖင့္...။ ေနာက္မွ မလိခတို႕ဥာဏ္က်ယ္ၿပီး ၿခစ္ၿခစ္ေတာက္ပူေနတဲ့ ဖန္အဖံုးကို ေရနဲ႕ လြတ္ရာမွာ မထားမိလို႕ ကြဲသြားတဲ့ မွန္ကြဲစေတြကိုသိမ္းရတယ္။ အထဲက non stick သားေတြကြာ ကင္ပြန္းခ်ဥ္ရြက္ေတြ တူးၿပီး ခ်ိဳးကပ္ေနတဲ့ အိုးကလဲ မယ္လမင္းမီးေလာင္တဲ့ အနံ႔မ်ိဳးထြက္ေနေသး...။ သူလဲေနာက္ဆံုးေတာ့ အမႈိက္ပံုးထဲေရာက္သြားတာပါပဲ...။
ညေန အိမ္မွာလူဆံုေတာ့ မီးဖိုခန္းကို ၿဖတ္သြားတဲ့လူတိုင္း... ႏွာေခါင္းေလး တရံႈ႕ရႈံ႕နဲ႔... ဒီနားမွာတူးနံ႕ ရသလိုလိုပဲေနာ္ ဘာညာနဲ႔ အခ်င္းခ်င္းလက္တို႕ မဲဆႏၵယူနဲ႔ .... ရႈပ္ေနၾကတယ္။ မလိခတို႕ကေတာ့ ေအးေဆးပဲ.... ကိုယ္မဟုတ္သလို အိပ္ရာေပၚမွာလွဲရင္း ဘေလာ့ဂ္ အဖတ္မၿပတ္ဘူး...။
ဟန္ကိုယ့္ဖို႔ေလ သိတယ္မလား... ကၽြန္မမွာ ဘေလာ့ေရာဂါစြဲေနတာ သူတို႕သိလို႔မၿဖစ္ဘူးေလ...။ ေရွာ့ခ္ရွိတယ္...။ ;)
ဖတ္လက္စ ဘေလာ့ဂ္ေလးၿပီးေအာင္ ဆက္ဖတ္ၿပန္သည္....
ဘေလာ့ဂ္ေတြဖတ္တာမ်ားလို႔ ေခါင္းေလး နည္းနည္းအံုလာတာနဲ႔ လွဲၿပီးဖတ္ေနရင္းက ထထိုင္လိုက္ေတာ့ အိပ္ခန္းၾကမ္းၿပင္မွာ ဖုန္တခိ်ဳ႕... ေအာ္ ငါ တံၿမက္စည္းလွည္းရဦးမွာပဲ... ဒါေလးဖတ္ၿပီးရင္ေတာ့လွဲမွပါ...
ဒီဘေလာ့ဂ္ရဲ႕ link ကေန ေနာက္စိတ္၀င္စားစရာ ဘေလာ့ေလးဆီေရာက္သြားၿပန္သည္....
ဘေလာ့့တစ္ခုကေန တစ္ခုအကူး screen ညာဖက္ေအာက္ေထာင့္က နာရီေလးၾကည့္မိေတာ့ အာလားလား ငါ ဘေလာ့ဂ္လည္ေနတာ ေလးနာရီနီးပါးေလာက္ရွိေနၿပီပဲ(ေရ သြားေသာက္တာ.. ဟိုဟိုဒီဒီ ခဏေလွ်ာက္တာ ႏုတ္ရင္)... မၿဖစ္ေသးပါဘူး ဒီအက်င့္ကို ၿပင္မွ...
လည္လည္သြားတတ္တဲ့ေနရာေတြ ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ 5minutes ago ဆိုတာေလးေတြ႕ေတာ့ စိတ္၀င္တစားသြားမိၿပန္သည္...
သူမ်ား ဘေလာ့ဂ္ေတြဖတ္ေနရင္း.... ငါလည္းမေရးၿဖစ္တာၾကာေပါ့ ဘာေရးရင္ ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားရင္း...
ထံုးစံအတိုင္း ခရီးအေၾကာင္းေတြေတြး စိတ္ကူးထဲမွာ ၿပန္ခံစား... အင္း ခရီး အေၾကာင္းပဲေရးတာေကာင္းပါတယ္..
posting ေအာက္က create ဆိုတာေလးကို ႏွိပ္ၿပီး... စိတ္ကူးထဲမွာ ခရီးကို ေနာက္တစ္ေက်ာ့သြားပစ္လိုက္သည္...
အန႔ံတစ္ခုႏွာေခါင္းထဲ၀င္လာေတာ့... ၿပံဳးလိုက္မိသည္... အင္း တစ္အိမ္အိမ္ကေတာ့ ဘာေတြတူးေနလဲမသိဘူး
လက္ကအေရး မပ်က္ ခရီးစဥ္ထဲၿပန္ေမ်ာသြားသည္....
ဓာတ္ပံုေတြၿပန္ၾကည့္ရင္း ဘယ္ပံုတင္ရင္ေကာင္းမလဲ လို႕ေတြးေနတုန္း တူးနံ႕ကို အလိုလို analyze လုပ္မိေတာ့ အနံ႔ကေတာ့ ၿမန္မာဟင္းနံ႕ပဲ ဒီတိုက္က ၿမန္မာအိမ္ တစ္အိမ္မွာ တူးေနၿပီထင္တယ္
ဓာတ္ပံုေတြကို ေခါင္းစဥ္ေတြတပ္... ေနရာၿပန္စီနဲ႕ ေရးၿပီးသားပို႔စ္ေလးကို preview ၿပန္ၾကည့္ေတာ့... အင္း မဆိုးေတာ့ မဆိုးပါဘူး... ဒါေပမဲ့ ေတာ္ေတာ္ရွည္သြားသလိုပဲ... စာေတြလဲ တအားမ်ားေနတယ္... ဒီေလာက္စာမ်ားရင္ ငါ့လို အေရးအသားနဲ႕ သူမ်ားဆိုရင္ ဖတ္ခ်င္ပါ့မလား.... .။
စာေခ်ာေအာင္ ဟိုနားၿပင္ ဒီနားၿဖဳတ္... ကိုယ္ေရးထားတာေတာ့ ကိုယ့္သေဘာက်ဆိုေတာ့ အမ်ားၾကီးက်ေတာ့လဲ မၿဖဳတ္ခ်င္... ကဲ မထူးပါဘူးေလ ေရးၿပီးမွေတာ့ ဒီတိုင္းေလးပဲ ထားလိုက္ပါေတာ့မယ္..
Publish Post ဆိုတာေလးကို ေအာင္ၿမင္စြာႏွိပ္ၿပီး view blog ဆိုတာေလးကို click လိုက္ၿပီးခ်ိန္ စိတ္ကေပါ့သြားသည္..။ ဟင္ တူးနံ႔က မေပ်ာက္ေသးပါလား........ ေသဟဲ့ မလခိ!!!!!!!...
အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ မလိခေလးဟာ မီးဖိုထဲကို အလ်င္အၿမန္ေၿပး.. အဖံုးအုပ္ထားလို႔ တခ်ဲခ်ဲ (တရွဲရွဲမဟုတ္ပါ... တရွဲရွဲဆိုသည္မွာ ေရရွိမွ ၿမည္ႏိုင္ေသာအသံဟု ယူဆေသာေၾကာင့္..) ၿမည္ေနေသာ.. အစက ကင္ပြန္းခ်ဥ္ဟင္းရည္ခ်က္ထားသၿဖင့္ ကင္ပြန္းခ်ဥ္အိုးဟု ေခၚဆိုႏိုင္ေသာ အိုးကေလးကို ေဘစင္ထဲ အလ်င္အၿမန္ ခ်... ေၾကာက္အားလန္႔အားနဲ႔ အဖံုးဖြင့္ၿပီး ေရေလာင္းခ်လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့... `ဟုတ္´ဆိုနဲ႕ အသံအတူ လြင့္တက္လာတဲ့ မီးခိုးလံုးမဲမဲၾကီး... `က်စ္´ဆိုတဲ့ေနာက္တစ္သံနဲ႔ အတူ အိုးအဖံုးေလးက မွန္ေတြက ေဘစင္ထဲမွာ တစ္စစီ...။ မွန္ေတြကို ဂရုမစိုက္ႏိုင္ေသးပဲ... ၿပတင္းေပါက္ကေန အလံုးအရင္းန႔ဲ တိုးထြက္သြားတဲ့ မီးခိုးလံုးေနာက္ အမီလိုက္ၿပီး... ၿပတင္းေပါက္နားမွာ ၃မိနစ္ေလာက္ လူၿမင္ေအာင္ လူလံုးထြက္ၿပ...။ ဘာမွ မၿဖစ္ဘူး ေအးေဆးဆိုတဲ့ အထာေပါ့...။ မေတာ္လို႔ မီးခိုးလံုးၾကီးထြက္လာတာၿမင္တဲ့လူက မီးေလာင္တယ္ထင္ၿပီး တိုင္ေတာေနမွၿဖင့္...။ ေနာက္မွ မလိခတို႕ဥာဏ္က်ယ္ၿပီး ၿခစ္ၿခစ္ေတာက္ပူေနတဲ့ ဖန္အဖံုးကို ေရနဲ႕ လြတ္ရာမွာ မထားမိလို႕ ကြဲသြားတဲ့ မွန္ကြဲစေတြကိုသိမ္းရတယ္။ အထဲက non stick သားေတြကြာ ကင္ပြန္းခ်ဥ္ရြက္ေတြ တူးၿပီး ခ်ိဳးကပ္ေနတဲ့ အိုးကလဲ မယ္လမင္းမီးေလာင္တဲ့ အနံ႔မ်ိဳးထြက္ေနေသး...။ သူလဲေနာက္ဆံုးေတာ့ အမႈိက္ပံုးထဲေရာက္သြားတာပါပဲ...။
ညေန အိမ္မွာလူဆံုေတာ့ မီးဖိုခန္းကို ၿဖတ္သြားတဲ့လူတိုင္း... ႏွာေခါင္းေလး တရံႈ႕ရႈံ႕နဲ႔... ဒီနားမွာတူးနံ႕ ရသလိုလိုပဲေနာ္ ဘာညာနဲ႔ အခ်င္းခ်င္းလက္တို႕ မဲဆႏၵယူနဲ႔ .... ရႈပ္ေနၾကတယ္။ မလိခတို႕ကေတာ့ ေအးေဆးပဲ.... ကိုယ္မဟုတ္သလို အိပ္ရာေပၚမွာလွဲရင္း ဘေလာ့ဂ္ အဖတ္မၿပတ္ဘူး...။
ဟန္ကိုယ့္ဖို႔ေလ သိတယ္မလား... ကၽြန္မမွာ ဘေလာ့ေရာဂါစြဲေနတာ သူတို႕သိလို႔မၿဖစ္ဘူးေလ...။ ေရွာ့ခ္ရွိတယ္...။ ;)
Subscribe to:
Posts (Atom)