ကၽြန္မရ႕ဲ ၿမန္မာၿပည္ခရီးစဥ္ (ၿပင္ဦးလြင္) (၈)

ညေန မႏၱေလးၿပန္ေတာ့မွာဆိုေတာ့.. တမနက္လံုး ရုကၡေဗဒဥယ်ာဥ္မွာပဲလည္ဖို႕ ဆံုးၿဖတ္လိုက္တယ္... ဓာတ္ပံုေတြလည္းရိုက္ရဦးမယ္ေလ... :)

ဥယ်ာဥ္ထဲ၀င္ ၀င္ခ်င္းသတိထားမိတာက လိပ္ၿပာပံုစံ ပန္းပြင့္ၾကီးေတြပံုစံ ပံုေဖာ္ထားတဲ့ ပန္းေတြ... ပန္းၿပပြဲတုန္းကေတာ့ ပန္းအစစ္ေတြသံုးခဲ့ေပမဲ့ ခုေတာ့ ပန္းအတုေတြနဲ႔ ပံုေဖာ္ထားတာလို႔ ဆိုတယ္... အေရာင္ေတြက စပ္ၿဖီးၿဖီးနဲ႔ အစစ္ကိုေတာ့ဘယ္လိုမွ မမီ..။ ေနာက္ ပန္းအစစ္ေတြ ၿမင္ရေတာ့လဲ ပန္းၿပာၿပာ၊ စိမ္းစိမ္း၊ ၀ါ၀ါ.... အို အေရာင္ကို စံုလို႕ ... လွလိုက္တာ...

ခဲတံခၽြန္စက္က ထြက္လာတဲ့ သစ္သားစေလးေတြနဲ႔တူတယ္...


ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး.... လွလို႔ ရိုက္လာတာ...


ဥယ်ာဥ္ရဲ႕ အေနာက္ဘက္ကေတာထဲမွာေနၾကတဲ့ သမင္မိသားစုတဲ့...။ လူေတြက ရန္မမူလို႕ သူတို႔လဲ ေအးေအးေဆးေဆးေလွ်ာက္သြားေနၾကတယ္....။ ဒင္းတို႔ေလးေတြက ေတာ္ေတာ္အတင့္ရဲလို႔ ပ်ိဳးပင္ေတြ စိုက္ထားတဲ့ဆီအထိေတာင္ ဆင္းလာၾကတယ္.....။ ကၽြန္မတို႔ေတာင္ သူတို႔နဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းေလာက္ကေန ဓာတ္ပံုတြဲရိုက္ခဲ့ေသးတယ္....။


ပန္းေလးေတြက ေသးေသးေလးေတြနဲ႕ ခ်စ္စရာေကာင္းလို႔....။




သူ႔ကိုလည္း ဥယ်ာဥ္ထဲမွာ မေယာင္မလည္နဲ႔ ေလွ်ာက္သြားေနတာ ေတြ႔လို႔... ....။


ဥယ်ာဥ္ထဲက ခ်ယ္ရီ....။


သူတို႔ႏွစ္ေကာင္ကလဲ အဲလို ကဲေနၾကေသးတယ္....။


သူတို႕လဲ ခ်စ္စရာေကာင္းတာပဲ....။

ဘယ္ႏွစ္ေခါက္သြားသြား သြားတဲ့အေခါက္တိုင္း မတူေအာင္ အၿပင္အဆင္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ပန္းအမ်ိဳးမ်ိဳးၿမင္ရေလ့ရွိတဲ့ ရုကၡေဗဒဥယ်ာဥ္ရဲ႕ ဒီတစ္ေခါက္လက္ရာက ဒီ... ေဂၚဖီပန္းလိုလို ပန္းပြင့္ေတြပါ...။ အၿဖဴနဲ႔ ခရမ္းေရာင္ ႏွစ္မ်ိဳးေတြ႔ခဲ့ရတယ္...။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ကၽြန္မတို႔လဲ ဘာပင္မွန္းေသခ်ာမသိခဲ့ေပမဲ့ လွလို႔ ဓာတ္ပံုေတြေတာ့ရိုက္ခဲ့တယ္...။ သိတဲ့လူေတြေတာ့သိၾကပါလိမ့္မယ္.. ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ပထမဆံုးအၾကိမ္ၿမင္ဖူးတာပါ...။ သူ႔ကို kale (ေကးလ္ လို႔ အသံထြက္မယ္ထင္တယ္) အမ်ိဳးအစားထဲကလို႔ေၿပာပါတယ္...အလွစိုက္တဲ့ ornamental kale လို႔ေခၚပါတယ္တဲ့ (wiki မွာkale အေၾကာင္းေတြ ရွာဖတ္ၾကည့္လို႔ရပါတယ္....)။ အဲဒီေကးလ္ထဲမွာ ေဂၚဖီထုပ္ထက္ကို ဗိုက္တာမင္ေတြ အာဟာရတန္ဖိုးေတြ ပိုမ်ားမ်ားပါတယ္လို႔ ဆိုတယ္...။ အလွစိုက္တဲ့ ေကးလ္မွာလည္းတၿခား ေကးလ္ေတြနည္းတူ အာဟာရဓာတ္ေတြပါပါတယ္တဲ့...။ ဒီအခ်က္အလက္ေတြက ကၽြန္မ ဒီကိုၿပန္ေရာက္မွ အင္တာနက္ကေနရွာေတြ႔တာပါ...။ ေစာေစာကတည္းကသိရင္ေတာ့... ၿပင္ဦးလြင္ အၿပန္လက္ေဆာင္ဆိုၿပီး အဲဒီ ပန္းၾကီးေတြ ခူးခ်င္ခူးခဲ့မိမွာ..... :)။ ခူးလဲခူးခ်င္စရာၾကီးေလ.... အဲဒီ ပန္းတပြင့္တပြင့္ကို အခ်င္းတစ္ေပေက်ာ္ေလာက္ရွိတာကိုး...။


ဥယ်ာဥ္ထဲကို ၃နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ပတ္ၿပီးသြားေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ေတာ္ေတာ္ေညာင္းေနၾကၿပီ....။ မနက္ ဒီကိုပို႔ၿပီးကတည္းက ထြက္သြားတဲ့ေမေမတို႔က ကၽြန္မ၃ေယာက္ကိုလာေစာင့္ေခၚ.... ၿပီးေတာ့ ေန႔လည္စာကို ၿပင္ဦးလြင္မွာ ေက်ာင္းဆရာမလုပ္ေနတဲ့ ေမေမ့သူငယ္ခ်င္းကေကၽြးတာနဲ႔ ကၽြန္မတို႔လဲ ဆာဆာနဲ႔ စားပစ္လိုက္ၾကတယ္...။

မႏၱေလးကို ေရာက္တဲ့ အထိ ကားေပၚမွာ ထမင္းလံုးစီလာခဲ့တယ္.....။ မႏၱေလးေရာက္ေတာ့ ေမေမတို႔ က ကၽြန္မနဲ႕ ဇာမဏီ့ကို မႏၱေလးအေ၀းေၿပးကားဂိတ္ကို လိုက္ပို႔ေပးတယ္....။ မၿပီးေသးတဲ့ ကၽြန္မတို႔ ခရီးကို ဆက္ရဦးမယ္ေလ...။ ဒီတခါေတာ့ ကၽြန္မတို႔႕ႏွစ္ေယာက္တည္း.....။ ညီမေလးက လိုက္ခ်င္ေပမဲ့ စာေမးပြဲေတြရွိေသးတာေၾကာင့္ ေမေမတို႔နဲ႕ အတူတူ မႏၱေလးကေန ရန္ကုန္ကိုေနာက္တစ္ေန႔မနက္မွာ ၿပန္သြားၾကတယ္....။ ကၽြန္မတို႔ကေတာ့..... express ကားကိုစီးရင္း ေနာက္တစ္ေနရာကို ခရီးဆက္ခဲ့ၾကတယ္....။

ကၽြန္မရ႕ဲ ၿမန္မာၿပည္ခရီးစဥ္ (ၿပင္ဦးလြင္) (၇)

ခရီးထြက္ရတာလဲၾကိဳက္... ခရီးထြက္တဲ့ အေၾကာင္းၿပန္ေၿပာၿပရတာလဲ ၾကိဳက္ေတာ့... ဘယ္သူၾကိဳက္လဲ မၾကိဳက္လဲ မသိပဲ.. စြတ္ေရးသလိုၿဖစ္ေနမွာစိုးၿပီး အားေတာ့ အနာသား... ဒါေပမဲ့ ၀ါသနာကလဲတားမရဆိုေတာ့... အဟီး... ဒီခရီး အေၾကာင္းဆက္ေရးပါဦးမယ္... သည္းညည္းခံေပးၾကပါဦးေနာ္... :D


ၿပင္ဦးလြင္ကိုေရာက္တဲ့ ဒုတိယေန႔မွာလဲ.. ဘယ္သြားမယ္လို႔ တိတိက်က်အစီအစဥ္မရွိေတာ့ မနက္စာတို႔ဟူးေႏြး စားရင္းတုိင္ပင္ၾကတယ္.. ေမေမက ဘီအီးေဖာလ္သြားမလားတဲ့.... ဘီအီးေဖာလ္ကိုေတာ့ မသြားခ်င္... ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ၅ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္က ကၽြန္မၿပင္ဦးလြင္ကိုေရာက္ေတာ့ ဘီအီးေဖာလ္ကို၀င္ၿဖစ္ခဲ့တယ္.... ေရတံခြန္နားတ၀ိုက္မွာ အရက္ကို အဓိကထားေရာင္းတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ... ၿပီးေတာ့ အဲဒီစမ္းေခ်ာင္းေလးထဲေမ်ာေနတဲ့ ပလပ္စတစ္အိတ္ေတြ.... လူစြန္႔ပစ္တဲ့ အမႈိက္ေတြ... အဲဒါေတြၿမင္ၿပီး.. ကၽြန္မစိတ္ထဲ မေကာင္းၿဖစ္ခဲ့ရတယ္... ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လည္း ဘာမွမလုပ္ေပးႏိုင္ဘူးေလ.. အခုလည္းဘာမွပိုေကာင္းလာဦးမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ကၽြန္မသိတယ္... ပိုဆိုးရင္သာဆိုးလာမွာ....


ဒီလိုနဲ႔ ပိတ္ခ်င္းေၿမာင္ေလးေတာ့ သြားလိုက္ပါတဲ့ ေမေမက.... ဘုရားဖူးရတာေပါ့တဲ့..... ဟုတ္လို႔ေၿပာၿပီး... ကားေနာက္ခန္းကေန ကၽြန္မတို႔သံုးေယာက္ သီခ်င္းေတြေအာ္ဆိုရင္း စကားေတြမ်ားရင္းပါလာတယ္.... ဘယ္ေတြေရာက္လို႔ေရာက္မွန္းမသိ.... ထံုးစံအတုိင္းကားရပ္ေတာ့မွ.. ၾကည့္လိုက္ေတာ့.. view point တဲ့ ဂုတ္ထိပ္တံတားကို ၿမင္ရတဲ့ေနရာပါ... ဇာမဏီ မၿမင္ဘူးမွန္းသိလို႔လိုက္ပို႔တာလို႔ ေမေမကေၿပာေတာ့... ကၽြန္မတို႔လည္း ၀မ္းသာအားရ ဓာတ္ပံုေတြရိုက္ေပါ့... ေနာက္ ေမေမက ဒီနားသိပ္မလွဘူး ေရွ႕နားကပိုလွတယ္ ဆိုလို႔ ကားကိုဆက္စီးၾကၿပန္ေရာ.... ၿပီးလဲၿပီးေရာ... မထူးပါဘူးကြာ.. ဂုတ္ထိပ္ၿမင္ေနရမွေတာ့ ဂုတ္တြင္းေခ်ာင္းထိဆင္းၿပီး ဓာတ္ပံုရိုက္ၾကတာေပါ့တဲ့... အဲဒီလိုနဲ႔ေနာက္ဆံုး... ေက်ာက္မဲ ရုပ္ရွင္ရံုေရွ႕က ၾကက္ဥကေစာ္သြားစားရေအာင္ဆိုတဲ့ အထိၿဖစ္သြားေတာ့တာပါပဲ... (ေမေမတို႔မ်ား အဲဒီလိုပါဆို)

လမ္းမွာ ခ်ယ္ရီပင္ေတြတန္းစီေပါက္ေနတာေတြ႕လို႔ ဆင္းၿပီးခူးၾကေသးတယ္..... ခ်ယ္ရီေတြပန္ၿပီး ဓာတ္ပံုေတြရိုက္ရင္း တစ္ေက်ာ့ႏွစ္ေက်ာ့ ေတးကိုသီ (သိပ္ေတာ့ မေသခ်ာဘူး.. ) ရုပ္ရွင္ကားထဲက ခ်ိဳၿပံဳးရ႕ဲ `ပ်ိဳပိ်ဳခင္ အလည္အပတ္ထြက္တယ္ ေမာ္ေတာ္ကားနဲ႔ရယ္...... ဟိုယခင္ေက်ာင္းပိတ္တဲ႔ရက္ကကြယ္.... ရွမ္းၿပည္ကို ေတာက္ပိုင္းေရာ ေၿမာက္ပိုင္းေရာကြယ္ ႏွံ႕ခဲ့တယ္..´ ဆိုတဲ့သီခ်င္းကိုလဲ ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္ဆိုၾကေသးတယ္...

ဂုတ္တြင္းေခ်ာင္း (ဂုတ္ထိပ္တံတား ၿဖတ္သြားတဲ့ ေခ်ာင္းေလး) က ကၽြန္မငယ္ငယ္တုန္းက ေရာက္ဖူးတုန္းကေလာက္ ေရမမ်ားေတာ့ဘူး ၿပီးေတာ့ မလွေတာ့ဘူး... လူေတြ စည္းကမ္းမရွိ တန္ဖိုးမထားၾကေတာ့လို႔ သူလည္းညိႈးငယ္ေနတဲ့ပံု... ေနာက္ ဂုတ္တြင္း ကေန ဟိုဘက္ၿခမ္းကိုေၿမြလိမ္ေၿမြေကာက္လမ္းကေန ၿပန္တက္ၿပီး ေက်ာက္မဲကို ဆက္ထြက္ခဲ့ၾကတယ္... လမ္းမွာေတာ့ ကၽြန္းပင္ပ်ိဳေတြက စိမ္းလို႔... သူတို႔ေတြလဲ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ဘယ္ေတာ့ႏိုင္ငံၿခားသြားရမလဲမသိ လို႔ ေတြးမိေသး...။(ဂုတ္တြင္းကေန ေက်ာက္မဲဘက္ကိုတက္တဲ့ လမ္း)

(ၿပင္ဦးလြင္ဘက္ကေန ဂုတ္တြင္းကို ဆင္းတဲ့လမ္း)

ေက်ာက္မဲကို အ၀င္လမ္းမွာ ၿခံက်ယ္ၾကီးေတြနဲ႔ နဂါးေမာက္သီး (နဂါးေခါင္းသီးလို႔လဲ ေခၚၾကတယ္) လို႔ေခၚတဲ့ Dragon Fruit အပင္ေတြ စိုက္ထားတာေတြ႕ရတယ္... (ဓာတ္ပံုေတာ့မရိုက္ၿဖစ္ခဲ့ဘူး)။ ေက်ာက္မဲၿမိဳ႕ထဲေရာက္ေတာ့ ေန႔လည္ ၁၂နာရီေလာက္ပဲရွိေသးတယ္... ေမေမစားခ်င္တဲ့ ရုပ္ရွင္ရံုေရွ႕က ၾကက္ဥကေစာ္ဆိုင္က မဖြင့္ေသး.. ညေနမွဖြင့္တာဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို႕ၾကက္ဥကေစာ္နဲ႔ ေ၀းခဲ့ရတယ္...။ ေန႔လည္စာဘယ္မွာ စားရင္ ေကာင္းမလဲဆိုေတာ့ ေဖေဖက ဟိုင္းေ၀းလမ္းမၾကီးေဘးက ကုန္ကားၾကီးေတြ ခဏနားတဲ့ ဆိုင္ေလးေတြမွာ စားမယ္လို႔ဆိုတာနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ ေက်ာက္မဲကေန ၿပင္ဦးလြင္ဘက္ကိုၿပန္ခဲ့ၾကတယ္...။

1နာရီေလာက္ေမာင္းၿပီးေတာ့ လမ္းေဘး၀ဲယာမွာ စားေသာက္ဆိုင္ေလးေတြ တန္းစီေနတဲ့ ေနရာေလးကို ကၽြန္မတို႔ေရာက္လာတယ္....။ (ဘာရြာလို႔ေခၚလဲဆိုတာကို ကၽြန္မမမွတ္မိေတာ့ဘူး...).. ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကိုေရြးၿပီး ၀င္လိုက္ၾကတယ္...။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ၿဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီဆိုင္က ေမေမ့သူငယ္ခ်င္းဆိုင္ၿဖစ္ေနတယ္...။ ေမေမ မႏၱေလးတကၠသိုလ္မွာတုန္းက တစ္ေဆာင္တည္းေနခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတဲ့...။ ကြဲသြားၾကတာ ေက်ာင္းၿပီးကတည္းက တဲ့...။ ေမေမတို႕က ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းၿဖစ္ေတြေၿပာလို႔ ... ဘယ္သူကေတာ့ ဘယ္သူနဲ႔ အိမ္ေထာင္က်လို႔ ဘယ္မွာ ေနေနတယ္.. ဘယ္သူကေတာ့ ခုထိ အပ်ိဳၾကီး... ေနာက္ ဘယ္သူကေတာၿဖင့္ ဆံုးရွာၿပီ စသည္ စသည္..။ ကၽြန္မလဲေတြးမိတယ္... ကၽြန္မတို႔ အသက္ေတြၾကီးလို႔ အခုလိုမိ်ဳး မေတာ္တဆၿပန္ေတြ႔ၾကရင္... ခုခ်ိန္မွာ ကၽြန္မတို႔ဆီမွာ ရွိတဲ့ အခ်စ္ေတြ အမုန္းေတြက ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ေတြ႕ဆံုမႈမွာ ပါ၀င္ပတ္သက္ေနၾကဦးမွာလား... လို႔....။ ဒါေပမဲ့... အမုန္းေတြကိုေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ေမ့သြားၾကရင္ေကာင္းမယ္...။

ဟင္းေတြမွာၿပီး ေစာင့္ေနတဲ့ အခ်ိန္က်မွ ေဖေဖဘာလို႔ ဒီဆိုင္မ်ိဳးမွစားခ်င္လဲ ကၽြန္မတို႔သေဘာေပါက္တယ္...။ ဒီဆိုင္ေတြမွာက ဟင္းေတြကိုၾကိဳခ်က္ထားတာမရွိၾကဘူး...။ ကၽြန္မတို႔က မွာလိုက္မွ ခ်က္ခ်င္းခ်က္ေပးတာ...။ တခ်ိဳ႕ သူတို႔ဆီမွာစိုက္ထားတာဆို အပင္ေပၚကေန ခ်က္ခ်င္းခူးၿပီး ခ်က္ေပးတာ...။ ၿပီးေတာ့ သဘာ၀ေၿမၾသဇာနဲ႕ စိုက္ထားတာဆိုေတာ့ စားစရာေတြက ခ်ိဳၿပီး လတ္ဆတ္ေနတယ္..။ စကၤာပူမွာ မရႏုိင္တဲ့ အရသာမိ်ဳးေပါ့...။ ေဖေဖကေၿပာတယ္... ခ်က္တာကို ေစာင့္ရေပမဲ့ ေစာင့္ရတာတန္တယ္တဲ့။ ကၽြန္မတို႔သံုးေယာက္ကေတာ့ ဗိုက္ကားေအာင္စားပစ္လိုက္ၾကတယ္... ။ ၿပီးေတာ့ ကားေနာက္ခန္းမွာ သံုးေယာက္သား ေခြေခါက္ၿပီး ထမင္းလံုးစီရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားလိုက္ၾကတာ...ေနာင္ခ်ိဳေရာက္တဲ့အထိပဲ..။

ေနာင္ခိ်ဳမွာ ေမေမ့အေဒၚအိမ္ ခဏ၀င္ၿပီးမွ ဆက္ထြက္ေတာ့ အုမၼသီးတို႔ အုမၼခါးတို႔ (ၿပင္ဦးလြင္အလြန္နားကရြာေတြ) ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္ေနက ၀င္ခါနီးေနၿပီ... ရွာရွာၾကံၾကံ ဂ်ံဳခင္းစိမ္းစိမ္းေတြနား ကၽြန္မတို႔ ဓာတ္ပံုဆင္းရိုက္ၾကေသးတယ္...။ ၿပီးမွ အဲဒီနား ကားလမ္းနေဘးက စေတာ္ဘယ္ရီၿခံထဲ ၀င္ၾကတယ္... သူတို႔ အလုပ္သမားေတြနဲ႔အတူ ကိုယ္တုိင္ခူးလို႔ရတယ္ဆိုလို႔ ကၽြန္မတို႔ ၀င္လက္စြမ္းၿပခဲ့ၾကေသးတယ္...။ ခုေခတ္ေတာ့ စေတာ္ဘယ္ရီပင္ေအာက္မွာ ခိ်န္းေတြ႔မယ့္ခ်စ္သူေတြ မရွိေလာက္ေတာ့ဘူးထင္တယ္... :P ။ အဲဒီမွာ အိုမာခရမ္၀ိုင္လို႔ နာမည္ေပးထားတဲ့ မက္မန္း၀ိုင္ကို ေၾကာ္ၿငာထားတာေလးသေဘာက်လို႔ ဓာတ္ပံုရိုက္ခဲ့ေသးတယ္..။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီၿခံထဲမွာ ပန္းၿဖဴၿဖဴေလးေတြ တပင္လံုးပြင္ေနတဲ့ အပင္ၾကီးလဲရွိတယ္... မက္မံုပန္းလို႔ေၿပာတယ္....ေမႊးေမႊးေလး ။ ၿမ၀တီက ၿပဖူးတဲ့ သိုင္းကားထဲက ေကာက်င့္တို႔ ယံုေအာ္တို႔ရဲ႕ မက္မံုကၽြန္းကိုေရာက္သြားသလိုပဲ... :P

(အဲဒီ အပင္အေၿခနားရွာၾကည့္ေသးတယ္.. ခ်စ္သူေတြမ်ားေတြ႔မလားလို႔...မေတြ႕ဘူး... စေတာ္ဘယ္ရီသီးပဲေတြ႔လို႔ ခူးခဲ့တယ္ :P)

(တခ်ိဳ႕ က မက္မံုတဲ့ တခ်ိဳ႕က မက္မန္းတဲ့... တူလား မတူလားေတာ့မသိဘူး... ပန္းေလးကေတာ့ေမႊးတယ္)




ၿပင္ဦးလြင္ၿမိဳ႕ထဲ၀င္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေမွာင္ေနၿပီ...။ ကၽြန္မတို႔လဲ ပိတ္ခ်င္းေၿမာင္တင္ပဲလို႔ ထင္ၿပီး အေႏြးထည္ တစ္ထည္စီပဲပါတယ္... ရာသီဥတုေအးေအးမွာ ေလကလဲေအးေအးနဲ႔ ကၽြန္မတို႔သံုးေယာက္ ပူးထိုင္ၿပီးေထာင့္မွာ ကပ္ပါလာၾကတာ ဟိုတယ္အထိ....။

မႏိုင္းႏိုင္းစေနရဲ႕ recipe နဲ႕ ကၽြန္မလက္ရာ ပိႏၷဲသီးဟင္းရည္

မႏိုင္းႏိုင္းစေနရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ထဲက ရွမ္းအစားအစာ ခ်က္နည္းေတြကိုသြားဖတ္တိုင္း မလိခေရာ ဇာမဏီပါ သြားရည္ယိုခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ... ရွမ္းအစားအစာေတြကိုလဲ ၾကိဳက္တတ္ေတာ့ ပိုဆိုးေပါ့......။ မေန႔ ညေနက ဇာမဏီ မလိခအိမ္ကိုလာလည္ရင္း ဇာမဏီ့ေကာင္းမႈနဲ႕ ပိႏၷဲသီးစိမ္းတစ္လံုးရလိုက္တယ္...။ မလိခတို႔ ႏွစ္ေယာက္ မႏိုင္းႏိုင္းရဲ႕ ပိႏၷဲသီးဟင္းရည္လိုမ်ိဳး ခ်က္စားမယ္ဆိုၿပီး စိတ္ကူးယဥ္လို႔ေပါ့..။ မလိခကလဲ ငယ္ငယ္တုန္းက အဘြားခ်က္ေကၽြးဖူးတဲ့ ပိႏၷဲသီးဆန္ေလွာ္ဟင္းကိုသတိရရင္း (အဘြားတို႔ကခ်င္ၿပည္နယ္ဖက္က တခုခုဆို ဆန္ေလွာ္ခ်က္စားေလ့ရွိတယ္.. မုန္ညင္းဆန္ေလွာ္.. ပိႏၷဲသီးဆန္ေလွာ္..စသည္ၿဖင့္ေပါ့..။ ကၽြန္မကေတာ့ စားပဲစားတတ္တယ္... အဟဲ).. အသီးႏုႏုထဲက အေစ့ေတြက ၿပဳတ္လိုက္ရင္ ဆိမ့္ဆိမ့္ေလးနဲ႕ စားေကာင္းတဲ့အေၾကာင္း တတ္သေလာက္၀င္ၾကြားတာေပါ့..။ အေစ့ၿပဳတ္ ဆိမ့္ဆိမ့္ေလးကို အပီစားမယ္လို႔ စိတ္ထဲက ေတးထားမိတယ္....

ဒီေန႔ ခ်က္မယ္ဆိုၿပီး အသီးကိုခြဲလိုက္ေတာ့ သတိထားမိတာက... မလိခတို႔ အသီးက အေစ့ေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမၿဖစ္ေသးေအာင္ ႏုေနေသးတယ္ဆိုတာပဲ... (ပိႏၷဲသီးနဲ႔မတူပဲ ပံုမွာ မာလကာသီးနဲ႕တူေနတယ္..)
ေနာက္ ၀က္ရိုးၿပဳတ္ထားရင္း ... ပဲပုတ္ကို မီးကင္လိုက္တယ္. (ဂက္စ္ မီးဖိုနဲ႔ပါ..) ကိုယ္တိုင္မလုပ္ဖူးေပမဲ့ သူမ်ားေတြ ပဲပုတ္မီးကင္ရင္ မာမာၾကြတ္ၾကြတ္ေလး ၿဖစ္သြားတာသိေနေတာ့... မလိခရ႕ဲပဲပုတ္က မီးကင္ေနရင္းကိုင္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေပ်ာ့ေနတုန္း... ကင္ရင္းကင္ရင္းနဲ႔ ေအာက္ကပံုအတိုင္း ၿဖစ္သြားတယ္.. ေနာက္မွ သတိထားမိတာက ပဲပုတ္က မီးကင္ၿပီး ေလသလပ္ခံသလို ဒီအတိုင္းထားလိုက္ေတာ့ သူဘာသာသူ မာၾကြတ္ၾကြတ္ၿဖစ္သြားတယ္..
ေနာက္ ၾကက္္သြန္ၿဖဴနဲ႔ နီရယ္ ခရမ္းခ်ဥ္သီးရယ္ကို ေထာင္းပါလို႔ မႏိုင္းႏိုင္းကဆိုထားေလေတာ့... မလိခတို႕ အက်ပ္ရိုက္ေရာ... ငရုတ္ဆံုမရွိလို႔ေလ... အရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေနတုန္းကဆို ဘလန္ဒါနဲ႔ ေမႊလိုက္လို႔ရေသး... ခုေတာ့ ဘလန္ဒါလဲမရွိ... ေနာက္ေတာ့.. လူၾကံရင္ ဆန္ေတာင္ ထမင္းၿဖစ္ေသးတာပဲဆိုတဲ့ထံုး ႏွလံုးမူၿပီး.. မလိခတို႕ ၾကံလိုက္တာက...
ပန္းကန္လံုးထဲ အဲဒါေတြထဲ့ၿပီး ဓားဖင္နဲ႔ ၾကိတ္ၾကိတ္ၿပီးေထာင္းပစ္လိုက္တယ္... တအားမေၾကေပမဲ့ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ေၾကပါတယ္... ေနာက္ပဲပုတ္ထဲ့ၿပီးေထာင္းတယ္...
ေနာက္ေတာ့ မႏိုင္းႏိုင္းရ႕ဲ recipe အတိုင္း ခ်က္လိုက္တာ final product က ဒီလို (မႏိုင္းႏိုင္းရဲ႕ recipe လို ဆူးပုပ္ေရာ စြယ္ေတာ္ေရာမရွိလို႕ အရြက္ေတာ့မထဲ့လိုက္ရဘူး...)

(မဲမဲ အဖတ္ကေလးေတြကေတာ့ သိပ္မေၾကတဲ့ မီးတူးပဲပုတ္ကေလးေတြပါ...ဟဲဟဲ)
ေနာက္ဆံုးေတာ့ မႏိုင္းႏိုင္းစေနရဲ႕ recipe နဲ႔ လက္တည့္စမ္းထားတဲ့ မလိခရ႕ဲလက္ရာ ပိႏၷဲသီးဟင္းရည္ေလး ရပါၿပီ... မႏိုင္းႏိုင္းရဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြထဲကလို ၀င္း၀ါၿပီး အေရာင္အဆင္းမလွေပမဲ့ အရသာေလးကေတာ့မဆိုးပါဘူး ပဲပုတ္နံ႔ ေမႊးေမႊးေလးနဲ႕.. (ဟဲဟဲ.. ကိုယ္ခ်က္တာဆိုေတာ့လည္း ကို္ယ့္ဘာသာကိုယ္ပဲေၿမွာက္လိုက္တယ္...) ... သံုးေဆာင္ၾကပါဦးရွင္...

ဇာမဏီကေတာ့ ဖုန္းဆက္လာတယ္ သူ႕အိမ္မွာက ဒီေန႕ ေန႕လည္စာခ်က္စားတာ.. စားေကာင္းေကာင္းနဲ႕ စားၿပီးေတာ့ ပဲပုတ္ပါလို႔နဲ႔တူတယ္... အိပ္လိုက္ၾကတာ သိုးေနတာပဲတဲ့.... (သူဘာသာသူ ပဲပုတ္ကို တရားခံရွာတာလဲ ၿဖစ္ႏိုင္ပါတယ္.. ဟဲဟဲ).. ကိုကို မမ ေမာင္ေလး ညီမေလးတို႔လည္း... မလိခ ရဲ႕ လက္ရာ ပိႏၷဲသီးဟင္းရည္ေလး သံုးေဆာင္ၿပီး အိပ္မက္လွလွမက္ႏိုင္ၾကပါေစလို႔.... ဟဲဟဲ... (ရွမ္းၿပည္တုန္းက ၾကားဖူးတဲ့ စကားတစ္ခြန္းရွိတယ္... ပဲပုတ္စားၿပီး ေခါင္းၿပားေအာင္အိပ္...တဲ့... တၿခားဘာေတြကိုဆိုလိုခ်င္မွန္းေတာ့ မသိပါဘူး... ခုေတာ့ စားၿပီးေသာက္ၿပီး အိပ္ခ်င္လာၿပီ.... ဟဲဟဲ)

မွတ္ခ်က္။ ဒီပို႔စ္ေလးနဲ႔ အတူ recipe ေလးကိုမွ်ေ၀ေပးခဲ့တဲ့ မႏိုင္းႏိုင္းစေနကိုလဲ တအားၾကီးကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္... လို႔....။

ဟိုဟို ဒီဒီ....

ခုတေလာ ဘာမွလုပ္စရာမရွိတာနဲ႔ အားအားရွိငယ္ငယ္က အေၾကာင္းေတြ ထိုင္သတိရမိေနတယ္... သူငယ္တန္းတုန္းကေနခဲ့ဖူးတဲ့ လားရႈိးၿမိဳ႕ကိုသတိရတယ္... (ကၽြန္မကို ကၽြန္မ ငါဆိုတာ လူပါလားဆိုၿပီး စသိတဲ့ ၿမိဳ႕ေပါ့..)။ ေနာက္မဂၤလာဒံု မွာေနတုန္းက ေဘးအိမ္က ကေလးဆရာ၀န္ဘဘၾကီး ရဲ႕ ၿခံ၀နားက ေဆာင္ေတာ္ကူးပန္းႏြယ္ေတြကိုလဲ သတိရတယ္ (ေဆာင္းတြင္းဆို ေဖြးေနေအာင္ကိုပြင့္တတ္လို႔)။ အိမ္ေရွ႕ ပိႏၷဲပင္မွာ အသီးကမွည့္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ အေမ မၿမင္လိုက္ရခင္ ကၽြန္မတို႔ေမာင္ႏွမလက္စာမိသြားတတ္တာကိုလဲ သတိရတယ္... ။ ရုပ္ရွင္ေတြ မင္းသားမင္းသမီးနာမည္ေတြကို မွတ္မိတတ္ၿပီး ၁၆အလီကို ဘယ္ေတာ့ေမးေမး မရတတ္လို႔ အေဖက ေၿခမနဲ႔ ေၿခညိႈးညွက္ၿပီး ဗိုက္ေၾကာလိမ္ဆြဲခံရတာကိုလည္း သတိရတယ္..(သတိရတယ္ဆိုရံုေလးပါပဲ... ၿပန္ေတာ့ လိမ္ဆြဲမခံခ်င္ပါဘူး... ၁၆အလီကလဲ ခုထိကိုမရေသးတာ ဘုရားစူး.)။

ေနာက္ အိမ္ေနာက္မွာ ေၿမာင္းတိမ္တိမ္ေလးရွိတဲ့ အိမ္ေလးမွာေနရတုန္းက မိုးတြင္းဆို ေရေတြတက္လာၿပီး အိမ္ေအာက္ထပ္မွာ ေရေတြ ေၿခမ်က္စိေလာက္ရွိတာကိုလဲ သတိရတယ္.. ( အဲဒီတုန္းက အိမ္ေအာက္ထပ္က ပရိေဘာဂေတြကို အုတ္နီခဲ သံုးဆင့္ေလာက္ခုထားခဲ့ရတာ)။ ၿခံထဲမွာ သရက္ပင္ေတြ အမ်ားၾကီးရွိတဲ့ အိမ္မွာေနတုန္းက ေဖေဖက ႏိုင္လြန္းၾကိဳးရယ္ သစ္သားၿပားေလးရယ္နဲ႔ ဒန္းေလးဆင္ေပးတာကိုလဲ သတိရတယ္... (ေက်ာင္းကၿပန္လာတိုင္း ေမာင္ႏွမေတြ အေၿပးအလႊားဒန္းလုခဲ့ရေသးတာ...)။ ေလးမိသားစုေလာက္ေနတဲ့ ၿခံထဲက သရက္သီးကို သူမ်ားေတြခူးတာမၾကိဳက္လို႕ အၿမဲေအာ္တတ္တဲ့ အိမ္အေပၚထပ္က စစၥတာၾကီးကို ၾကည့္မရလို႕ သူမသိေအာင္ သရက္သီးေတြကို ခဲနဲ႔ပစ္ခ်ခဲ့တာလဲ သတိရတယ္.(အဲဒီလို စိတ္သေဘာထားေလးႏူးညံ့ခဲ့တယ္ ဆိုပါေတာ့... ဗိုင္းေကာင္းေက်ာက္ဖိေလးေလ.. :P)။

ပီတာလူးမွာ အဂၤလိပ္စာ သင္ခိုင္းတုန္းက မနက္အေစာၾကီး က်ဴရွင္လာပို႔တဲ့ အေမၿပန္သြားတာနဲ႕ က်ဴရွင္ကေနလစ္ၿပီး လမ္းမေတာ္တခြင္ ၿပဲၿပဲစင္ေအာင္ေလွ်ာက္သြားခဲ့ၾကတာလဲ သတိရတယ္... (အဲဒီမွာ ကၽြန္မနဲ႔ ဇာမဏီ စတြဲၿဖစ္ၿပီး အကဲဇာတ္လမ္းစခဲ့တာေပါ့...)။ ၿပီးေတာ့ က်ဴရွင္လခကိုလဲ ဗုန္းၿပီး မုန္႕၀ယ္စားၾကေသးတာ... (အဲဒါေၾကာင့္လဲ ခုထိအဂၤလိပ္စာဆိုရင္ ေခြးအၾကီး မာစီဒီးစ္တက္ၾကိတ္ခံရသလိုၿဖစ္တုန္း..)။ လွည္းတန္းမွာ က်ဴရွင္တက္တုန္းက ေခြးလိုက္ဆြဲခံရလို႔ စပန္႕သားေဘာင္းဘီရွည္ေလး ေၿခသလံုးေလာက္ကေန ၿပဲသြားတာလဲ သတိရတယ္.. (ေခြးမ်က္စိေနာက္ေအာင္.. ေဘာင္းဘီပြပြအကၤ်ီပြပြနဲ႔ တလႊားလႊားေၿပးတာကိုေတာ့ ထဲ့သတိမရခ်င္ေတာ့ပါဘူး..)။ လမ္းမေတာ္က က်ဴရွင္မွာ ကၽြန္မတို႔ကိုသိပ္ခ်စ္တဲ့ဆရာမကို က်ဴရွင္မသင္ခ်င္လို႔ ကၽြန္မရယ္ ဇာမဏီရယ္ ေနာက္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရယ္ေပါင္းၿပီး ဆရာမရ႕ဲေရေႏြးၾကမ္းထဲ ဘာမီတြန္ေတြ အမႈန္႕ၾကိတ္ထဲ့ခဲ့ၾကတာကိုလဲ သတိရတယ္.. (ဆရာမကို ကန္ေတာ့တိုင္းစိတ္ထဲက ေတာင္းပန္မိေပမဲ့ ခုထိ ဖြင့္ေၿပာၿပီး မေတာင္းပန္ၿဖစ္ေသးတာကိုေတာ့ အေၾကြးက်န္သလို ခံစားရတုန္းပါပဲ..)။ ငယ္တုန္းဆိုေတာ့ လုပ္ခ်င္တာကိုပဲၾကည့္ၿပီး အႏၱရာယ္ကို ထဲ့မတြက္ခဲ့ၾကဘူး... ဆရာမဘာမွမၿဖစ္ခဲ့တာ ေတာ္ေသးလို႔ေပါ့... ကၽြန္မတို႔ထဲ့ခဲ့တဲ့ ပမာဏက နည္းမွမနည္းပဲကိုး.. ခုၿပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့.. ေၾသာ္ငါ့ႏွယ္... ငရဲၾကီးမွာမ်ားမေၾကာက္တတ္လိုက္တာလို႔... ။

ေၿပာရရင္ေတာ့ အမ်ားၾကီး... သတိရမိတာေတြအကုန္ေရးရရင္ ဖတ္တဲ့သူလည္းစိတ္ညစ္ေလာက္တယ္....

ဟိုေတြး ဒီေတြး...

ဒီတစ္ေခါက္ ရန္ကုန္ၿပန္တာ ခရီးထြက္တာက ၁၂ရက္ တရားစခန္း၀င္တာက ၁၅ရက္နဲ႕ ကၽြန္မရန္ကုန္မွာ တစ္ပတ္ၿပည့္ေအာင္ေတာင္ မေနခဲ့ရ ..။ ေဖေဖ ေမေမတို႔ေတာင္ ကၽြန္မနဲ႕ ခရီးအတူတူသြားတာမို႔ ေတြ႕ၿဖစ္တာလို႔ေတာင္ ေၿပာရမလို ၿဖစ္ေနတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ အပ်င္းၾကီးတဲ့ ကၽြန္မက ဒီမွာဆိုရင္ ဘုရားေတာင္ မွန္မွန္မရွိခိုးၿဖစ္တာဆိုေတာ့ ... ေဖေဖ ေမေမတို႕လည္း စိတ္တုိင္းက် ... ကၽြန္မအတြက္လည္း ကုသိုလ္ရ ဆိုၿပီး ေပ်ာ္ရပါးရမယ့္ အခ်ိန္ေတြထဲက ဖဲ့ၿပီး တရားစခန္း၀င္ခဲ့ရတာကို ေတြးမိတုိင္းေက်နပ္မိတယ္....။ ၿပီးေတာ့... အဲ့ဒီ ၁၅ရက္အတြင္းမွာ ေမြးေန႔ေရာ ေမြးရက္ေရာတိုက္တာေၾကာင့္ ေယာဂီေတြနဲ႕ သံဃာေတာ္ေတြကို ဆြမ္းကပ္ရလို႔ ပိုလို႔ၾကည္ႏူးခဲ့ရေသးတယ္...။ ခဏခဏ Depression ရတတ္တဲ့ ကၽြန္မအတြက္ ဒီတစ္ခါတရားထိုင္ခဲ့ရတာ .. ေနတတ္ေအာင္ ေနနည္းေလးတစ္ခုရလိုက္သလိုပါပဲ...။

ေဖေဖနဲ႔ ေမေမရဲ႕ ေက်းဇူးက ကၽြန္မအေပၚတကယ္ၾကီးမားလွတယ္...။ ေမြးေက်းဇူး ေကၽြးေက်းဇူးေတြတင္မကပဲ သံသရာအတြက္ပါ တရားမ်ိဳးေစ့ခ်ေပးခဲ့တဲ့ ေက်းဇူးေတြေရာ.... တကယ့္ကိုၾကီးမားပါတယ္။ ကၽြန္မ ၂တန္း ၃တန္းေလာက္ကတည္းက ေဖေဖက အာနာပါန ၀င္ေလထြက္ေလမွတ္တာေလးကို အက်င့္လုပ္ေပးခဲ့တယ္...။ ၿမတ္စြာဘုရားရဲ႕ တရားေတာ္ေတြနဲ႕ပတ္သက္လုိ႕ ပါဠိေတြ အနက္ေတြနဲ႔ မသိခဲ့ရေပမဲ့ ၀ိပသနာရဲ႕ အေၿခခံ အာနာပါနကိုေတာ့ ကၽြန္မငယ္ငယ္ကတည္းက ယဥ္ပါးခဲ့ရတယ္...။

ေနာက္ ကၽြန္မေက်းဇူးတင္ရမယ့္သူကေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ ၈တန္းႏွစ္က အတန္းပိုင္ဆရာမ.. တီခ်ယ္ေဒၚေအးၿမင့္စိန္ပါ... ဆရာမက ကၽြန္မတို႔ကို မနက္ ေက်ာင္းေခါင္းေလာင္းတီးၿပီးလို႔ ကမၻာမေၾကဆိုၿပီးတာနဲ႔ ၅မိနစ္ေလာက္ မ်က္စိေလးမွိတ္ၿပီး ၀င္ေလထြက္ေလကို မွတ္ခိုင္းခဲ့တယ္..။ ဘာသာၿခားေတြကိုေတာ့ ဆရာမက အတင္းမတိုက္တြန္းပါဘူး... စမ္းၾကည့္ခ်င္ရင္ စမ္းၾကည့္ႏိုင္သလို .... မလုပ္ခ်င္ရင္လဲ အဲဒီ၅မိနစ္ကို ခဏၿငိမ္သက္ေနေပးဖို႕ပဲ ေတာင္းဆိုတယ္....။ ကၽြန္မတို႔စိတ္ကေလးေတြ ၿငိမ္းခ်မ္းေအာင္ေနတတ္ဖို႔ အေလ့အက်င့္လုပ္ေပးတဲ့ ဆရာမကိုယ္တိုင္ကလည္း ၿငိမ္းခ်မ္းပါတယ္... ဆရာမကိုၾကည့္လိုက္ရင္ အၿမဲၿပံဳးေနၿပီး.. ဆရာမမ်က္ႏွာမွာ ေလာဘ ေဒါသေတြကင္းတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈေတြကို ၿမင္ေနရပါတယ္..။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ အပ်င္းၾကီးမႈေၾကာင့္ ဆရာမလုပ္ေပးခဲ့တဲ့ အက်င့္ေလးကို ေနာက္ႏွစ္ေတြအထိ သယ္မသြားႏိုင္ခဲ့ပါဘူး...။

တရားစခန္းဆိုတာကို လူၾကီးေတြ နဲ႔ပဲဆိုင္တယ္လို႔ တရားေသၿမင္ထားတဲ့ ကၽြန္မ.... ဆရာမေက်းဇူးေၾကာင့္ ၈တန္းႏွစ္ သီတင္းကၽြတ္ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ ပထမဆံုးတရားစခန္းကို၀င္ဖူးခဲ့တယ္..။ ဆရာၾကီး ဦးဂိုအင္ကာရ႕ဲ ဓမၼေဇာတိရိပ္သာမွာပါ...။ တၿခားစာသင္ခန္းက ကၽြန္မနဲ႕ရြယ္တူသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕အတူတူ ၃ရက္စခန္း၀င္ခဲ့တယ္...။ ကေလးရိပ္သာဆိုပါေတာ့..။ လူၾကီးေတြဆိုရင္ေတာ့ ၀စီပိတ္နဲ႔ေနရေပမဲ့ ကၽြန္မတုိ႔က ကေလးဆိုေတာ့ တရားထိုင္ခိ်န္ကလြဲလို႕ စကားေၿပာခ်င္တိုင္းေၿပာ အေဆာင္ထဲမွာဆို မိန္းကေလးေတြခ်ည္းပဲ၀ိုင္းဖြဲ႔ၿပီး သူခိုးဖမ္းတမ္းတို႔ ပါဆယ္ဂိမ္းတို႔ အမ်ိဳးမ်ိဳးကစားခဲ့ၾကတယ္...။ ကၽြန္မရဲ႕ ပထမဆံုး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ရိပ္သာ၀င္ အေတြ႕အၾကံဳေပါ့...။ ေနာက္ပိုင္း အသက္ၾကီးလာေတာ့ ၾကံဳရင္ၾကံဳသလို တရားစခန္းေတြ၀င္ခဲ့ေပမဲ့ ၁၀ရက္စခန္းေလာက္ပဲ၀င္ၿဖစ္ခဲ့တယ္....။ ကိုယ္က တရားမွတ္တာေလး အလ်င္မီမလိုေလးၿဖစ္လိုက္ ၁၀ရက္ၿပည့္ခါနီးၿပန္ခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလးကၾကီးစိုးသြားလိုက္နဲ႔ ၁၀ရက္လဲၿပည့္ေရာ ငါ ၁၀ရက္ၿပည့္ေအာင္၀င္ႏိုင္တယ္... ငါတယ္ဟုတ္ပါလားဆိုၿပီး... မာန္ကေလးတက္ၿပီး အိမ္ၿပန္ေရာက္လာတယ္..။ ၿပီးေတာ့ တရားလဲဆက္မထိုင္ၿဖစ္ ဒံုရင္းပဲ... ေၾသာ္ ကုသိုလ္ရမွာ ေၾကာက္ပံုမ်ားေၿပာပါတယ္....

တရားစခန္း၀င္တာနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး မွတ္မွတ္ရရၿဖစ္စရာတစ္ခုက ကၽြန္မပထမဆံုး လူၾကီးတရားစခန္းစ၀င္တဲ့ အေခါက္ကေပါ့..။ ကိုးတန္းေၿဖၿပီးကာစ အေဖာ္ေကာင္းလို႔ တရားစခန္း၀င္ၿဖစ္ၾကတယ္...။ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း ညိဳ (ခုေတာ့အိမ္ေထာင္က်သြားၿပီ)၊ မိရွပ္ (သူက ပိုရာထူးၾကီးတယ္ သားရဲ႕ေမေမၿဖစ္ေနၿပီ)၊ မိေတး ၊ မိေတး ရဲ႕ ညီမေလးနဲ႔ ကၽြန္မ..စုစုေပါင္း ၅ေယာက္...။ ေနရတာက တခန္းထဲ..။ ဧပရယ္ဆိုေတာ့ လူကလည္းမ်ားတာကိုး... က်န္တာလူၾကီးေတြၾကီးပဲ.. ကၽြန္မတို႔ငါးေယာက္ကအငယ္ဆံုး..... အားလံုးထဲမွာ မိေတးရယ္ ကၽြန္မရယ္က အအိပ္တအားမက္တယ္... မနက္ ၃နာရီ ေလာက္ထရေတာ့ ညေစာေစာအိပ္ေလ့မရွိတဲ့ ကၽြန္မတို႔ ေတာ္ေတာ္ဒုကၡေရာက္ခဲ့တာ.. ကၽြန္မက ႏႈိးလိုက္ရင္ထေပမဲ့ ေတးက သူ႕ကိုႏႈိးရင္ ေငါက္ကနဲထထိုင္တယ္... ကၽြန္မတို႔က ေၾသာ္သူႏိုးၿပီေပါ့ဆိုၿပီး ကိုယ္လုပ္စရာရွိတာလုပ္ၾက.... အားလံုးၿပီးလို႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေတးက ခုနကထိုင္ရက္ၾကီးအတိုင္း အိပ္ေပ်ာ္ေနတာ ေၿခေထာက္ၾကီးဆန္႕လုိ႕... မႏိုးႏိုးေအာင္ မ်က္ႏွာကိုေရနဲ႕ေတာက္ ဘာညာလုပ္ရတာေပါ့...။ သူႏိုးသြားရင္ေတာ့ ေအးေဆးၾကည္လင္လို႔ပဲ..။

၃း၃၀ေလာက္ ကၽြန္မတို႔ ပထမဆံုးတရားစထိုင္ၾကတယ္... ၄း၃၀ေလာက္ၾကေတာ့ တရားၿဖဳတ္ၿပီး ဘုန္းဘုန္းသီလေပးတာကိုယူ ၿပီးေတာ့ အမွ်ေ၀.... အဲဒီအထိေအးေဆး ... အမွ်ေ၀ၿပီးလို႔ သံုးၾကိမ္ေၿမာက္ ဦးခ်လိုက္တဲ့ အခိ်န္ ကၽြန္မၿပန္ထမလာေတာ့ဘူး.... သူငယ္ခ်င္းေတြကပထမေတာ့ ေစာင့္ေနတာေပါ့.. ကၽြန္မအာရံုေတြ ၀င္စားေနတယ္ေပါ့.. သူတို႔လည္းဗိုက္ကဆာေပမဲ့ ကုသိုလ္ေရးပဲေလဆိုၿပီး သည္းခံေနတာေနမွာေပ့ါ.. နည္းနည္းၾကာလာေတာ့ ဓမၼာရံုထဲမွာလဲ လူကကုန္သေလာက္ရွိေနၿပီ မသကၤာလဲၿဖစ္လာေတာ့မွ ေသခ်ာ ၾကည့္လိုက္ေတာ့..သူတို႔ ေလသြားတယ္.... ကၽြန္မက ေကာင္းေကာင္း အိပ္ေပ်ာ္ေနတာေလ.... ထိၿခင္းငါးပါးဦးခ်တဲ့ပံုစံနဲ႕ ကုန္းကုန္းၾကီး...

အဲဒီသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အဆက္အသြယ္ၿပတ္ခဲ့တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီ... တခါတခါေတာ့လဲ သူတို႔နဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ကစားခဲ့တာေတြ... က်ဴရွင္မွာ စာမသင္ခ်င္လို႔ ဆရာမကို စြယ္ေတာ္ဘုရားကိုလိုက္ပို႔ခိုင္းၿပီး အခ်ိန္ၿဖဳန္းခဲ့တာေတြ... အကုန္လံုးတေနရာမွာပုန္းေနၾကၿပီး ကၽြန္မနဲ႔ေတး ႏွစ္ေယာက္ထဲ ဆရာမကို အကုန္ၿပန္သြားၿပီ လို႕ညာေၿပာခဲ့ေတြ (စာမသင္ခ်င္လို႔ေလ)... ညေနက်ေတာ့ ဆရာမက အိမ္ေတြအကုန္လံုးကို ဖုန္းဆက္ၿပီးတိုင္ထားေတာ့ လူၾကီးေတြရဲ႕ အဖ်င္ခံခဲ့ရတာေတြ... အမ်ားၾကီးပဲ အမွတ္တရေတြက.. အဲဒါေတြေတြးမိရင္ သူတို႔ကိုသတိရမိတယ္.... တကယ္

ကၽြန္မရ႕ဲ ၿမန္မာၿပည္ခရီးစဥ္ (မႏၱေလး၊ၿပင္ဦးလြင္) (၆)

ေဆာင္းတြင္းမို႔ မႏၱေလးမနက္က နည္းနည္းခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ေလးနဲ႕ပါ....ကၽြန္မတို႔ ကားေလးက အုတ္တံတိုင္းနီနီနဲ႔ ရတနာပံုတကၠသိုလ္ကို ေက်ာ္လာၿပီးေတာ့ လမ္းကေလးက တၿဖည္းၿဖည္းက်ဥ္းလာတယ္... အရိပ္ေကာင္းေကာင္းအပင္ အၾကီးၾကီးေတြေအာက္က ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ မုန္႔ဆိုင္ေတြကိုလဲ လမ္းတေလွ်ာက္ၿမင္ရေသးတယ္... ဆိုင္ကယ္ေတြကိုယ္စီနဲ႕ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေလးေတြ... သူတို႔ေတြကိုၾကည့္ၿပီး ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းတက္တုန္းက အခ်ိန္ကို ၿပန္သတိရမိတယ္... စာသင္ခန္းထက္ ကန္တင္းန္မွာ အခ်ိန္ပိုကုန္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြေပ့ါ.... ကားရပ္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွ ေရွ႕ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဦးပိန္တံတား.....ကၽြန္မေဖေဖနဲ႕ ေမေမက ကၽြန္မတို႔သံုးေယာက္ကို ေတာင္သမန္ရြာဖက္မွာ.. ခ်ေပးခဲ့ၿပီး အမရပူရဖက္မွာ ေစာင့္ေနမယ္လို႔ေၿပာၿပီး.. ထြက္သြားၾကသည္.... ဘယ္လိုပဲၿဖစ္ေနေန ဦးပိန္တံတားကို အစအဆံုး ေလွ်ာက္ဆိုတဲ့ သေဘာ...

သံုးေယာက္သား တံတားေပၚေလွ်ာက္ရင္း ဓာတ္ပံုရိုက္ရင္းနဲ႔ ေလွ်ာက္လာၾကသည္.... ဦးပိန္တံတားကို ဟိုးအရင္က အမရပူရဖက္ကေန ခဏတၿဖဳတ္ေရာက္ဖူးေပမဲ့ နည္းနည္းေလာက္ေလွ်ာက္ၿပီးတာနဲ႔ လွည့္ၿပန္ၿဖစ္တာမ်ားေတာ့ ေတာင္သမန္အင္းၾကီး ဒီေလာက္လွလိမ့္မယ္လို႔ မထင္ခဲ့မိတာအမွန္..... အင္းထဲက စိုက္ခင္းစိမ္းႏုႏုေတြ.... ယာတဲေလးေတြ.... ဘဲအုပ္ေတြ... ၿပီးေတာ့ ဘဲေက်ာင္းေနတဲ့ ေလွေပၚက ေကာင္ေလး.... တကယ့္ ပန္းခ်ီကားလိုပါပဲ.... အင္းထဲက အပင္ၾကီးေအာက္က ကုန္းကေလးေပၚမွာေဆာက္ထားတဲ့ တဲၾကီးထဲမွာေတာ့.. လြယ္အိတ္ကေလးေတြကိုယ္စီနဲ႔ ေက်ာင္းသားအမ်ားစုကိုၿမင္ရသည္.... ၿပီးေတာ့ သတိထားမိတာတစ္ခုက တံတားေပၚၿဖတ္သြားတဲ့ လူအမ်ားစုက လြယ္အိတ္ကိုယ္စီနဲ႔ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြ.... တခ်ိဳ႕ကႏွစ္ေယာက္တည္း... တခ်ိဳ႕ အဖြဲ႕လိုက္... ေအာ္ဟစ္စေနာက္ၿပီး ေဟးလား၀ါးလားနဲ႕... သူတို႕ေလးေတြကိုၾကည့္ၿပီး... ေက်ာင္းတုန္းကသူငယ္ခ်င္းေတြကို သတိရမိသလို.. အဲဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳး ၿပန္မရႏိုင္ေတာ့တာ ေတြးလိုက္မိေတာ့... ရင္ဘတ္ထဲက ေအာင့္သလိုလို....

ေနာက္ .... တံတားေပၚမွာၾကံဳရတာတစ္ခုက.... ကၽြန္မတို႕တံတားေပၚစေလွ်က္ကတည္းက ေကာင္ေလးတဖြဲ႕ အေနာက္ကေနပါလာတာ သတိထားမိတယ္.... ေနာက္ကေန မၾကားတၾကားစရင္းသူတို႔ပါလာတယ္.... ငယ္ငယ္တုန္းကဆိုရင္ေတာ့ ေဒါသထြက္မိမွာေသခ်ာတယ္.... ခုေတာ့ သူတို႕က ကိုယ့္ထက္ ၆ႏွစ္ ၇ႏွစ္ေလာက္ အနည္းဆံုးငယ္မွာဆိုေတာ့ ကေလးေတြပဲဆိုၿပီး ကၽြန္မတို႔ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ဓာတ္ပံုေတြရိုက္စရာရွိ ရိုက္ေနလိုက္တယ္.... ကိုယ့္အာရံုနဲ႕ကိုယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို႔က ခပ္ေႏွးေႏွးေပါ့.... ၾကာေတာ့ ဘာ response မွလဲမရွိ... ေၿဖးေၿဖးေလးလဲသြားေနတာဆိုေတာ့ သူတို႔စိတ္မရွည္ေတာ့ဘူးနဲ႕တူပါတယ္.... ေနာက္ဆံုးကၽြန္မတို႕ကိုေက်ာ္တက္သြားတယ္.... ၿပီးေတာ့လွည့္ၾကည့္ၿပီး.. ေၿပာသြားေသးတယ္.... အဲဒီစကားကိုၾကားၿပီး ကၽြန္မေရာ ဇာမဏီေရာ.. ရယ္ရမလို စိတ္ဆိုးရမလို ေအာင့္သက္သက္နဲ႕က်န္ခဲ့ရတယ္... ေၿပာသြားတာက ... `ဟာ... ဟိုင္းတီးၾကီးေတြပါကြာ´ တဲ့...


ေနာက္ မဟာၿမတ္မုနိဘုရားၾကီးကို ၀င္ဖူးၾကတယ္.... အဲဒီကအၿပန္.. ေန႔လည္စာစားၾကေတာ့ ေမေမက သူ႔အၾကိဳက္ ခရုဟင္းမွာတယ္.... မိုးရာသီမွာ အိမ္ၿခံစည္းရိုးေတြမွာ ေတြ႔ရတတ္တဲ့ ခရုလိုပံုစံေတြ.. သူကနည္းနည္းေသးတယ္.. မစားဘူးတဲ့ အထူးအဆန္းဆို စားၾကည့္လိုက္ခ်င္တဲ့ ကၽြန္မနဲ႔ ဇာမဏီ.. ထမင္းမစားခင္ အရင္ေရာက္လာတဲ့ ခရုဟင္းကို ၀မ္းသာအားရနဲ႔ ကၽြန္မတို႕စားဖို႔ၾကိဳးစားၾကတာ... ေမေမ့ေဘးမွာ ခရုခြံေတြပံုလာတဲ့အထိ.. ကၽြန္မတို႔မွာ တစ္ေကာင္စားလို႔မရေသးဘူး... ေဖေဖနဲ႔ ကားေမာင္းသမားၾကီးကေတာ့ သူတို႔အေၾကာင္းသူတို႔ သိၾကလို႔နဲ႕တူတယ္... ခရုဟင္းကို ထိကိုမထိၾကဘူး... ခရုဟင္းစားရင္ အဆုတ္အားေကာင္းတယ္လို႔ေၿပာၾကေပမဲ့.. ကၽြန္မကေတာ့ တၿခားနည္းေတြနဲ႔ပဲ အဆုတ္အားေကာင္းေအာင္ လုပ္မယ္လို႔ ဆံုးၿဖတ္လိုက္တယ္...

ေန႔လည္ ၂နာရီေက်ာ္ေလာက္မွာ.. ကၽြန္မတို႔ ေမၿမိဳ႕ (သို႔မဟုတ္) ၿပင္ဦးလြင္ကို တက္ခဲ့ၾကတယ္... မႏၱေလးနဲ႔နီးတဲ့ ဖက္အၿခမ္းက အပင္ေတြက အရြက္ေတြေၾကြၿပီး အရိုးေတြၿပိဳင္းေနေပမဲ့ ၂၁မိုင္ရဲ႕ဟိုဘက္မွာေတာ့... ေလေလးကလဲ စိမ့္ၿပီးေအးလာသလို.. အပင္ေတြလဲပိုၿပီးစိမ္းစိုလာတယ္... ေအာင္ခ်မ္းသာအလြန္ ေလာက္ကစလို႕... နီရဲရဲ ခရစၥမတ္ပန္းေတြက လမ္းတေလွ်ာက္လံုးပြင့္လို႔.. .... ပင္လံုးကၽြတ္ အရြက္မရွိေအာင္ပြင့္ေနတဲ့ ပန္းေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ပန္းေလးေတြကိုၿမင္ေတာ့ အဲဒါခ်ယ္ရီေပါ့လို႔ ေၿပာလိုက္ေတာ့... တလမ္းလံုးစကားမ်ားခဲ့တဲ့ ဇာမဏီ အသံတိတ္သြားတယ္.... ၿပီးေတာ့ လွလိုက္တာဆိုၿပီး သူၾကည့္မ၀ၿဖစ္ေနတယ္.. ဒါသူ႕ဘ၀မွာခ်ယ္ရီကို ပထမဆံုးၿမင္ဖူးတာကိုး.... သူ႔ခံစားခ်က္ကိုကၽြန္မသိတာေပါ့... ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လည္း ခ်ယ္ရီကို ပထမဆံုးၿမင္ဖူးတုန္းက အဲဒီလိုပဲ... ရန္ကုန္မွာၾကီးၿပင္းခဲ့တဲ့ ကၽြန္မတို႔အတြက္ ခ်ယ္ရီဆိုတာ ကဗ်ာေတြ စာေတြ ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာပဲရွိခဲ့တာေလ... ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ရွမ္းၿပည္ဖက္ခရီးထြက္ရင္ေတာင္ ေႏြရာသီမို႕ခ်ယ္ရီကိုမေတြ႔ခဲ့ရ.... စိန္ပန္းၿပာနဲ႕ပဲ စိတ္ေၿဖခဲ့ရတာ.... ခုေတာ့ ခ်ယ္ရီေတြမ်ား... ဘယ္ေနရာၾကည့္ၾကည့္ သူခ်ည္းပဲ...

တည္းမယ့္ဟိုတယ္ေရာက္ေတာ့ ဟိုတယ္၀င္းထဲက အပင္ၾကီးတစ္ပင္ အသီးေတြေ၀ေနတာေတြ႔လို႕ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေထာပတ္ပင္တဲ့..... ေထာပတ္သီးၾကိဳက္တဲ့ ေထာပတ္သီးပင္တခါမွ မၿမင္ဖူးတဲ့ ကၽြန္မတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ၀မ္းသာအားရနဲ႕ ဓာတ္ပံုရိုက္ရင္း ၀န္ထမ္းေတြအလစ္မွာ အသီးေတြကို ခဲနဲ႕ခူးခ်ရေအာင္လို႔လဲ တိုင္ပင္ၾကေသးတယ္... (တကယ္ေတာ့ဘယ္လုပ္ပမလဲေနာ္... အာေခ်ာင္ၾကည့္တာေပါ့... အဲဒါေၾကာင့္သူမ်ားေတြကလဲေၿပာပါတယ္.... နင္တို႔ႏွစ္ေယာက္က ဖားလိုပဲတဲ့ ကိုယ့္အသံေၾကာင့္ေသမွာတဲ့... :P )...။ ၿပီးေတာ့ အရြက္တရြက္မွမရွိပဲ တပင္လံုးပန္းၿဖဴၿဖဴေတြပြင့္ေနတဲ့... အပင္ကို ညီမေလးက ခ်ယ္ရီအၿဖဴလားမသိဘူးဆိုေတာ့.. ကၽြန္မတို႔ ဥာဏ္ၾကီးရွင္ႏွစ္ေယာက္ကလဲ ဟုတ္လားမသိဘူးဆိုၿပီး ဇေ၀ဇ၀ါနဲ႔.. အဲဒီ ပန္းေတြက ေမႊးလည္းေမႊးေသးတယ္... သင္းသင္းေလးရယ္....

အဲဒီေန႔ညေန ကၽြန္မတို႔ မဟာအ့ံထူးကံသာဘုရားကို သြားဖူးၾကတယ္...။ အရင္ဆို ဘုရားေစာင္းတန္းမွာ စပယ္တို႔ ေရႊပန္းေငြပန္းတုိ႕ကို ၿမင္ရေပမဲ့.. ဒီတစ္ေခါက္ ခ်ယ္ရီကံုးေလးေတြကို ေရာင္းေနတာေတြ႕ရတယ္.. ခ်စ္စရာေလးေတြ..... ... ရာသီဥတုကလည္း ေအးသထက္ေအးလာတယ္... စကၤာပူမွာမရွိတဲ့ ေဆာင္းရာသီကို ခံစားခ်င္လြန္းလို႔ဆိုတဲ့ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္လဲ ေအးလိုက္တာ ေအးလိုက္တာနဲ႔ေအာ္ရင္း ေပ်ာ္ေနၾကတယ္...။ ေန၀င္သြားေပမဲ့ က်န္ခဲ့တဲ့ အလင္းေရာင္ေအာက္မွာ ဘုရားရွိရာကုန္းၿမင့္ကေနၿမင္ရတဲ့ ေတာင္ယာေတြကို ၾကည့္ရတာ အိမ္မက္လိုမႈန္၀ါး၀ါးနဲ႕.....

ညဖက္လူၾကီးေတြအိပ္မွ ကၽြန္မတို႔သံုးေယာက္ အခန္းအၿပင္ထြက္ၿပီး ပါးစပ္ထဲက အေငြ႕ေတြထုတ္ရင္း ေပ်ာ္ၾကေသးတယ္.... ဒါမ်ိဳးက စကၤာပူလိုကၽြန္းပိစိေလးမွာမရႏိုင္ဘူးေလ......

ဆက္ရန္

ကၽြန္မ ခဏခဏေမ့ေနတဲ့ April Fool

မေန႕ညက မနက္ၿဖန္ဧပရယ္ဖူးလ္ပဲဆိုတာ သတိရမိေပမဲ့.... ဒီေန႕က်ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း အိပ္ရာထေနာက္က်တာနဲ႔ သြားစရာရွိတာ ကသုတ္ကရက္သြားရတာနဲ႔... ဧပရယ္ဖူးလ္ကိုေမ့သြားတယ္.......

ၿပန္ေရာက္ေတာ့ ဘေလာ့ေလးထဲ ဘာမ်ားထူးေသးလဲဆိုၿပီး ၀င္ၾကည့္ေနတုန္း.... ရယ္စရာေတြေရးတတ္တဲ့ ကိုရင္ညိန္းရဲ႕ ဘကုန္း(blog) ေက်းရြာမွ အၿပီးတုိင္ထြက္ခြာၿခင္း ဆိုတဲ့ ပို႕စ္ေခါင္းစဥ္ကိုၿမင္လိုက္ေတာ့..... ဟယ္ ဘာၿဖစ္လို႔ပါလိမ့္ ဆိုၿပီး (စာေရးေကာင္းတဲ့ ဘေလာ့ဂါတေယာက္....ၿပီးေတာ့ အညာရြာအေၾကာင္းေလးေတြ ေရးလို႔လဲသေဘာက်တာေၾကာင့္...) စိတ္မေကာင္းၿဖစ္တာေရာ... အဘယ္သို႕ေသာအေၾကာင္းေၾကာင့္နည္းဟု စပ္စုခ်င္တာေၾကာင့္ေရာ.... ကိုရင္ညိန္းရဲဲ႕ဘေလာ့ကို ၀င္ၾကည့္လိုက္ၿပီး..... ပထမဆံုး ကြန္မန္႕ကိုဖတ္ၿပီးခိ်န္မွာ... ငါေတာ့ခံလိုက္ရၿပီဆိုတာ..... သေဘာေပါက္သြားရတယ္.... ဒီေန႔ ဧပရယ္ဖူးလ္ပဲ ဆိုတာကို သတိရသြားတယ္.....

ဒါေတာင္ အမွတ္ကမရွိဘူး.... ၿဖစ္ပံုက... မခင္ဦးေမ ဘေလာ့ကေနတဆင့္....zt ဆိုတာေတြ႕တယ္ သူမ်ားဘေလာ့ရ႕ဲ ကြန္မန္႔ေတြမွာၿမင္ဖူးေနက်နာမည္ဆိုေတာ့ ၀င္လည္ၾကည့္လိုက္တယ္..... ၀မ္းသာစရာ သတင္းေကာင္းမ်ားတဲ့.... ေခါင္းစဥ္က...။.မလိခတို႔က ႏွစ္ခါမဆြယ္ရဘူး ဒါမိ်ဳးဆို.... ၀မ္းသာအားရနဲ႕ကို ဖတ္ပစ္လိုက္တာ..... ဖတ္ရင္းဖတ္ရင္း ၀မ္းသာလြန္းလို႕ ရင္ထဲမွာေတာင္ တလွပ္လွပ္နဲ႔ .... ေနာက္ဆံုးအပိုဒ္ရဲ႕ ပထမဆံုး စာေၾကာင္း `အခု ေျပာသြားတဲ့ သတင္းေတြက တကယ့္ကို မယံုႏိုင္စရာပါပဲ´ ဆိုတဲ့အထိ... မလိခတို႔ကယံုတုန္း...... ဧပရယ္ဖူးလ္ဆိုတာလဲ ထပ္ေမ့သြားေသးရဲ႕..... ေနာက္ထပ္စာေၾကာင္းတစ္ေၾကာင္းထပ္ဖတ္ၿပီးေတာ့မွ..... သေဘာေပါက္လိုက္မိေတာ့တယ္.... ၁၅မိနစ္ေလာက္အတြင္းမွာ ၂ခါေလာက္အရူးလုပ္ခံသြားရေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာအားေပးေနေပမဲ့ ရင္ထဲကေတာ့ ေအာင့္တာေပါ့.... ေနာ့္...

ေနာက္....ညေနက အၿဖစ္ကိုသတိရသြားမိတယ္.... ကၽြန္မ အိမ္ကေန mrt station ကိုသြားရင္ မီးပြိဳင့္တခုကို ၿဖတ္သြားရတယ္... လမ္းကူးၿပီးတဲ႔ အခ်ိန္မွာ..`ေဟး´ ဆိုတဲ့ အသံအက်ယ္ၾကီးၾကားလိုက္ရတယ္.. အမွတ္တမဲ့လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္မ ၿဖတ္ခဲ့တဲ့ လမ္းတေလွ်ာက္ေလွ်ာက္လာတဲ့ အသက္ ၄၀ေက်ာ္အရြယ္လူတစ္ေယာက္.. အဲဒီနားမွာက ကၽြန္မရယ္ Indianလူမ်ိဳးတစ္ေယာက္ရယ္ပဲရွိတာ... အဲဒီလူကလည္း.. ခဏလွည့္ၾကည့္ၿပီး သူနဲ႔မဆိုင္သလို ေအးေအးေဆးေဆးသြားေနသည္... ဒါဆိုကၽြန္မ ကိုေခၚတာလား.... ကၽြန္မ လဲအဲဒီလူကိုမသိ... ေနာက္တစ္ေခါက္လွည့္ၾကည့္ေတာ့ `ေဟး´လို႔ထပ္ေအာ္ၿပီး... လက္လွမ္းၿပသည္... ၿပီးေတာ့ အဲဒီလူပံုစံက အသားညိဳညိဳ .. မုတ္ဆိတ္ေမြးေတြနဲ႔ ရုပ္ကညွင္းသိုးသိုး... ညစ္တီးညစ္ပတ္လဲနည္းနည္းႏိုင္သည္... ၀တ္ထားတဲ့ အကီ်ၤက ကၽြန္မ၀တ္ထားတာနဲ႔ဆင္တူ (ကၽြန္မက ေယာက်ၤားေလး၀တ္တီရွပ္ေတြ ၀တ္ေလ့ရွိပါတယ္...).။ ၿဗဳန္းဆို ၀င္လာတဲ့ အေတြးက ကၽြန္မနဲ႕လဲ မသိပဲ ကၽြန္မကိုေခၚေနေတာ့... ဒီလူအရူးမ်ားလား... ကၽြန္မ ကိုလိုက္ဆြဲရင္ေတာ့ ဒုကၡ.... ။ မတိုင္ပင္ရပါပဲ ကၽြန္မရဲ႕ေၿခေထာက္ႏွစ္ဖက္က အလိုက္တသိအရင္ထက္ ႏွစ္ဆၿမန္ေအာင္သြားေနသည္... ။ ေၿပးလဲမေၿပးရဲဘူးေလ... ေတာ္ၾကာ ကၽြန္မေၿပးတာၿမင္ၿပီး ေနာက္က ေၿပးလိုက္လာရင္.... ေတြးရင္းၾကက္သီးထမိသည္....။ အဲဒီလိုနဲ႔.. လမ္းမၾကီးကေန mrt station ဘက္ခိ်ဳးတဲ့ေနရာကို ခိ်ဳးလိုက္ေတာ့ ေဟးဆိုတဲ့ အသံႏွစ္ခါေလာက္ဆင့္ၾကားရၿပီး... ေၿခသံၿမန္ၿမန္တစ္ခုကိုပါၾကားလိုက္ရေတာ့... မလိခပဲေလ ဘယ္ရမလဲ.. သတိၱကခပ္ေကာင္းေကာင္းဆိုေတာ့... တခိ်ဳးတည္း လံုးေနေအာင္ကိုေၿပးပစ္လိုက္တာ... mrt station အေပၚေရာက္တဲ့ အထိပဲ... အဲဒါေတာင္ ေနာက္ကလိုက္လာေလမလားဆိုၿပီး.... ေလွကားအတက္ကိုစိုးရိမ္တၾကီး mrt မလာမခ်င္းၾကည့္ေနမိေသးတာ.. အဲဒီလို သတိၱရွိတာပါဆို....

ဒါေၾကာင့္ေတြးမိတယ္... ေၾသာ္ငါ့ႏွယ္....ဒီ April Fool ကထူးၿခားလွခ်ည့္ရဲ႕လို႕... အရူးလဲလုပ္ခံရေသး.. အရူးလဲလိုက္ခံရေသးတယ္လို႔....




ခင္မင္လ်က္
မလိခ