မလိခ ဆိုတာ....

မလိခဆိုတာ ဘယ္သူလဲလို႔ သိခ်င္ၾကမလားပဲ... :) (မသိခ်င္လည္း... မေနႏိုင္လို႔ေၿပာၿပပါ့မယ္)....

သိပ္အမ်ားၾကီးေတာ့မဟုတ္ပါဘူး မေနႏိုင္လြန္းလို႔ ေၿပာမိတာပါ...

မလိခဆိုတာ... ၂၀၀၉ အစမွာမွ ၿပီးသြားတဲ့ေက်ာင္းရယ္.... အလုပ္ရွာမယ္ဆိုကာမွ တည့္တည့္တိုးတဲ့ recession ဆိုတာၾကီးရယ္ကို အၾကီးအက်ယ္မုန္းတီးေနတဲ့သူတစ္ေယာက္ပါ.... :( (အဟင့္ စိတ္နာတယ္.... )

ကၽြန္မရဲ႔ ၿမန္မာၿပည္ခရီးစဥ္ (ပုဂံ)

ၿမန္မာၿပည္ကို မၿပန္ၿဖစ္တာ ၂ႏွစ္ေလာက္ရွိၿပီဆိုေတာ့ ကၽြန္မေရာ ကၽြန္မရဲ႕ခရီးသြားေဖာ္သူငယ္ခ်င္းေရာ (သူမက ကၽြန္မရ႕ဲခရီးသြားေဖာ္စစ္စစ္ပါ... သူမနဲ႔ သြားခဲ့တဲ့ခရီးေတြအေၾကာင္း ၾကံဳရင္ ေၿပာၿပခ်င္ပါေသးတယ္) ေက်ာင္းမပိတ္ခင္ ငါးလေလာက္အလိုကတည္းက စိတ္ကူးေတြယဥ္ရ ခရီးစဥ္ေတြပလန္ဆြဲရနဲ႕ အမွန္အတိုင္းေၿပာရရင္ အဲဒီ semester ကိုဘယ္လိုမွေက်ာင္းမတက္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ကို ၿမန္မာႏိုင္ငံၿပန္ဖို႔ ရူးခဲ့တာပါ.. တၿခားသူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း ဆြယ္တရားေဟာၿပီး စည္းရံုးေရးဆင္းၾကပါေသးတယ္... ဒါေပမဲ့ ခြင့္မရတဲ့သူနဲ႔.. ေက်ာင္းေခၚခ်ိန္မၿပည့္မွာေၾကာက္တဲ့သူနဲ႔ (ကၽြန္မတို႕ အစီအစဥ္ကလဲ ေက်ာင္းတပတ္ဖ်က္ၿပီး ၿပန္မယ့္အစီအစဥ္ကိုး..) ေနာက္ဆံုးေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ကၽြန္မတို႕ organizer ႏွစ္ေယာက္ပဲ ၿပန္လာၿဖစ္တယ္..။

၁၆ရက္ေန႔ ေန႔လည္ရန္ကုန္ေရာက္ၿပီး ၁၇ရက္ေန႕ ညေန express နဲ႔ ကၽြန္မတို႕ႏွစ္ေယာက္ရယ္ ကၽြန္မ၀မ္းကြဲညီမ ေပါက္စနရယ္ ပုဂံကို စထြက္ၾကပါတယ္..(ခုေရာက္ခုထြက္ လြန္လွခ်ည္လားလို႔ေတာ့ မထင္ပါနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းရင္ အဲဒီလိုေတြၿဖစ္တတ္ပါတယ္ ေၿမွာက္ေပးတဲ့သူကလဲရွိတယ္ေလ :) ...ကၽြန္မေမေမေပါ့..).. သူငယ္ခ်င္းက တစ္ၿခားလူတစ္ေယာက္နဲ႕ထိုင္ၿပီး ကၽြန္မကေတာ့ ကၽြန္မညီမေလးနဲ႔တူတူထိုင္ရင္း သူပံုစံမ်ိဳးစံုအိပ္သမွ်ဒဏ္ကိုခံရပါတယ္... ရန္ကုန္ကစထြက္ထြက္ခ်င္း ေထာက္ၾကံ့၊ လွည္းကူးေက်ာ္လာေတာ့ လယ္ကြင္းစိမ္းစိမ္းေတြရယ္ ၀င္ခါနီးဆဲဆဲေနလံုးနီနီရယ္ သစ္ပင္အုပ္အုပ္ေလးေတြနားမွာေတြ႔ရတတ္တဲ့ ၿမဴခိုးၿဖဴၿဖဴေတြရယ္.. လွလိုက္တာဟယ္ ဆိုတဲ့ စကားကိုႏႈတ္ဖ်ားက မခ်ႏိုင္ေအာင္ၿဖစ္ခဲ့ရတယ္....။ ၿပီးေတာ့ ၾကံဳရတာက ခရီးခဏခဏသြားတဲ့ကၽြန္မက ကိုယ့္ဘာသာလူတတ္ၾကီးလုပ္ၿပီး ဘယ္ေတာ ့ၿပည္ ေရာက္မလဲဆိုၿပီး ေမွ်ာ္ေနေသးတယ္ (အရင္က ပုဂံသြားတဲ့ကားေတြက မေကြးလမ္းကသြားတာကိုး).... ေနာက္မွသိရတာက ပုဂံသြားတဲ့ ကားေတြက မေကြးလမ္းၾကမ္းလို႔ မႏၱေလးလမ္းကပဲသြားတယ္တဲ့....။

ၿမန္မာႏိုင္ငံ အလယ္ပိုင္း၀င္လာေတာ့ အညာေဆာင္းကသိတဲ့အတိုင္း ...ကားထဲမွာကေႏြးေနေပမဲ့ ဘယ္အေပါက္က ဘယ္လို၀င္လာမွန္းမသိတဲ့ ေလက ကၽြန္မေၿခေထာက္ေတြကိုတုိက္ေတာ့.... အားပါးပါး စိမ့္ေနေအာင္ေအးသည္....။ ကၽြန္မေၿခေထာက္တင္ရေလာက္ေအာင္လဲ ထိုင္ခံုကမက်ယ္... (ကၽြန္မ ၀ တာေၾကာင့္လဲပါမွာေပါ့) ညီမေလးက အိပ္တာက ကိုးလို႔ကန္႕လန္႕... စကၤာပူမွာ ရာသီဥတုပူလို႔ မၾကိဳက္ဖူးဆို... ၿမန္မာၿပည္ရဲ႕ ေဆာင္းတြင္းကို သိပ္ခ်စ္တယ္ဆို.. ခံေပါ့လို႔ ကိုယ့္ဘာသာကို အားေပးရေသးသည္....။ ေနာက္ လမ္းမွာ ကားရပ္ေတာ့ (ဘယ္မွာရပ္တာလဲလို႔ မေမးပါနဲ႔ ကိုယ့္ဘာသာကို observation ေကာင္းတာကို ရွက္လြန္းလို႔ပါ).. ကၽြန္မတို႔သံုးေယာက္ က်န္းမာေရးကိစၥၥၥၥၥ ရွင္းၿပီးေတာ့ ညစာစားဖို႕လုပ္ၾကတယ္... လူတတ္ၾကီးကၽြန္မက က်န္တဲ့ႏွစ္ေယာက္ကို ဘာစားမလဲေမးေတာ့ သူတို႔က ထမင္းေၾကာ္ ၾကက္သားနဲ႔တဲ့.... ဒါနဲ႔ကၽြန္မက ၾကက္သားႏွစ္ပြဲ ၀က္သားတစ္ပြဲလို႕ မွာလိုက္ပါတယ္.... ၿပီးေတာ့ အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ဆက္ငိုက္ပါတယ္... ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္မကိုလက္နဲ႕လွမ္းတို႕ေတာ့မွ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ စားပြဲထိုးအမ်ိဳးသမီးက ရွိေနတုန္း... အဲဒီခါၾကမွ ကၽြန္မလည္းမ်က္စိနည္းနည္းက်ယ္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းဖက္ကို ဘာၿဖစ္လို႔လဲဆိုတဲ့ အၾကည့္နဲ႕ၾကည့္ေတာ့မွ သူငယ္ခ်င္းက ၀က္သားမရဘူးတဲ့ တၿခားဘာနဲ႕စားမလဲလို႔ေမးေနတာ... ... သူငယ္ခ်င္းက မသိမသာေမးဆတ္ၿပေတာ့မွ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လားလား.... မြတ္စလင္ဘာသာေတြရ႕ဲ ၇၈၆ အမွတ္အသားေတြ စာတန္းေတြ.. ဆိုင္နံရံမွာကပ္ထားတာမွ အၿပည့္ ကၽြန္မေတာ္ေတာ္ေလး အားနာသြားတာေၾကာင့္ ၾကက္သံုးပြဲပဲေပးပါလို႔ အလ်င္အၿမန္မွာလိုက္ရတယ္.... ေနာက္မွ သတိထားမိတာက အဲဒီအမ်ိဳးသမီးက ဆိုင္ရွင္ၿဖစ္ပံုရတယ္.... ကၽြန္မၿဖင့္အားနာလိုက္တာ ...... အရမ္းပဲ ...... မလိခတို႕ ပတ္၀န္းက်င္ေလ့လာေရးေကာင္းပံုက အဲဒီလို.... (သူငယ္ခ်င္းကလဲ သူကၽြန္မကို မ်က္ရိပ္ၿပေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီတဲ့..)...

အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ကၽြန္မညီမေလးက ကားဒရိုင္ဘာၾကီးက သူမအိပ္ရပဲ သမီးတို႕ခ်ည္းအိပ္ေနတာကို မနာလိုလို႕နဲ႕တူတယ္... ကားခဏခဏရပ္တယ္....... အဲဒီလိုေၿပာရေလာက္ေအာင္ အိပ္ေပ်ာ္မလိုရွိလိုက္ ကားက စစ္ေဆးေရး (သာ၀ထိမွာလို႔ထင္ပါတယ္) က်န္းမာေရး ခဏခဏရပ္လိုက္နဲ႔က လြဲရင္ ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္ ငါးနာရီေလာက္ ကၽြန္မတို႕ ပုဂံကို ေခ်ာေခ်ာေမာေမာေရာက္သြားပါတယ္.... ကိစၥတစ္ခုေၾကာင့္ ၿမင္းၿခံကိုလာရင္း ပုဂံကိုၾကိဳေရာက္ေနတဲ့ ကၽြန္မမိဘႏွစ္ပါးနဲ႔ ကၽြန္မတို႕သံုးေယာက္ဆံုပါတယ္....

ဆက္ရန္

အားငယ္လိုက္တာ

သူမ်ားဘေလာ့ေတြမွာ ဘယ္သူကေတာ့ ဘယ္သူနဲဲ႕ခင္လို႔ ဘယ္သူ႕အေၾကာင္းၿပဳၿပီး ဘေလာ့ေလာကထဲ ေရာက္လာတာတို႔..... ၿပီးေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ကြန္မန္႕ေတြမွာ စိတ္မဆိုးစတမ္း စၾကေနာက္ၾက ... အားေပးၾက.... အၾကံေပးၾကနဲ႕ၿမင္ရေတာ့ ကၽြန္မ တကယ္... အားငယ္ပါတယ္..... ကၽြန္မရဲ႕ စီေဘာက္စ္ဆိုတာကလဲ.... တစ္မ်က္ႏွာေတာင္မၿပည့္တဲ့ဟာရယ္..... အားငယ္လိုက္တာ တကယ္ပါ.....

ဘေလာ့ဂ္ဆိုတာ ဘယ္လိုဟာမ်ိဳးလဲဆို ကၽြန္မတကယ္မသိခဲ့တာပါ.... ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ပတ္သက္ရင္ သိပ္စိတ္မ၀င္စားတာေၾကာင့္လဲ ပါပါတယ္..... တေန႕ ေက်ာင္းကလည္းပိတ္.. အလုပ္ကလဲ မရွိတဲ့ေန႕... ကၽြန္မအခန္းေဖာ္က မုန္႕ဟင္းခါးခ်က္ေတာ့ သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အိမ္မွာလူစံုေနပါတယ္... (အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မက ဘာမွမခ်က္တတ္ေတာ့ ေတာက္တိုမယ္ရပဲ ကူႏိုင္ပါတယ္.... ခု ကၽြန္မစားလို႔ရေအာင္ေတာ့ ခ်က္တတ္ေနပါၿပီ.. ကၽြန္မေမာင္ေတြကိုေတာ့ စားခ်င္စား မစားခ်င္ေနဆိုၿပီး ေၾကညာထားလို႔ သူတို႔ကေတာ့ အၿပင္မွာပဲစားၾကတာမ်ားပါတယ္..).... ။ လူတအားမ်ားရင္ ကၽြန္မကမေနတတ္... ၿပီးေတာ့ သူတို႔စကား၀ိုင္းထဲကလဲ ကၽြန္မသိပ္စိတ္၀င္တစား မရွိလွတဲ့အေၾကာင္းေတြ.... အခန္းထဲမွာေနရေအာင္ဆိုေတာ့လဲ အိပ္ခန္းေရာဧည့္ခန္းေရာလူကအၿပည့္..... အဲဒီမွာ အာရံုလႊဲလို႔ရေအာင္ ကြန္ပ်ဴတာကို ဟိုကလိဒီကလိလုပ္ရင္း... ဂ်ီေမးလ္ sign in လုပ္တဲ့ စာမ်က္ႏွာက ဘေလာ့ဆိုတာကို ၀င္ကလိရင္းက မ်က္စိလည္လမ္းမွားၿပီး ေရာက္လာခဲ့တာပါပဲ.... (ေတာ္ေတာ္ေလရွည္မိၿပီ.... အဟီး).... ဒါေတာင္ ၿမန္မာေဖာင့္မရွိလို႔ ၃ ၄ရက္ေလာက္ဟိုကလိဒီကလိ လုပ္ရေသးတယ္.... ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာလဲ ဘေလာ့ကိုစိတ္၀င္စားတဲ့သူမရွိတာေၾကာင့္လည္း ေတာ္ေတာ္ အခ်ိန္ၾကာခဲ့ရတာပါ.... ၿပီးေတာ့ ပို႕စ္ ၂ခုလား ၃ခုလားပဲတင္ရေသးတယ္... စာေမးပြဲနဲ႔ ဘာေရးရမွန္းမသိတာနဲ႔ ပစ္ထားမိတာ အၾကာၾကီး..... ေနာက္ဂ်ီေတာ့ကသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က သူ႕ဘေလာ့ကိုလာလည္ပါဆိုမွ ကၽြန္မမွာလဲ ဘေလာ့ရွိတာကို သတိရတယ္.... ဒါေပမဲ့ ခုေလာက္ ဘေလာ့အမ်ားၾကီးကို မဖတ္ဖူးေတာ့ ဘာေရးလို႔ေရးရမွန္းမသိ ေယာင္လည္လည္နဲ႔ ပစ္ထားမိၿပန္ေရာ...... အဲဒါေတြေၾကာင့္ ကၽြန္မရဲ႕ဘေလာ့ေလးက အသက္ၾကီးေပမဲ့ အခ်ိန္မစီးသလိုၿဖစ္ေနပါတယ္.... (ဘာမွ မရွိလို႔ပါ..) ခုေက်ာင္းကလည္းတက္စရာမလို အလုပ္ရွာတယ္လို႔ အေၾကာင္းၿပၿပီး အားယားေနေတာ့မွ သူမ်ားဘေလာ့ေတြ ဖတ္ၿပီး ဘေလာ့ဆိုတာ ဒါပါလားလို႕ ခပ္ေရးေရး သိလာမိတာပါ....

ကၽြန္မၾကိဳးစားၿပီးေရးပါ့မယ္.... အမွားပါခဲ့ရင္ ဒါမွမဟုတ္ အၿမင္မေတာ္တာရွိရင္ ၀ိုင္း၀န္းအၾကံေပးၾကပါလို႕..... ၿပီးေတာ့ အားရင္လဲ လာလည္ေပးၾကပါလို႔......ကၽြန္မ တကယ္အားငယ္တတ္လို႔ပါ....

မေပ်ာ္ဘူး....

ဒီပံုကို Google မွရွာယူထားပါသည္။

ေပ်ာ္ရာမွာ မေနပဲ
ေတာ္ရာမွာေနရမယ္....တဲ့
ဘယ္သူေၿပာတာလဲ ဒီစကား....

ရာသီဥတုေတြကို ခ်စ္တဲ့ငါ....
မိုးေလ၀သပဲရွိတဲ့ေဒသမွာ....
ငါ..... မေပ်ာ္ဘူး

ပိေတာက္ပန္းေတြကို ၿမတ္ႏိုးတဲ့ငါ...
ပိေတာက္ေတြကို လ်စ္လ်ဴရႈတာ ၿမင္ရေတာ့...
ငါ.... မေပ်ာ္ဘူး

ခရီးရက္ရွည္ထြက္ရတိုင္း ေပ်ာ္တဲ့ငါ...
နာရီပိုင္းေလာက္နဲ႔ ႏိုင္ငံတနံတလ်ား ေရာက္ႏိုင္ေတာ့.....
ငါ...... မေပ်ာ္ဘူး

အိမ္ၿပန္ခ်င္တဲ့ ငါ......
ပိန္ေနတဲ့ အိတ္ကပ္ကို စမ္းၾကည့္မိေတာ့....
ငါ...... မေပ်ာ္ဘူး

ဘယ္သူေၿပာတာလဲ ဒီစကား....
ေပ်ာ္ရာမွာ မေနပဲ
ေတာ္ရာမွာ ေနရမယ္....လို႕....

မလိခ

ငါ.... လြမ္းတယ္

လြမ္းတတ္ဖို႔ မသင္ရပါပဲ
ငါ..... လြမ္းတတ္ေနတယ္

ၿမဴခိုးေတြ ေ၀ရင္လဲ ..... လြမ္းတယ္
ပန္းေတြ အဆုပ္လိုက္ေၾကြရင္လဲ...... လြမ္းတယ္

ေနညိဳခ်ိန္ေတြမွာလဲ ..... လြမ္းတယ္
တိမ္ၿပိဳခ်ိန္ေတြမွာလဲ ...... လြမ္းတယ္

မိုးစက္ေလးေတြ တေၿဖာက္ေၿဖာက္က်တာေၾကာင့္လဲ...... လြမ္းတယ္
သစ္ရြက္ေလးေတြ တၿဖဳတ္ၿဖဳတ္ေၾကြတာေၾကာင့္လဲ ......လြမ္းတယ္

ကုန္ကုန္ေၿပာရရင္.... လြမ္းေနရတာေၾကာင့္
ငါ...... ပိုလြမ္းတယ္............

မလိခ

အခ်စ္ ကဗ်ာ

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကဗ်ာေလးပါ.... အေၾကာင္းသိေတြမို႔လို႔ နင့္အေၾကာင္းလား... လို႔ စေနာက္ၿပီးေမးၾကည့္ေတာ့..... "ဘယ္သူမွမဟုတ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္းပါ..." လို႔ ပညာရွင္ေလသံနဲ႔ ကၽြန္မကိုၿပန္ေၿဖတယ္....။ "ကဗ်ာ ဆိုတာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံစားမႈကေန ေပါက္ဖြားလာတာ မဟုတ္ဘူးလား" လို႔ အထြန္႔တက္ၾကည့္ေတာ့... "ဒါဆို ကဗ်ာဆရာေတြ ဆို ဘယ္လိုလုပ္မလဲ" တဲ့..။ ကဗ်ာဆရာဆိုတာလည္း .. တၿခားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အၿဖစ္အပ်က္၊ ခံစားမႈ စသၿဖင့္ကို စိတ္ထဲသြင္းၿပီး အဲဒီကေနမွတဆင့္.... ဘာညာ.. ေလွ်ာက္ရမ္းသန္း ေၿပာမလို႔ စဥ္းစားမိေပမဲ့.... ကိုယ္မေသခ်ာတဲ့ အေၾကာင္း ဆိုေတာ့ ဘာမွမေၿပာပဲ ၿငိမ္ေနလိုက္တယ္...။ ကဗ်ာေလးက ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လည္း ခံစားလို႔ရလို႔... အားလံုးကို မွ်ေဝတာပါ...။ ကဗ်ာေခါင္းစဥ္က ရုိးရုိးေလးပါပဲ... "အခ်စ္" တဲ့...။

အခ်စ္

တားၿမစ္ထားတဲ့ သစ္သီးပါ
စားၾကည့္ေတာ့.....;
(ငါ)
ခါးတယ္!

မကၽြမ္းက်င္ဆံုး ကစားနည္းပါ
အၿမဲတမ္း.....;
(ငါ)
ရႈံးတယ္!

အခ်စ္

အခ်စ္

အခ်စ္...နဲ႔....!

အဲဒီလို ေအာ္ဟစ္ေနရင္းနဲ႔ပဲ
ငါနဲ႔ ႏွလံုးသား
ဘုံးဘံုးလဲက်သြားခဲ့ရေပါ့!

အခုတခါေတာ့
ဘယ္သူထူထူ
ၿပန္ကို မထေတာ့ဘူး
ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္လဲက်ရမွာ
ေၾကာက္လြန္းလို႔ပါ!

ငါ....
နာ....တယ္!

(သူငယ္ခ်င္း ငေတ ရဲ႕ကဗ်ာေလးပါ..)

ဟုတ္ပမလားရွင္... ရယ္လို႔...

ဟိုတေလာက ကၽြန္မၾကားမိတာေလးတစ္ခုပါ...။ တကယ္ဟုတ္သလား မဟုတ္ဘူးလား ဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ ၿမင္ဖူးေတြ႔ဖူးတာ မဟုတ္ေတာ့ အေသအခ်ာမေၿပာရဲပါဘူး...။ ဒါဆိုဘာလို႔ blog မွာတင္တာလည္းလို႔ ေမးလာရင္ေတာ့........ ။ ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္မေၿပာၿပပါမယ္...။

ကၽြန္မ ခုေနေနရတဲ့ ဒီႏုိင္ငံေလးမွာ တစ္ေန႔တၿခား ၿမန္မာေတြမ်ားၿပားလာတာကို ၿမင္ေနေတြ႔ေနရပါတယ္...။ အလုပ္လုပ္ဖို႔လာတဲ့သူ.... ေက်ာင္းတက္ဖို႔လာတဲ့သူ.. အစံုပါပဲ...။ အဲဒီထဲမွာမွ.. Employment pass, S pass, Work Permit...စသည္ စသည္ စံုလို႔ပါပဲ... ။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆို Company တစ္ခုထဲမွာတင္ Pass အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ၿမန္မာေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိတယ္လို႔ သိရပါတယ္...။ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း စံုတြဲကလည္း ဒီႏိုင္ငံရဲ႕ Companyၾကီးတစ္ခု(Engineering နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ Company ပါ.) မွာ အလုပ္လုပ္ပါတယ္... သူတို႔ဆီမွာလည္း အဲဒီလိုပဲ အရြယ္စံု ၿမန္မာလူမ်ိဳး အထူးသၿဖင့္ ေယာကၤ်ားေလးေတြ ရွိပါတယ္တဲ့...။ လူတစ္ကိုယ္ စိတ္တစ္မ်ိဳးရယ္လို႔ ဆိုေလ့ရွိေတာ့ ဒီလိုလူမ်ားတဲ့ ေနရာမွာဆို ဝါသနာေတြ စရုိက္ေတြ စံုလို႔ေနေတာ့မွာေပါ့...။ ကၽြန္မေက်ာင္းအားတဲ့ တစ္ေန႔.. သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လည္း အလုပ္မရွိတဲ့ေန႔မွာ ကၽြန္မတို႔သံုးေယာက္ဆံုၿဖစ္ၾကတယ္....။ သူတို႔ကလည္း သူတို႔အလုပ္ကအေၾကာင္း ကၽြန္မကလည္း ကၽြန္မေက်ာင္းကအေၾကာင္း ေရာက္တတ္ရာရာ ေလွ်ာက္ေၿပာၾကရင္းက ... သူတို႔အလုပ္ထဲက တစ္ခ်ိဳ႕အမ်ိဳးသားၾကီးေတြ မိသားစုနဲ႔ေဝး အလုပ္ကပင္ပန္းနဲ႔မို႔ ေတာ္ရာမွာ အေပ်ာ္ရွာၾကတဲ့ အေၾကာင္းေရာက္လာပါတယ္.....။ ေၾသာ္.. ၾကံဳလို႔ေၿပာၿပရဦးမယ္... ဒီႏိုင္ငံမွာ အဲဒီလို အေပ်ာ္ကိုမွလိုလားတဲ့သူေတြအတြက္.. ေနရာသီးသန္႔ရွိပါတယ္...။ ေတာ္ေတာ္လည္းနာမည္ၾကီးပါတယ္...။ အဲဒီလမ္းကို ရိုးရိုးတန္းတန္း လမ္းၿဖတ္သြားတဲ႔ လူေတြကိုေတာင္ အဲဒီကေကာင္မေလးေတြက အတင္းလက္လိုက္ဆြဲၿပီးေခၚတယ္လို႔ ၾကားဖူးပါတယ္..။ ၾကားရတာေတာ့ အေပ်ာ္ရွာခ်င္တဲ့ ကိုကိုေတြ ေတာ္ေတာ္ အၾကိဳက္ေတြ႔မယ့္ပံုပါပဲ... :)..။ ကၽြန္မနဲ႔ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးေတာင္ အဲဒီလမ္းမွာ အဲဒီလိုေတြနာမည္ၾကီးတယ္ဆိုလို႔... စပ္စပ္စုစု ၿမင္ဖူးခ်င္တာနဲ႔ အဲဒီလမ္းကိုၿဖတ္တဲ့ Bus ကိုတမင္စီးၿပီး ကားေပၚကေန ေလ့လာဖူးပါတယ္....။ ဘာမွမေတြ႔ခဲ့ရပါဘူး..... တၿခားေယာက္်ားေလး သူငယ္ခ်င္းေတြက ကၽြန္မတို႔သြားတဲ့ အခ်ိန္က ေန႔လည္ ႏွစ္နာရီေလာက္ၿဖစ္တဲ့အတြက္ သူတို႔ေတြ လုပ္ငန္းမစေသးတာၿဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ ဆိုတယ္....။ အင္း.. ဒါက ဗဟုသုတအၿဖစ္ ကၽြန္မၾကားဖူးတာေၿပာၿပတာပါ....။ ..... ကၽြန္မနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းစံုတြဲ အဲဒီအေၾကာင္းေၿပာၾကရင္း.... ေကာင္ေလးက " အဲဒီကိုေရာက္ဖူးတဲ့ ငါတို႔ရံုးက အစ္ကိုၾကီးေတြကေၿပာတယ္.. အဲဒီမွာ.. ၿမန္မာေကာင္မေလးေတြလည္းရွိတယ္တဲ့... " ... "ေဟ!!!" ကၽြန္မ မၾကားဖူးခဲ့တဲ့ ဘယ္လိုမွထင္မထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာပါ...။ "ဟုတ္ပ မလားဟယ္ ... အာရွကရုပ္ေတြက ခပ္ဆင္ဆင္ေတြမို႔လို႔ ထင္တာေလွ်ာက္ေၿပာတာေနမွာပါ..." ကၽြန္မက လက္မခံႏုိင္လြန္းလို႔ ၿဖစ္ႏိုင္ေၿခေတြ ေၿပာၾကည့္တယ္...။ " အဲဒါေတာ့ ငါလည္းမေလွ်ာက္တတ္ဘူးေဟ့... အဝတ္အစားေရာင္းတဲ့ဆိုင္က Dummy ေတြလို မွန္ေတြေနာက္မွာ Nakedနဲ႔ မိန္းမေတြကို ထည့္ထားၿပီး လူေတြက ဘယ္ေဈး ဘယ္ေဈးဆိုၿပီး ေဈးေခၚေနၾကတာတဲ့ ၿမန္မာလို လည္းေၿပာေနၾကတယ္ဆိုပဲ.... " .....။ သူေၿပာၿပတာကို မ်က္စိထဲပံုေဖာ္ၾကည့္ရင္း ေတာ္ေတာ္ အံ့ၾသ စိတ္ညစ္သြားရတယ္....။ ကိုယ္ေရာသူေရာ မေရာက္ဖူးၾကတာခ်င္း အတူတူေပမဲ့ ကိုယ္မၾကားဖူးတာၾကီး လာေၿပာၿပေနေတာ့... ဟုတ္ႏုိးႏိုး မဟုတ္ႏိုးႏိုး...။ ဒီၾကားထဲ ဘယ္လိုမွ မယံုၾကည္ႏိုင္တဲ့စိတ္နဲ႔... "ဟုတ္ပမလားဟယ္..." လို႔ အထြန္႔တက္ၾကည့္လိုက္ေသးတယ္...။ သူ ကၽြန္မကို ၿပန္ေၿပာလိုက္တဲ့ စကားေၾကာင့္..... ဟိုးအရင္တုန္းက ၿမန္မာရုပ္ရွင္ တစ္ခုရဲ႕နာမည္ကို သြားသတိရမိတယ္.... "ငိုရ်္ ရယ္ရ်္မရေသာ မ်က္ႏွာ" ဆိုတာေလ...။ ကၽြန္မမ်က္ႏွာလည္း အဲဒီလိုပဲၿဖစ္သြားမယ္ ထင္ပါတယ္...။ သူငယ္ခ်င္းက ဘာၿပန္ေၿပာသလဲဆိုေတာ့... "နင္ယံု မယံုေတာ့ မေၿပာတတ္ဘူး... သူတို႔ေၿပာတာေတာ့ အဲဒီမိန္းမေတြထဲမွာမွ ၿမန္မာမေတြက ေဈးေတာ္ေတာ္ၾကီးဆိုပဲ..."..........။ ၿဖစ္မွၿဖစ္ရေလလို႔... သူတို႔ဘဝေလးေတြကို သနားၿပီး စိတ္မေကာင္းပဲၿဖစ္ရမလိုလို.... တို႔ၿမန္မာက ေဈးၾကီးတယ္ေဟ့လို႔ ဆိုၿပီးပဲ ဂုဏ္ယူဝင့္ၾကြားရေတာ့မလိုလို.....ဟိုလိုလို ... ဒီလိုလို................. အဲဒီလို ကၽြန္မၿဖစ္ခဲ့ရတာပါ....။