ကားလမ္းေလးကို ကူးလိုက္ခ်င္းပဲ ၿမင္လိုက္ရတဲ့ ၿမက္ခင္းၿပင္က်ယ္ၾကီးေၾကာင့္ မို႔စိတ္ေတြ လြတ္လပ္သြားသည္။ ရင္တစ္ခုလံုးရွင္းသြားသလို ခံစားလိုက္ရသည္..။ ရထားနဲ႔ၿဖတ္သြားတိုင္း ၿမင္ရတဲ့ ဒီၿမက္ခင္းၿပင္ကို လာမယ္လို႔ စိတ္ထဲက ေတးထားခဲ့တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာခဲ့ေပမဲ့ အခုမွပဲ မိုေရာက္ၿဖစ္ေတာ့သည္..။
ၿမက္ခင္းၿပင္ေပၚကို မိုနင္းလိုက္သည္။ ၿမက္ဖ်ားေပၚက ေရစက္ေလးေတြက ေၿခညွပ္ဖိနပ္စီးထားတဲ့ မို႔ရဲ႕ ေၿခဖမိုးကို လာထိတဲ့ ေအးၿမၿမအထိအေတြ႕ေၾကာင့္ မို ေပ်ာ္သြားသည္။ ၿမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းေအာက္က ေၿမသားက နင္းလို႔ေကာင္းရံုေလးသာ ေပ်ာ့ေနသည္မို႔ မို ရဲရဲတင္းတင္း နင္းေလွ်ာက္လိုက္သည္..။ ၿမက္ခင္းေပၚၿဖတ္ေလွ်ာက္လာရင္း လူေတြ ငါ့ကိုၿမင္ရင္ ဘယ္လိုထင္ၾကမလဲ ဆိုတဲ့ ေခါက္ရိုးက်ိဳးေနတဲ့ အေတြးၾကီး၀င္လာတာေၾကာင့္ ‘ၿမမိုမိုေရ.. ဒီေန႔ေတာ့ ကမၻာၾကီးကို ၿမမိုမိုတစ္ေယာက္တည္း ပိုင္တယ္ဆိုတဲ့ စိတ္မ်ိဳးနဲ႔ ေနပစ္လိုက္စမ္းကြာ…’ လို႔ မို႔ဘာသာမို အသံထြက္အားေပးလိုက္သည္။ ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း စိတ္ေတြက ၿပန္လြပ္လပ္သြားသားေနာ္..။
ညာဘက္ခပ္လွမ္းလွမ္းေလာက္မွာ ဗ်ိဳင္း သံုးေကာင္က ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း အစာစားေနတာကို မိုၿမင္ရသည္..။ ဒီၿမက္ခင္းေပၚမွာ မိုတစ္ေယာက္တည္းမွ မဟုတ္တာပဲ…။ မိုးပ်ံရထားလမ္းေဘးမွာ ဆိုေတာ့ ရထားၿဖတ္သြားရင္ အသံနည္းနည္းညံေပမဲ့ ကိုေရႊဗ်ိဳင္းေတြကေတာ့ သူတို႕နဲ႕မဆိုင္သလိုလို..။ မိုတို႔ဆီမွာဆိုရင္ ၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ဒီလိုဗ်ိဳင္းမ်ိဳးေတြ ၿမင္ရခဲသြားၿပီ..။ ဒီမွာေတာ့ လူေနအိမ္ တိုက္တာေတြနဲ႔ နီးနီးေလးေတြမွာကို သူတို႔ေတြၾကည့္ရတာ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္ယာလိုေနေနၾကသည္..။ ဒီကိုေရာက္လာခါစက ဘူတာရံုေပၚကေန ခုလိုပဲ ၿမက္ခင္းေပၚမွာ ေအးေအးသက္သာေနေနတဲ့ ဗ်ိဳင္းေတြကိုၾကည့္ရင္း ညိဳႏြဲ႕ေၿပာတာကို သြားသတိရၿပီး မို ၿပံဳးမိသည္..။ ‘ဒီကလူေတြ ဗ်ိဳင္းသားဆိုတာစားရေကာင္းမွန္း မသိၾကေသးလို႕နဲ႕တူတယ္ေနာ္… ဗ်ိဳင္းေတြၾကည့္ရတာ ေအးေဆးပဲ’..တဲ့..။
မို႔ေရွ႕တည့္တည့္က ၿမက္ၿပင္က်ယ္အဆံုးမွာ ကတၱရာလမ္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးရွိေနသည္..။ တခါတခါ စက္ဘီးစီးေနတဲ့ ေကာင္ေလးငယ္ငယ္ေလးေတြ၊ ညေနခင္း ေအးေအးေဆးေဆး လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ မိသားစုေတြကို ရထားေပၚကေန မို ေတြ႕ရတတ္သည္.။ ဒီေန႔ေတာ့ အဲဒီလမ္းေလးမွာလဲ လူရွင္းေနသည္..။ မို လမ္းကေလးဆီေလွ်ာက္လာသည္..။ ၿမက္ခင္းနဲ႔ လမ္းကေလးၾကားမွာ ၿခားထားတဲ့ ေရေၿမာင္းေလးကို ေက်ာ္ၿပီးခ်ိန္မွာ လမ္းတစ္ဖက္ၿခမ္းလံုး အပင္ေတြ အံု႔ဆိုင္းေနတဲ့ လမ္းကေလးေပၚကို မိုေရာက္ေနၿပီ..။ လမ္းေလးရဲ႕တစ္ဖက္မွာက အစိမ္းရင့္ေရာင္အရြက္ၾကီး္ၾကီးေတြရွိတဲ့ အပင္ေတြ…အဲဲဒီအပင္ေတြရဲ႕ ေအာက္မွာက အရြက္ဖားဖားရွည္ရွည္နဲ႕ ကြင္းထိုးဂမုန္းလိုလို အပင္ေတြ ခ်ံဳပင္ဆန္ဆန္ အပင္ေတြက အပင္တန္းေတြရဲ႕ တစ္ဖက္မွာ ဘာရွိေနတယ္ဆိုတာကို မသိရေအာင္ ကာထားၾကသည္.။
ရထားနဲ႔ၿဖတ္သြားေနၾကဆိုေတာ့ မိုကေတာ့ အဲဒီ အပင္တံတိုင္းရဲ႕ဟိုဘက္မွာ ဘာရွိတယ္ဆိုတာသိေနသည္..။ ေၿမာင္းက်ယ္ၾကီးတစ္ခု…။ ေရေတြတသြင္သြင္စီးေနတဲ့ အဲဒီေၿမာင္းၾကီးက မိုးေရေတြ မလိုအပ္တဲ့ေရေတြကို ပင္လယ္ထဲကို အေရာက္ပို႔ေပးတဲ့ ေခတ္မီတိုးတက္တဲ့ ႏိုင္ငံရဲ႕ ၿပယုဒ္တစ္ခုပါပဲ…။ အဲဒီေၿမာင္းၾကီးရဲ႕တစ္ဖက္မွာေတာ့ … .... မိုမၿမင္ခ်င္တဲ့ အေရာင္စံု ဒီဇိုင္းစံုကားေတြ အဆက္မၿပတ္ၿဖတ္ေနတဲ့ ကားလမ္း… တိုက္ၿမင့္ၾကီးေတြ စက္ရံုၾကီးေတြြ.. မို႔ကို အသက္ရႈက်ပ္ေစတဲ့ ၿမိဳ႕ၿပရဲ႕ သေကၤတေတြ…။ မိုအဲဒီအေၾကာင္းေတြ ဆက္မေတြးခ်င္ေတာ့..။
လမ္းကေလးတစ္ေလွ်ာက္ အပင္အုပ္အုပ္ေတြ ၿမင္ရတဲ့ဆီကိုဆက္ေလွ်ာက္လာသည္..။ မို ေက်ာခိုင္းထားတဲ့ လမ္းကေလးရဲ႕ တစ္ဖက္ဆံုးမွာက….. မိုမၿမင္ခ်င္တဲ့ အရာေတြ…။ ေနအိမ္တိုက္ခန္းေတြ.. ကားေတြ..။ အဲဒါေတြထဲမွာ လူေတြရွိေနၾကသည္..။ ေလာဘေတြ.. ေဒါသေတြ .. ေမာဟေတြ .. မာန္မာနေတြ.. နဲ႔ အဆိပ္သင့္ေနၾကတဲ့လူေတြ…။ မိုကိုယ္တိုင္ကေရာ…???? မို မစဥ္းစားခ်င္ေတာ့…
မို လြတ္လပ္ခ်င္သည္….။ လြတ္လပ္မႈေတြကိုခ်စ္တဲ့မို…… လြတ္လပ္ဖို႔ၾကိဳးစားရင္း…. ကိုယ္ဆင္တဲ့ ၾကိဳးေတြထဲမွာ ၿပန္ခ်ည္ေႏွာင္ခံရေတာ့….. ..မို႔ကိုဘယ္သူလာသနားမွာလဲ….။ ဟုတ္တယ္….. မို႔ကိုမိုေတာင္ မသနားဘူး……။
မို… လယ္ကြင္းေတြကိုခ်စ္တယ္….။ စပါးခင္းစိမ္းစိမ္းေလးေတြကိုခ်စ္တယ္…..။ ေကာက္သိမ္းခ်ိန္…ရိုးၿပတ္နံံ႔ေတြကိုလည္း ခ်စ္တယ္…..။ သစ္ေတာေတြကိုလည္းခ်စ္တယ္….။ ရိုးမေတာင္တန္းေတြကိုလည္းခ်စ္တယ္….။ ပင္လယ္ကိုလည္းခ်စ္တယ္…။ ဧရာ၀တီကိုလည္း ခ်စ္တယ္….။ သနပ္ခါးလိမ္းထားတဲ့ ပါးၿပင္ေလးေတြကိုလည္းခ်စ္တယ္…..။ ေဆာင္းရာသီကိုလည္းခ်စ္တယ္….။ ၿခံေထာင့္က ေဆာင္ေတာ္ကူးပန္းေတြကိုလည္း ခ်စ္တယ္…။ အေဖနဲ႔အေမ ကိုလည္းခ်စ္တယ္….။ ေက်ာင္းကၿပန္လာတိုင္း…. မမၾကီးမို္ေရ…ဆိုၿပီးေရာက္လာတတ္တဲ့ ေမာင္ေလး ညီမေလးေတြကိုလည္းခ်စ္တယ္….။မိုခ်စ္တဲ့လူေတြ… မိုခ်စ္တဲ့ အရာေတြ…မိ႔ုကိုခ်စ္တဲ့လူေတြ…. အဲဒါေတြကမို႕ကို မလြတ္လပ္ေစဘူးလို႔မ်ား မိုေတြးခဲ့မိသလား……..။ မို..မသိေတာ့...
လြတ္လပ္မႈဆိိုတာကို မိုအဓိပယ္ေကာက္လြဲခဲ့ပါသလား….။ အဲဒါလည္းမို မသိေတာ့….
မိုသိတာက ေတာင္ေပၚၿမိဳ႕ေလးက အိမ္ေသးေသးေလးရွိတဲ့ ၿခံ၀န္းက်ယ္ၾကီးထဲမွာ…. မို… ပန္းေတြစိုက္ခ်င္သည္…။ ၿခံေနာက္ေဖးမွာ သီးပင္စားပင္ေလးေတြ စိုက္မည္….။ ထမင္းစားခါနီး ၿခံေနာက္ေဖးက မုန္ညင္းေတြဆြတ္ၿပီး မုန္ညင္းရြက္ေၾကာ္ေလးေၾကာ္လိုက္မည္…။ ညေနပန္းပင္ေတြေရေလာင္းရင္း ေနာက္တေန႔မနက္ ပန္းလာေကာက္တဲ့ေဖာက္သည္ေတြအတြက္ ပန္းေတြခူးၿပီး စည္းထားလိုက္မည္…။ အဲဒီထဲက အလွဆံုးပန္းေတြကိုေတာ့ မို႔အိမ္ေလးက ဘုရားမွာ ပန္းကပ္လိုက္မည္…..။ ညဖက္ေအးလာရင္ အိမ္ေရွ႕နားကေၿမကြက္လပ္ေလးမွာ မီးဖိုၿပီး မီးလႈံရင္း ကန္စြန္းဥၿဖစ္ၿဖစ္ အာလူးၿဖစ္ၿဖစ္ မီးဖိုထဲ ပစ္ထည့္လိုက္ၿပီး မီးဖုတ္စားလိုက္မည္….။ မနက္ေစာေစာထၿပီး ပါးစပ္ကအေငြ႕ထြက္ေအာင္ ခဏခဏ `ဟား`ကနဲလုပ္လို႔လည္းရေသးသည္….။ အဲဒီၿခံေလးထဲမွာ…. ေလာဘ…ေဒါသ…ေမာဟေတြ …. မာန္မာနေတြ…. အဲဒါေတြဆီကေနမိုပုန္းေနႏိုင္သည္….။ ကားေရာင္စံုေတြထက္ကို မို႔ပန္းေရာင္စံုေတြက ပိုလွေနလိမ့္မည္….။ ေအာ္ဂင္းနစ္လို႔စာတန္းထိုးထားတဲ့ အသီးအရြက္ေတြထက္ကို မို႔ၿခံကထြက္တဲ့ေအာ္ဂင္းနစ္စစ္စစ္က ပိုခ်ိဳေနမွာေသခ်ာသည္…။ အဲဒၤီလိုေတြလည္း မို ေက်နပ္ ဂုဏ္ယူေနႏိုင္ေသးသည္…..။ ၿပီးေတာ့…..
မို႔ေၿခလွမ္းေတြရပ္သြားသည္….။ မို႕အိမ္ကေလးေရာ ပန္းခင္းေလးေရာ စိုက္ခင္းေလးေရာ မို႔ၿမင္ကြင္းထဲက အားလံုးေပ်ာက္သြားသည္….။ မို႔ေရွ႕တည့္တည့္မွာၿမင္ရတာက သံပန္းေတြကာထားတဲ့ ကတၱရာလမ္းဆံုး…..။
မို သက္ၿပင္းခ်လိုက္မိသည္…..။ အိမ္ၿပန္ေနာက္က်ရင္ စိတ္ပူေပးမယ့္သူရွိတာကို ခ်ဳပ္ၿခယ္တယ္ ထင္ခဲ့တဲ့မို….. လူေနမႈအဆင့္အတန္းၿမင့္တာကို စိတ္ဓာတ္အဆင့္အတန္းၿမင့္တာနဲ႔ တိုက္ရိုက္အခ်ိဳးက်လိမ့္မယ္လို႕ထင္ခဲ့တဲ့မို……။
ခ်ဳပ္ၿခယ္မႈလို႔ထင္တဲ့ေနရာကေန လူေနမႈအဆင့္အတန္းၿမင့္တဲ့ေနရာကိုေရာက္ဖို႕ အသည္းအသန္ၾကိဳးစားခဲ့တဲ့မို……….။ ခုေတာ့ အေမ့ရင္ခြင္ကိုၿပန္ခ်င္ၿပီ…..။ ဒါေပမဲ့…… ေနာင္တရပါၿပီဆိုၿပီး ဒီေနရာကိုေက်ာခိုင္းဖို႔သတၱိေတြေရာ မို႔မွာရွိပါရဲ႕လား…..။
ေနသားက်ေနတဲ့ တာ၀န္ယူမႈေတြ တာ၀န္သိမႈေတြ…. ေနာက္ၿပီး ေငြေၾကး…. အဲဒါေတြကိုေရာ မိုစြန္႔လႊတ္ရဲလို႔လား…..။
တကယ္ေတာ့ မိုက မို႔ကိုတင္းသထက္တင္းေအာင္ခ်ည္မယ့္ၾကိဳးေတြကို ၾကိဳးၾကိဳးစားစားရွာေဖြခဲ့မိတာ……။ မိုသတိထားမိတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ မို႔အင္အားနဲ႔မမွ်ေအာင္ ၾကိဳးေတြက တင္းက်ပ္ေနခဲ့ၿပီ………။
မို ေနာက္ၿပန္လွည့္ၿပီး လာရာလမ္းကိုၿပန္ဦးတည္လိုက္သည္…..။
ဘ၀ဆိုတာ ဒီလိုလွည့္ခ်င္တိုင္းေနာက္ၿပန္လွည့္လို႕ရတဲ့ ကတၱရာလမ္းေလးေပၚမွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနတာမ်ိဳးဆို ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုက္မလဲ
P.S။ ။ ကၽြန္မ စာေကာင္းေကာင္းမေရးတတ္ပါဘူး...။ ဒါေပမဲ့ ရူးတယ္ပဲေၿပာေၿပာ လက္တည့္ေတာ့့ စမ္းခ်င္မိပါတယ္...။ ေ၀ဖန္ အၾကံေပးေပးၾကပါေနာ္...။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္..။
