တစ္ခ်ိန္တုန္းက ၃

ေက်ာင္းအေၾကာင္းသတိရရင္.. မၿဖစ္မေနသတိရမိတာက သူငယ္ခ်င္းေတြ..။ တစ္ေနရာစီ တစ္ႏိုင္ငံစီ.. ဘယ္လိုပဲေဝးေဝး... ခံယူခ်က္ေတြ ဦးတည္ခ်က္ေတြ ဘယ္လိုပဲ ဆန္႕က်င္ ဆန္႕က်င္ .. ကၽြန္မတို႕တူတူ မွ်ေဝခဲ့ၾကတဲ့ ဂ်ီတီစီေန႕ရက္ေတြကေတာ့.. ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏိုင္မဲ့ အမွတ္တရေတြပါပဲ..။ အဲဒီေန႕ရက္ေတြထဲမွာ ကၽြန္မတို႕ ရယ္ေမာခဲ့ၾကတယ္.. ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ၾကတယ္.. ဗရုတ္သုတ္ခေတြလုပ္ခဲ့ၾကတယ္.. ေပါက္ကရေတြ ေၿပာခဲ့ၾကတယ္.. ဘာမဟုတ္တာေတြကို ၿငင္းခံုခဲ့ၾကတယ္.. စိတ္ဆိုးခဲ့ၾကတယ္.. ရန္ၿဖစ္ခဲ့ၾကတယ္.. ငိုခဲ့ၾကတယ္.. တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ မရယ္ရြယ္ပါပဲ နာက်င္ေစခဲ့ၾကတယ္..။ ဘယ္လိုေတြပဲၿဖစ္ခဲ့ၿဖစ္ခဲ့ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ မွတ္ဥာဏ္ေတြမွာ အလြယ္တကူမွတ္မိေနခဲ့တာက အတူတူေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ၾကတဲ့ အခ်ိန္ေတြ..။ သူငယ္ခ်င္းေတြဆံုတိုင္း ၿပန္ေၿပာမိတာက ရယ္ေမာခဲ့ၾကတဲ့ အၿဖစ္ေတြ..။

ကၽြန္မကို ပထမဆံုးေက်ာင္းအပ္နဲ႕ေန႕မွာ ေမေမနဲ႕ေဖေဖက လိုက္ပို႕တယ္..။ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ ေမေမတို႔ မိတ္ေဆြနဲ႕ သူ႕သမီးကို ေတြ႕တယ္..။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပဲ အဲဒီေကာင္မေလးကလဲ ကၽြန္မနဲ႕ ေမဂ်ာတူေနတယ္..။ လူငယ္ဆိုေတာ့လဲ စကားတစ္ခြန္း ႏွစ္ခြန္းေလာက္ေၿပာ ၿပံဳးၿပႏႈတ္ဆက္နဲ႕တင္.. သူနဲ႕ကၽြန္မ ခင္မင္သြားတယ္..။ ေနာက္ icebreaker လုပ္ခ်င္တဲ့ ကၽြန္မက ဘာမွ စကားဆက္မေၿပာပဲ ၿပံဳးေနတဲ့ သူ႕ကို ေက်ာင္းတပတ္ ပတ္ၾကည့္ရေအာင္လို႕.. ဆြယ္လိုက္တယ္..။ သူကလဲ ႏွစ္ခါဆြယ္စရာ မလိုတဲ့ သူမ်ိဳး...။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္မတို႕ ႏွစ္ေယာက္ အဲဒီ ေက်ာင္းေဆာင္ တပတ္ ပတ္ၾကည့္ၾကတယ္.. (သိပ္အေဝးၾကီးေတာ့လဲ မသြားရဲဘူးေလ... မရင္းႏွီးတဲ့ေနရာဆိုေတာ့)..။ သတိထားမိတာက.. ကၽြန္မတို႕ တရပ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိတဲ့ ၿမက္ပင္ရွည္ေတြက ေက်ာင္းပတ္ပတ္လည္ ဝိုင္းေနတယ္..။ ဟိုးခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ႏွစ္ထပ္ေဆာင္ၾကီး တစ္ေဆာင္... လမ္းဟိုဘက္မွာ တိုက္ဝါဝါပုပုေလးတစ္ခု.. (ေနာက္ေတာ့မွ အဲဒီတိုက္ပုေလးက ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ department ၿဖစ္ေနမွန္းသိရတယ္..). ဒါပဲ ...။ အေဆာက္အဦးဆိုလို ကၽြန္မတို႕ၿမင္ရတာ ဒီႏွစ္ခုပဲ..။ က်န္တာက ၿမက္ပင္ရွည္ေတြ...။ အူေၾကာင္ၾကား ကၽြန္မတို႕ ႏွစ္ေယာက္ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ ၾကည့္ေနတုန္း.... အဲဒီၿမက္ပင္ရွည္ရွည္ ၿခံဳေတြၾကားကေန... အစ္ကိုၾကီးတစ္ေယာက္နဲ႕ အစ္မၾကီးတစ္ေယာက္ ထြက္လာတယ္..။ ကၽြန္မတို႕လဲ.. တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ လက္ကုပ္ရင္း .. မ်က္စေတြပစ္ရင္း... ဟယ္ ဘာေတြတုန္း... ရွက္စရာေတြလား...အို....။ ဘာညာ စသည္ၿဖင့္.. ေလွ်ာက္ေတြးရင္း... အဲဒီေနရာက ၿမန္ၿမန္လစ္လာခဲ့တယ္..။ ကၽြန္မရဲ႕ ဂ်ီတီစီေန႕ရက္ေတြထဲမွာ သူမက ကၽြန္မရဲ႕ပထမဆံုးသူငယ္ခ်င္း ၿဖစ္လာတယ္..။ ကၽြန္မတို႕ တြဲၿဖစ္တဲ့ ခုႏွစ္ေယာက္ အဖြဲ႕မွာ သူမက အေကာင္အေသးဆံုးမို႕..ကၽြန္မတို႕က သူမကို တခါတခါ မွင္စာ လို႕ ေခၚတယ္..။

ေက်ာင္းစတက္ရတဲ့ ေန႕မွာေတာ့.. ကၽြန္မရယ္ မွင္စာရယ္ ဇာမဏီဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းရယ္ (ဇာမဏီက ကြန္ပ်ဴတာက .. ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းစဖြင့္ခ်ိန္ သူမေက်ာင္းက မဖြင့္ေသးတာေၾကာင့္ သူမက ကၽြန္မေက်ာင္းကို လိုက္လည္ပါတယ္.. ဆတ္ဆတ္ေဆာ့ေဆာ့ေလ.. ဝါသနာၾကီးၾကတာကိုးး. :P). မွင္စာ့ဦးေလးကားနဲ႕ ေက်ာင္းကိုေရာက္လာတယ္..။ ေက်ာင္းထဲဝင္ေတာ့ အၿမင္ဆန္းေနတယ္လို႕ ထင္မိတာ... ဟိုေန႕က ကၽြန္မတို႕ ေတြ႕ခဲ့တဲ့.ေက်ာင္းသားေရးရာ ပတ္ပတ္လည္က ၿမက္ပင္ ရွည္ရွည္ေတြ မရွိေတာ့ပဲ ရွင္းလင္းေနတယ္..။ ၿမက္ပင္ေတြ မရွိေတာ့မွပဲ... ေက်ာင္းသားေရးရာ တည္ရာထက္ ေၿမအနိမ့္ပိုင္းမွာ ရွိေနတဲ့... တစ္ထပ္တိုက္ အေဆာင္ေတြ တသီတတန္း ကို တေမွ်ာ္တေခၚ လွမ္းေတြ႕လိုက္ရေတာ့တယ္...။ အဲဒီေတာ့မွ .. ေက်ာင္းလာအပ္တဲ့ေန႕က ၿခံဳထဲက ထြက္လာတဲ့ ႏွစ္ေယာက္ကို ေတြးမိၿပီး အားလံုးသေဘာေပါက္သြားတယ္...။ ေအာ္ ငါတို႕လဲ သူတို႕လို ၿခံဳတိုးရေတာ့တာပါပဲလို႕.... (အဲဒီတစ္ထပ္တိုက္ စာသင္ေဆာင္ေတြၾကားမွာက ၿမက္ပင္ရွည္ေတြ ရွိေနေသးတုန္းပဲေလ..)။

ပထမဆံုးစာသင္ခ်ိန္က ရိုးေကာလ္ေခၚတာ နာမည္စာရင္းနဲ႕ လူနဲ႕တိုက္စစ္တာနဲ႕တင္ ၿပီးသြားတယ္..။ ကၽြန္မတို႕ သံုးေယာက္လဲ အသိအကၽြမ္းမ်ားေတြ႕ေလမလား ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္ေပါ့...။ အဲဒီခ်ိန္ ကၽြန္မတို႕စာသင္ခန္းေဘးက ၿဖတ္သြားတဲ့.. ရွပ္အကၤ်ီ အနက္ေရာင္ ေနကာမ်က္မွန္နဲ႕ ေကာင္ေလး.. (အသက္အရြယ္ အရသာ ေကာင္ေလးလို႕ ေၿပာရတယ္.. သူက လူေကာင္ခပ္ၾကီးၾကီးမို႕ ေကာင္ၾကီး ဆိုရင္ ပိုမွန္မလားပဲ.. :P).။ သူ႕ကို ၿမင္ၿမင္ခ်င္း ကၽြန္မ သိလိုက္တယ္..။ ကၽြန္မနဲ႕ အထက္တန္းေက်ာင္းမွာတုန္းက တစ္ခန္းတည္း အတန္းေဖာ္ေကာင္ေလး ။ သူ႕ကိုက နာမည္သိရံု မ်က္မွန္းတန္းမိရံုေလာက္သာသိတာ....။ ဒါေပမဲ့လည္း.. သိတယ္မလား.. လံုးဝမသိတဲ့လူေတြၾကားထဲမွာ နည္းနည္းေလာက္သိတဲ့သူပါေတာ့ အားတက္သြားမိတယ္..။ (ေနကာမ်က္မွန္းၾကီး ၿပဴးတူးၿပဲတဲနဲ႕ ပဲမ်ားလြန္းလိုက္တာ လို႕ အဲဒီတုန္းက မ်က္မုန္းက်ိဳးမိတာကိုေတာ့ ခုထိ ကၽြန္မသူ႕ကို မေၿပာၿဖစ္ခဲ့ဘူး... :D)။ ၿဖစ္ခ်င္ေတာ့ သူကလဲ ကၽြန္မတို႕နဲ႕ ေမဂ်ာတူတူပဲ..။ အခန္းထဲဝင္လာေတာ့.. သူက ကၽြန္မကို မွတ္မိၿပီး.. ၿပံဳးၿပႏႈတ္ဆက္တယ္။ ဆိုးတာတစ္ခုက... “ ဟာ.. ငါနင့္ကို သိတယ္... နင့္နာမည္က ဘယ္သူ..... ” ဆိုၿပီး..ရပ္သြားတယ္...။ ကၽြန္မလဲ နည္းနည္းေတာ့ ေအာင့္သက္သက္ ၿဖစ္သြားေပမဲ့... စိတ္ရွည္သည္းခံတဲ့ မလိခဆိုေတာ့ ၾကည္ၾကည္သာသာပဲ ကၽြန္မနာမည္ေၿပာလိုက္ေတာ့ သူမွတ္မိသြားပါတယ္..။ ဒါေပမဲ့ ပထမဆံုးေက်ာင္းတက္ရတဲ့ အဲဒီရက္မွာ သူက ပဲမ်ားစြာနဲ႕ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ေယာကၤ်ားေလးတစ္အုပ္နဲ႕ သြားေရာထုိင္ေနတယ္..။ ေနာက္ပိုင္း ခင္သြားၾကေတာ့ သူ႕ကို ကၽြန္မတို႕က အာတာလြတ္ၿမိဳ႕စားၾကီး လို႕ ကင္ပြန္းတပ္ထားေပးတယ္..။ သူကလဲ တကယ္ပဲ တူရွာတယ္...။ :P..။ သူက ကၽြန္မရဲ႕ ဒုတိယေၿမာက္ သူငယ္ခ်င္းေပါ့..။

ေနာက္ေန႕ေတြမွာေတာ့ ဇာမဏီလဲ ေဝးလံလွတဲ့ ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းကို အပင္ပန္းခံမလိုက္ေတာ့ဘူး...။ ကၽြန္မနဲ႕ မွင္စာနဲ႕ပဲ.. တတြဲတြဲ အတန္းေတြလိုက္တက္ရတာေပါ့..။ အာတာလြတ္ၿမိဳ႕စားကေတာ့ အဲဒီတုန္းက သိပ္လဲ မခင္ေသးေတာ့ သူေက်ာင္းလာတက္သလား မတက္သလားဆိုတာကိုေတာင္ ကၽြန္မတို႕ သတိမထားမိခဲ့ၾကဘူး...။ ေက်ာင္းစစတက္ခ်င္း ဆိုေတာ့ ကၽြန္မနဲ႕မွင္စာက လိမၼာေရးၿခားရွိစြာ.. ေရွ႕ဆံုးတန္းေတြမွာ ထိုင္တယ္.။ ဆရာမက စာေမးလုိ႕ရတဲ့ဟာဆို တက္တက္ၾကြၾကြ ေၿဖတယ္.။ ေက်ာင္းတက္ၿပီး သံုးေလးရက္ေလာက္မွာေပါ့...။ ေန႕လည္ထမင္းစားၿပီးလို႕.. ကၽြန္မတို႕ႏွစ္ေယာက္ ေရွ႕ဆံုးတန္းကေနထိုင္ၿပီး တစ္တန္းလံုးကို ၾကည့္ရင္း ထံုးစံအတိုင္း အရည္မရ အဖတ္မရ ပြားေနၾကတုန္း.. အသားညိဳညိဳနဲ႕ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ကၽြန္မတို႕နားေရာက္လာတယ္..။ ကဒ္ေလး တစ္ကတ္ကိုလဲ ကၽြန္မတို႕ဘက္ကို ထိုးေပးရင္း သူ႕နာမည္ကို မိတ္ဆက္တယ္..။ ကၽြန္မတို႕ႏွစ္ေယာက္လဲ ပါးစပ္ေလးေတြ အေဟာင္းသားနဲ႕ အံ့ၾသလို႕ေပါ့...။ ၁၆ ႏွစ္ ၁၇ ႏွစ္ ဒီအရြယ္နဲ႕ သူက visiting card ေပးၿပီး မိတ္ဆက္တာကိုး.. မအံ့ၾသ ဘယ္သူခံႏိုင္မွာလဲလို႕... ေနာ့..။ သူက ကၽြန္မရဲ႕ တတိယေၿမာက္သူငယ္ခ်င္း ၿဖစ္လာခဲ့တဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ကၽြန္မတို႕က သူ႕ကို မ်ိဳးၾကီး.. လို႕ေခၚတယ္..။ အဲဒီေန႕ကေတာ့ သူအဲသလို လာမိတ္ဆက္ေတာ့မွ သတိထားမိတယ္... သူနဲ႕ ကၽြန္မက ကိုးတန္းထိ တစ္ေက်ာင္းတည္း ။ အခန္းေတာ့ မတူဘူးဆိုေတာ့ အရင္ေန႕ေတြက သတိမထားမိလိုက္တာ ..။ တိုက္ဆိုင္ခ်င္ေတာ့ မ်ိဳးၾကီးက ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းမွာ ကိုးတန္းထိေနၿပီး ဆယ္တန္းမွာေတာ့ မွင္စာတို႕ေက်ာင္းကို ေၿပာင္းသြားခဲ့တယ္တဲ့...။ ၿပီးေတာ့ မွင္စာနဲ႕ ဆယ္တန္းမွာ တခန္းတည္းပါတဲ့..။ ကဲ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ တိုက္ဆိုင္လိုက္သလဲလို႕..။ အဲဒီလိုနဲ႕ သူက ကၽြန္မေရာ မွင္စာေရာနဲ႕ သိတဲ့.. ကၽြန္မရဲ႕ တတိယေၿမာင္သူငယ္ခ်င္းၿဖစ္လာတယ္...။

ေနာက္တစ္ေန႕... ပထမဆံုးအခ်ိန္ ရိုးေကာလ္ေခၚေနတုန္း... ဘယ္လိုမွ မထင္မွတ္ထားတာ တစ္ခုၿဖစ္သြားတယ္..။ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နာမည္ကို ေခၚလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာပဲ... ကၽြန္မတို႕ ထိုင္ခံုတန္းရဲ႕ ေဘးဘက္ ေလွ်ာက္လမး္ၿခားထားတဲ့ ဟိုဘက္ခံုတန္းမွာ တစ္ေယာက္တည္းထိုင္ေနတဲ့.. ေကာင္ေလးက သူ႕ေၿခေထာက္နားက အိပ္ေနတဲ့ ေခြးကို မေတာ္တဆတက္နင္းမိတယ္... (ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းမွာက ေခြးေတြေရာ ႏြားေတြေရာ စာသင္ခန္းထဲကို ဝင္ဝင္လာတတ္လို႕ ေမာင္းေမာင္းထုတ္ရတတ္တယ္..).။ အဲဒီေတာ့... ဆရာမက “xxx” ဆိုၿပီး ေကာင္ေလးနာမည္ကိုေခၚလိုက္တဲ့အခ်ိန္... ဟိုတက္နင္းခံရတဲ့ ေခြးက အလန္႕တၾကား “ကိန္” လို႕ေအာ္တဲ့ အခ်ိန္.. အားလံုးကကြက္တိ တိုင္ပင္ကိုက္ထားသလို ၿဖစ္သြားတယ္..။ ဆရာမနာမည္ေခၚတာကိုပဲ ကိန္ လို႕ၿပန္ထူးသလိုလို ဘာလုိလိုေပါ့...။ ၿဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီေခြးကို တက္နင္းတဲ့ ေကာင္ေလးက ဆရာမေခၚလိုက္တဲ့နာမည္ပိုင္ရွင္ၿဖစ္ေနတယ္..။ ေနာက္ တိုက္ဆိုင္လြန္းၿပန္တာက... သူက မ်ိဳးၾကီးရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းၿဖစ္ေနတယ္..။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ အဲဒီေကာင္ေလးက ကၽြန္မရဲ႕ စတုတၳေၿမာက္ သူငယ္ခ်င္းၿဖစ္လာတယ္..။ ခုထက္ထိေတာင္ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုံလို႕ ေက်ာင္းအေၾကာင္း သတိတရ ေၿပာၿဖစ္ရင္.. သူ႕နာမည္နဲ႕တြဲၿပီး ေနာက္မွ ကိန္ ဆိုတာေလး ထည့္ေခၚရတာက မေဟာင္းႏိုင္တဲ့ ဟာသတစ္ခု။ . ခုေတြးရင္ ခုရယ္ခ်င္တယ္... “xxx ကိန္” တဲ့..။ :P..။ ဒါေပမဲ့ သူ႕ကိုေတာ့ ကၽြန္မတို႕က “ကေလးသားေလး” လို႕ေခၚတယ္...။ သိတယ္မလား.. မြန္ၿပည္နယ္ဖက္မွာ.. ဇြန္းေသးေသးေလးဆို ဇြန္းသားေလး..။ ဖ်ာေသးေသးေလးဆို ဖ်ာသားေလးလို႕ ေခၚတာေလ..။ အဲဒီလိုပဲ သူ႕ရုပ္က ကေလးရုပ္မို႕ မြန္ဆရာမတစ္ေယာက္က အမွတ္တမဲ့ေခၚလိုက္ရာကေန ကၽြန္မတို႕ပါ စေခၚၿဖစ္သြားတာ...။ အဲဒီတုန္းက “xxxကိန္” လို႕ေတာ့ မေခၚၿဖစ္ခဲ့ဘူး... ေခၚၿဖစ္ရင္ သူက ကၽြန္မတို႕ တဖြဲ႕လံုးကို စိတ္ေကာက္သြားႏိုင္တယ္... သူက စိတ္ဆိုးစိတ္ေကာက္လြယ္တယ္ေလ။ အဲဒီတုန္းကေၿပာပါတယ္.. :P...။

ကၽြန္မရဲ႕ ပဥၥမေၿမာက္ သူငယ္ခ်င္းကိုေတာ့ တတိယေၿမာက္သူငယ္ခ်င္း အာတာလြတ္ၿမိဳ႕စားၾကီးက ေခၚလာ မိတ္ဆက္ေပးခဲ့တယ္..။ သူ႕ကိုေတာ့ ၿမင္ၿမင္ခ်င္း စာအုပ္ဖြင့္ထားတဲ့ ပံုနဲ႕ စာေပဗိမာန္ အမွတ္တံဆိပ္ကို ေၿပးၿမင္မိတာေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႕က နာမည္ေၿပာင္ “စာေပဗိမာန္” လို႕ ေခၚေလရဲ႕... ။ တကယ္က သူက အဲဒီတုန္းက ေခတ္စားတဲ့ အလယ္ခြဲဆံပင္ထားထားတာ...။ သူက ကၽြန္မတို႕ သန္လ်င္ေက်ာင္းမွာ သူလိုခ်င္တဲ့ ေမဂ်ာမရလို႕ ေမွာ္ဘီဂ်ီတီစီမွာ တစ္ပတ္ေလာက္ EC လား MC လားမသိဘူး သြားတက္လိုက္ေသးတယ္တဲ့...။ သူက တခါတခါေနာက္တတ္တယ္.. “ငါ့ဘာသာငါ ေမွာ္ဘီမွာပဲ တက္ေနလိုက္ရင္ေကာင္းသားဟာ.. သန္လ်င္ကို ေၿပာင္းလာမိတာ ငါမွားတာ” ဆိုၿပီး.. ကၽြန္မတို႕နဲ႕ အေပါင္းအသင္းၿဖစ္ရတာ မွားေလၿခင္းဆိုၿပီး ေနာက္တတ္တယ္..။ အဲဒီခါမ်ိဳးက်ရင္.. ကၽြန္မတို႕က ကက္ကက္လန္ေအာင္ စြာေတာ့တာပဲ.. ။ “နင့္ဘဝၾကီး ဒီေလာက္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေနတာ ငါတို႕လို သူငယ္ခ်င္းမ်ိဳးေတြနဲ႕ ဆံုဆည္းခြင့္ရလို႕လို႕ မွတ္” ဘာညာေပါ့...။ ဘဝနဲ႕ကို ခ်ီၿပီး ေၿပာၿပလိုက္တယ္...။ (ပိုေၿပာစရာရွိတာက ခုဆို သူက မွင္စာရဲ႕ အိမ္ဦးနတ္ၿဖစ္ေနၿပီေလ..)။ ၿပီးေတာ့ ဒင္းက “နင့္ေၿခေထာက္မွာ စပရိန္တပ္ထားသလား” လို႕ ကၽြန္မတို႕ေနာက္ရေလာက္ေအာင္ ေၿမွာက္ၾကြ ေၿမွာက္ၾကြလဲ ေလွ်ာက္တတ္ေသးတယ္..။

ကၽြန္မတို႕ ေက်ာင္းေတြဖြင့္ၿပီး တစ္လေလာက္မွာ ေမဂ်ာေပါင္းစံု ေဘာလံုးပြဲလုပ္ၾကတယ္...။ ကၽြန္မတို႕ေမဂ်ာက မိန္းကေလးမ်ားတဲ့ ေမဂ်ာဆိုေတာ့.. ကၽြန္မတို႕ သူငယ္ခ်င္းေယာကၤ်ားေလး သံုးေယာက္ကလဲ တတပ္တအား ပါဝင္ရေတာ့တာေပါ့..။ အာတာလြတ္ၿမိဳ႕စားနဲ႕ စာေပဗိမာန္က ေဘာလံုးဝင္ကန္တယ္..။ ကေလးသားေလးက ဝင္မကန္ေတာ့ သူက ေတာက္တိုမယ္ရေပါ့...။ တကယ္က သူတင္မဟုတ္ပါဘူး.. သူတို႕ကို အေပါင္းအသင္းလုပ္မိတဲ့ ကၽြန္မတို႕မိန္းကေလးသံုးေယာက္ပါ ေတာက္တိုမယ္ရ ၿဖစ္ကုန္တယ္...။ ကၽြန္မတို႕ေမဂ်ာ ေဘာလံုးပြဲရွိတဲ့ ေန႕မ်ားဆို သူတို႕ လြယ္အိတ္ေတြ ေက်ာပိုးအိတ္ေတြကို တေနရာက တေနရာ ေၿပာင္းရတိုင္း ကၽြန္မတို႕မွာ သယ္ေပးရတာ ကူလီလံုးလံုးကို ၿဖစ္လို႔...။သူတို႕ကေတာ့ အားကစားသမားေတြမို႕ ဆိုၿပီး အခြင့္ထူးခံၿဖစ္သြားတယ္ေလ..။ ေအာ္ .. ေၿပာရဦးမယ္.. အဲဒီအခ်ိန္မွာ တၿခားလူေတြက ဆရာမေတြကို လက္သြက္သြက္နဲ႕ ညႈိႏႈိင္းၿပီး က်ဴရွင္ေတြ ဝိုင္းေနၾကၿပီ...။ ကၽြန္မတို႕ေၿခာက္ေယာက္မွာေတာ့.. ေနရာအဆင္မေၿပတာရယ္... ဆရာမေတြနဲ႕ သိပ္ေရာေရာေႏွာေႏွာမရွိတာရယ္ေၾကာင့္ ... က်ဴရွင္လက္မဲ့ၿဖစ္ေနခ်ိန္ေပါ့...။ တေန႕ ကၽြန္မတို႕ ေမဂ်ာနဲ႕ တၿခားေမဂ်ာ ေဘာလံုးပြဲရွိတဲ့ေန႕ေပါ့....။ ဆရာမေတြကလဲ အဲ့ေန႕ကို ေစာဆင္းေပးေတာ့ ညေနဘက္ အတန္းခ်ိန္ေတြမရွိဘူး..။ ကစားသမားေတြကလဲ ကစားမယ့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနၾကတယ္..။ အဲ့ဒီခ်ိန္မွာ.. လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္လလံုးလံုး တခါမွ မၿမင္ဘူးခဲ့တဲ့... တရုတ္မေခ်ာေခ်ာေလးတစ္ေယာက္ ကၽြန္မတို႕ မိန္းကေလးသံုးေယာက္ထိုင္တဲ့နားကို ေရာက္လာတယ္..။ သူမက အဝါေရာင္ မွာ အနက္ေရာင္ polka dot ေတြပါတဲ့ ဝမ္းဆက္နဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းနီကိုလဲ နီရဲေနေအာင္ဆိုးထားတယ္..။ မ်က္ႏွာထားကေတာ့ ခပ္တည္တည္...(စူပုပ္ပုပ္ေလးလို႕ ေၿပာရင္ ပိုမွန္မယ္ထင္တယ္)..။ “နင္တို႕ က်ဴရွင္ မဝိုင္းရေသးဘူးဆို.. ငါနဲ႕ ဝိုင္းမလား.. ငါ့အိမ္မွာ ဝိုင္းလို႕ရတယ္”... တဲ့..။ ကၽြန္မတို႕မွာ ေရငတ္တုန္း ေရတြင္းထဲက်ေပါ့...။ ဝမ္းသာအားရနဲ႕ ေခါင္းညိတ္လိုက္ၾကတယ္...။ အဲဒီႏႈတ္ခမ္းနီရဲရဲ နဲ႕ ေကာင္မေလးက ကၽြန္မတို႕ က်ဴရွင္ဝိုင္းရွင္ ၿဖစ္လာသလို... ကၽြန္မတို႕ေမဂ်ာရဲ႕ တရားမဝင္ ကြင္း လဲၿဖစ္လာတယ္. (တရားမဝင္ဆိုတာက တရားဝင္ fresher welcome လုပ္ၿပီး မေရြးလိုက္ရလို႕ပါ..။ ကၽြန္မတို႕ႏွစ္မွာ fresher welcome လုပ္ခြင့္ပိတ္ခံရတယ္ေလ... :{...)....။ အဲဒါအၿပင္... ကၽြန္မတို႕ အဖြဲဲ႕ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအဖြဲ႕ဝင္ ကၽြန္မရဲ႕ ဆဌမေၿမာက္သူငယ္ခ်င္းလဲ ၿဖစ္လာခဲ့တယ္...။

ကဲ... ခြန္ႏွစ္ေယာက္အဖြဲ႕ ၿဖစ္လာပံုေတြလဲ စံုသြားၿပီ...။ ေပါက္ကရေတြၿဖစ္... ရယ္ၾက ေမာၾကရတာေတြကိုေတာ့.. ... ဆက္ရန္ ေပါ့
တစ္ခ်ိန္တုန္းက... , တစ္ခ်ိန္တုန္းက ၂

ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ
ခင္တဲ့
မလိခ

ဒီတစ္ေခါက္...

မႏွစ္က ႏွစ္ကုန္ပိုင္းေလာက္မွာပဲ... ဒီႏိုင္ငံမွာ မလိခမဂၤလာေဆာင္လိုက္ပါတယ္..။ မိဘေဆြမ်ိဳးေတြရဲ႕ ေတာင္းဆိုမႈေၾကာင့္ ဒီႏွစ္ ႏွစ္ဆန္းပိုင္းေလာက္မွာ ရန္ကုန္မွာၿပန္ၿပီး မဂၤလာဧည့္ခံပြဲေလး လုပ္ၿဖစ္တယ္..။ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ပင္ပန္းသြားတယ္..။ ရန္ကုန္က လူၾကီးေတြစိတ္တိုင္းက် မဂၤလာပြဲ မလုပ္မၿဖစ္လုပ္ရမယ္ ဆိုေတာ့ သူနဲ႕ ကၽြန္မ နဂိုတည္းက စဥ္းစားထားတဲ့ အလွဴေလးေတြအတြက္ပါ ဘတ္ဂ်တ္ကတြက္ရေတာ့တာေပါ့...။ ၿမန္မာႏိုင္ငံၿပန္ရင္ ခရီးကလဲ မထြက္ပဲမေနႏိုင္တာနဲ႕... ၾကိဳတင္စီစဥ္ထားပါရက္နဲ႕ ကတိုက္ကရိုက္ၿဖစ္ခဲ့ရတယ္...။ လုပ္ခ်င္တာေတြက မ်ားမ်ား ရတဲ့အခ်ိန္က နည္းနည္းၿဖစ္ေနတာေၾကာင့္ေပါ့..။

မဂၤလာပြဲကေတာ့ ထားပါေတာ့...။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ဆြမ္းေကၽြးၿပီး မိဘေဆြမ်ိဳးေတြ ေတြ႕ဆံု စားေသာက္ၾကတာေလးပါပဲ..။ ဟိုမင္းသားမင္းသမီးလိုေတာ့ၾကီး မဟုတ္ပါဘူး...။ ေၿပာရဦးမယ္ ၿဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကၽြန္မ မဂၤလာပြဲလုပ္တဲ့ရက္က သူတို႕ရဲ႕ ေၿခာက္ပြဲလား ခုနစ္ပြဲလားမသိတဲ့ ပြဲေတြထဲက တစ္ရက္နဲ႕ သြားတိုက္ေနပါေသးတယ္..။ တိုက္ေတာ့ ဘာၿဖစ္တုန္းဆိုေတာ့.... ဘာမွမၿဖစ္ပါဘူး...။ ကိုယ့္ အန္တီပါစီေန႕ ေမ့သြားရင္ သူတို႕ကိုသြားေမးလို႕ရတာေပါ့.. အဲလိုေတာ့ၾကံထားတယ္...။ :D

ေနာက္ မဂၤလာပြဲဆိုေတာ့ သိတဲ့အတိုင္း ဟိုစစ ဒီစစလက္ဖြဲ႕ၾကတာေတြရွိတာေပါ့..။ အဲဒါေတြက် ဒီလဲ မသယ္လာႏိုင္... ။ ေနာက္ ကၽြန္မၾကားဖူးတာရွိတယ္.. တခိ်ဳ႕ေတြက လက္ဖြဲ႕ေတြကို ဆိုင္ကိုၿပန္သြင္းၾကတယ္တဲ့..။ ကၽြန္မလဲ ကိုယ္တိုင္ေဆာင္မွပဲ အသစ္အဆန္းေတြၾကားရေတာ့တယ္..။ အဲလိုၾကီး သြားၿပန္ေရာင္းဖို႕ၾကေတာ့လဲ.. လက္ဖြဲ႕တဲ့လူေတြကို ကၽြန္မက မွန္းအားနာမိတယ္..။ အဲလိုနဲ႕ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ ကၽြန္မနဲ႕သူ နဂိုစီစဥ္ထားတဲ့ ေနရာေလးေတြမွာ လွဴမဲ့ ေငြသားပမာဏအၿပင္ ရလာတဲ့ လက္ဖြဲ႕ေလးေတြပါ ေရာလွဴပစ္လိုက္တယ္..။ က်န္တာ သူတို႕ဘာသာ အဆင္သင့္သလို စီမံပါေလ့ေစ.. ကၽြန္မစိတ္က လွဴလိုက္တဲ့ေနရာတင္ အဲ့ပစၥည္းေတြနဲ႕ ၿပတ္ၿပီ...။ ကဲ ဒီေတာ့ ကၽြန္မလဲ အားနာစရာမလိုေတာ့ဘူးေပါ့ ဟုတ္ဘူးလား...။ ၿပီးေတာ့ လက္ဖြဲ႕တဲ့လူလဲ ကုသိုလ္ရတာေပါ့..။

ကၽြန္မတို႕လွဴၿဖစ္တာက.. ပထမ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ဦးေဆာင္ၿပီး ဖြဲ႕ထားတဲ့ အဖြဲ႕ေလးက လုပ္တဲ့ အလွဴေလးမွာ..။ သူငယ္ခ်င္းတို႕အဖဲြ႕က သန္လ်င္ဘက္က သီလရွင္ေတြဦးစီးတဲ့ စာသင္ေက်ာင္းတခုမွာ သီလရွင္ဆရာေလးေတြနဲ႕ ကေလးေတြကို တစ္နပ္စာ ဆြမ္း ထမင္းေကၽြးၿပီး ကေလးေတြလိုတဲ့ စာေရးကိရိယာေလးေတြ လွဴတယ္..။ ေနာက္ အဲဒီေက်ာင္းေလးမွာ ေက်ာင္းေဆာင္သစ္ ေဆာက္လုပ္ဖို႕ အလွဴေငြလဲ ထည့္ခဲ့တယ္..။ ကၽြန္မကအဲဒီေန႕က သူတို႕အဖြဲ႕နဲ႕ မလိုက္သြားၿဖစ္လိုက္ဘူး..။ မဂၤလာပြဲမတိုင္ခင္ဆိုေတာ့ အလုပ္ေတြက ဘာမွန္းမသိပဲရႈပ္ေနတာနဲ႕..။ ေနာက္သူတို႔ဓာတ္ပံုေတြၿပမွ မလိုက္မိတာ ေနာင္တရမိတယ္..။

မဂၤလာပြဲၿပီးေနာက္တစ္ေန႕က်ေတာ့.. ပစၥည္းေတြနဲ႕ ကၽြန္မတို႕.. ရြာသာၾကီးက စိတ္ေရာဂါကုေဆးရံုကို ေရာက္ခဲ့ၾကတယ္...။ စီးပြားေရးတကၠသိုလ္အလြန္မွာကတည္းက လမ္းက ဆိုးသြားလိုက္တာ.. ခ်ိဳင့္တခုတခုက ကားဘီးတစ္ဝက္သာသာေလာက္ေတာင္နက္မလားပဲ... ၿပီးေတာ့ ခဲလံုးၾကီးေတြကလဲ နည္းတာမွမဟုတ္ပဲ..။ လမ္းၿပင္ဖို႕ထင္ပါရဲ႕.. လမး္ေဘးနားမွာ ပံုထားတဲ့ ေက်ာက္ပံုေတြကေတာ့ အေပၚမွာ အပင္ေတြဘာေတြ ေပါက္လို႕.. အဲ့အပင္ေတြေတာင္ ေတာ္ေတာ္ၾကီးေနၿပီ...။ ေအာ္.. ဒီထက္ၾကီးလာေတာ့လဲ အရိပ္ရတာေပါ့လို႕ေတာ့ ေတြးမိပါတယ္.. ေနကလဲ ပူေသးတာကိုး...။ ကၽြန္မတို႕ ပစၥည္းေတြရယ္ ေငြသားတခ်ိဳ႕ရယ္ လွဴၿပီးေတာ့ သူနာၿပဳဆရာမၾကီးတစ္ေယာက္က ကၽြန္မတို႕ကို ေဆးရံုတြင္းကို လုိက္ၿပတယ္..။ ေဆးရံုရဲ႕ အဓိကႏွစ္ထပ္အေဆာက္အဦးေနာက္ကို ေရာက္တာနဲ႕ တထပ္ေဆာင္ပုေလးေတြ ဟိုတလံုးဒီတလံုး ကြင္းၿပင္ၾကီးထဲ ၿဖန္႕ထားတယ္...။ အားလံုးကို အမိုးပါတဲ့ ကြန္ကရစ္လမ္းေတြနဲ႕ ဆက္ထားတယ္..။ အဲဒီလမ္းေလး တဖက္တခ်က္ေတြမွာက ခ်ံဳေတြနဲ႕ အပင္ပုေလးေတြ... အရင္က လယ္ကြင္းေဟာင္းေတြၿဖစ္ခဲ့ဟန္တူပါတယ္..။ တစ္ေဆာင္နဲ႕တစ္ေဆာင္ကလဲ ေတာ္ေတာ္လွမ္းတယ္..။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္းစကားေၿပာရင္းသိရတာက.. အဲဒီသူနာၿပဳဆရာမၾကီးက ဒီမွာလုပ္လာတာ အႏွစ္၂၀ေလာက္ရွိၿပီတဲ့... သူမရဲ႕ ပထမဆံုးပိုစတင္က်ကတည္းက လုပ္လာတာ ခုထိဆိုပဲ...။ ကၽြန္မေတာ္ေတာ္ေလးစားမိသြားတယ္..။ တၿခားေဆးရံုေတြမွာေတာ့ မေၿပာတတ္ဘူး..။ ဒီလိုေဆးရံုမွာအလုပ္လုပ္ဖို႕ဆိုရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္စိတ္ရွည္သည္းခံရမယ္လို႕ ထင္မိတယ္..။

ကၽြန္မတို႕ကို လိုက္ၿပတာက အမ်ိဳးသမီးေဆာင္ကို..။ နည္းနည္းေရာဂါသက္သာတဲ့ လူနာေတြထားတဲ့အေဆာင္ လို႕ေၿပာတယ္။ အေဆာက္အဦးက စတုဂံက်က်အကြက္ခ်ေဆာက္ထားတဲ့ တထပ္ေဆာင္ေလး..။ ဝင္ေပါက္ကတခုတည္းရွိတယ္... ။ အလယ္မွာက ေၿမကြက္လပ္ၾကီး..။ အပင္တခ်ိဳ႕စိုက္ထားတယ္.. ။ နည္းနည္းေနေကာင္းတဲ့လူနာေတြက အဲဒီအပင္တခ်ိဳ႕စိုက္ပ်ိဳးေရးမွာပါဝင္လုပ္အားေပးၾကတယ္တဲ့..။ သူတို႕ေရာဂါသက္သာေစဖို႕ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္မႈတစ္ခုလို႕ ရွင္းၿပတယ္..။ ေနာက္ စဥ့္အိုးၾကီး သံုးလံုးေလာက္လဲ ခ်ထားတယ္..။ တခ်ိဳ႕ေတြက မ်က္ႏွာသစ္သြားတိုက္ေနၾကတယ္.. တခိ်ဳ႕ေတြကေတာ့ အဝတ္ေလွ်ာ္ေနၾကတယ္..။ ကၽြန္မတို႕ကို ၿမင္ေတာ့ တခ်ိဳ႕ေတြက ၿပံဳးၿပၾကတယ္..။

အေဆာင္ရဲ႕ပတ္ပတ္လည္မွာေတာ့ သံဇကာကြက္ၾကီးေတြနဲ႕ ကာထားတယ္.. ။ ေနာက္ ကုတင္ဆယ္လံုးေလာက္ ပါတဲ့ အခန္းရွည္ေတြ ... စတုဂံပံု ပတ္လမ္းေဘးတစ္ေလွ်ာက္ တန္းစီထားတယ္..။ တခ်ိဳ႕အခန္းေတြက်ေတာ့လဲ သံဘာဂ်ာတံခါးေတြ ဖြင့္ထားတယ္.. ။ တခ်ိဳ႕အခန္းေတြ က်ေတာ့လဲ သံတံခါးေတြကို ပိတ္ထားတယ္...။ ေရာဂါမသက္သာေသးလို႕လို႕ဆိုပါတယ္..။ အဲဒီပိတ္ထားတဲ့ တခန္းမွာ အမ်ိဳးသမီးေလးေယာက္ေလာက္က တံခါးေပါက္နားမွာ ရပ္ေနၾကတယ္..။ ကၽြန္မတို႕ကိုၿမင္ေတာ့... တစ္ေယာက္က “ဧည့္သည္ေတြပဲ.. ဒီေန႔ဘာေကၽြးမွာလဲ ”လို႕ လွမ္းေမးတယ္...။ ကၽြန္မတို႕လဲ ေၾကာင္အမ္းသြားတယ္..။ ေနာက္တစ္ေယာက္က “ၾကာဇံဟင္းခါးေကၽြးေနာ္” လို႕ လွမ္းေအာ္တယ္..။ သနားစရာေကာင္းလိုက္တာ..။ ဘာၿပန္ေၿပာလို႕ ေၿပာရမွန္းကို မသိခဲ့ဘူး...။

ေနာက္ တခန္းက်ေတာ့ တံခါးဖြင့္ထားတယ္.. အဲဒီအခန္းကလူေတြက်ေတာ့ ေရာဂါသက္သာေနၿပီ ဒါေပမဲ့ သူတို႕အိမ္ေတြက လာမေခၚေတာ့ပဲ ေဆးရံုမွာပဲ ပစ္ထားလုိက္ၾကတယ္တဲ့...။ စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ..။ သူတို႕ၾကည့္ရတာေတာ့ ေအးေဆးပဲ.. တခ်ိဳ႕လဲ စာဖတ္ေနတယ္..။ အဖြားတစ္ေယာက္ကေတာ့ သနပ္ခါးအေဖြးသားနဲ႕ ကုတင္ေပၚမွာထိုင္ၿပီး ၿပတင္းေပါက္အၿပင္ဘက္ကို ေငးေနတယ္...။ သားေတြသမီးေတြကို လြမ္းရွာတယ္ထင္တယ္..။

တပတ္ပတ္ၿပီးလို႕ ၿပန္ထြက္မယ့္အခ်ိန္က်ေတာ့.. ဆရာမၾကီးက အေဆာင္တာဝန္က် သူနာၿပဳဆရာမေလးနဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးေနတုန္း... “အေမ့” ဆိုတဲ့ ေအာ္သံနဲ႕ ကၽြန္မေမာင္ေလး... လွစ္ကနဲေနေအာင္ ေၿပးထြက္သြားတယ္..။ ေနာက္မွ ဘာၿဖစ္တာလဲဆိုေတာ့... ထြက္ခါနီး လူနာအမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က သူ႕ခါးကို လွမ္းကိုင္လိုက္လို႕ပါတဲ့..။ အဲဒါနဲ႕ လန္႕ၿပီးထြက္ေၿပးတာတဲ့..။ ကၽြန္မတို႕မွာ သူ႕ရုပ္ကိုၾကည့္ၿပီးရယ္လိုက္ရတာ..။ ဆရာမၾကီးကေတာ့ ရွင္းၿပတယ္..။ ေဆးရံုေရာက္လာတဲ့ တခ်ိဳ႕လူနာေတြထဲမွာ ဆန္႕က်င္ဘက္လိင္နဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ပိုစိတ္ဝင္စားတဲ့လူေတြရွိတယ္တဲ့...။ တခါတေလ အမ်ိဳးသားေတြရဲ႕ တင္ပါးကိုလိုက္ကိုင္တဲ့ကိစၥမ်ိဳးေတြလဲ ရွိတတ္သတဲ့..။ အခုကေတာ့ attention လိုခ်င္လို႕ လာတို႕တာေနမွာပါလို႕ေၿပာတယ္..။ ေမာင္ေလးကေတာ့ ၾကက္သီးထသြားသလို တြန္႔ၿပတယ္..။ သူကနဂိုကတည္းက ေၾကာက္တတ္တဲ့သူဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို႕မွာ သူ႕ၾကည့္ၿပီးရယ္ေနရတယ္..။

အဲဒီကအၿပန္က်ေတာ့.. ကၽြန္မတို႕ေတြ မဂၤလာဒံုက ကူးစက္ေဆးရံုကို သြားၾကတယ္..။ လူနာေတြ တအားမ်ားၿပီး ရႈပ္ေနတာေၾကာင့္ ဆရာမေတြလဲ လက္မလည္ဘူးၿဖစ္ေနတယ္..။ သူနာၿပဳဆရာမၾကီးတစ္ေယာက္ကေတာ့ ကၽြန္မတို႕(အလွဴရွင္) ကိုဘယ္မွလိုက္မၿပႏိုင္လို႕ဆိုၿပီး အားနာေနတယ္..။ သူ႕မွာလဲ လူနာေတြကတဖက္ ဖုန္းကလဲေၿပးကိုင္ရေသးတယ္..။ ေဆးရံုေလးနဲ႕ လူနာအေရအတြက္က မမွ်ဘူးၿဖစ္ေနတယ္..။ ဝန္ထမ္းလဲ ေလာက္ပံုမရဘူး..။ ဆရာမၾကီးေၿပာတာေတာ့.. မဂၤလာဒံုကဒီကူးစက္ေဆးရံုကိုက လူသိပ္မသိၾကေတာ့ အလွဴရွင္ေတြ လာလွဴတာလဲ နည္းတယ္တဲ့...။ လာတဲ့လူနာက မ်ားၿပီး ေပးစရာေနရာက နည္းေနေတာ့ တခ်ိဳ႕လူနာေတြကို လူသြားစၾကၤံမွာ ကုတင္ခင္းၿပီး ထားထားရတယ္တဲ့..။ လူသြားစၾကၤံမွာ ကုတင္ႏွစ္လံုးေလာက္လဲ ၿမင္ခဲ့ရတယ္..။ ေတာ္ေသးတာေပါ့ ကုတင္ေလးရွိေသးလို႕လို႕ ေတြးမိတယ္..။ မဟုတ္ဆို သံမံတလင္းေပၚမွာ...။ ေနာက္ တခိ်ဳ႕အခန္းေတြထဲကေန လွမ္းၾကည့္ေနၾကတဲ့ မ်က္လံုးေတြ.. ဘာအေရာင္အရိပ္ေတြလဲ ကၽြန္မမခြဲၿခားတတ္ဘူး..။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အင္အားမဲ့ေနၾကတယ္..။ ဆရာမၾကီးလဲ မအားတာနဲ႕ အားနာၿပီး ကၽြန္မသိခ်င္တာေလးေတြ မေမးခဲ့ရဘူး... ဥပမာ.. ဘယ္လိုကူးစက္ေရာဂါနဲ႕ လာတဲ့လူ အမ်ားဆံုးလဲ ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့...။ ေအအိုင္ဒီအက္စ္လို႕ေၿဖခဲ့လိုက္မွာကိုလဲ ဘာရယ္မဟုတ္ ေတြးေၾကာက္မိတယ္...။ ကာကြယ္ၿခင္းက ကုသၿခင္းထက္ ပိုထိေရာက္တယ္တဲ့..။ ေဆးရံုေတြမွာ ေတြ႕ရတတ္တယ္..။ကာကြယ္ဖို႕ အသိမေၿပာနဲ႕ ေရာဂါရလာရင္ ကုသဖို႕ ေဆးရံုေရာက္လာတဲ့သူကေရာ ဘယ္ႏွရာခိုင္ႏႈန္းရွိမွာလဲ...။

အဲဒီေန႕က ေတြးစရာေတြ အမ်ားၾကီးနဲ႕ အိမ္ၿပန္ခဲ့ရတယ္...။

ေနာက္ ေၿပာရဦးမယ္... ၿဖစ္ပံု..။ ကၽြန္မနဲ႕အတူေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းစံုတြဲကလဲ ရန္ကုန္မွာမဂၤလာပြဲၿပန္လုပ္တယ္.. ။ ကၽြန္မတို႕ထက္ ၂ပတ္ေက်ာ္ေလာက္ေနာက္က်တာေၾကာင့္ ရန္ကုန္မွာ အသြားအၿပန္လြဲၿပီး မေတြ႕ၿဖစ္လိုက္ဘူး...။ သူတို႕ဒီကို ၿပန္ေရာက္လာေတာ့... နင္ဘယ္လိုလဲ ငါဘယ္လိုလဲ.. ဘယ္ေတြသြားလို႕ ဘာေတြစား ဘာညာစပ္စုၾကရင္း.. သူငယ္ခ်င္းမက ေမးတယ္... ၿပံဳးစိစိနဲ႕..“ ဟဲ့ နင္စစ္ေဆးရံုမွာ သြားလွဴခဲ့ေသးတယ္ဆို.. အန္တီေၿပာတယ္”တဲ့..။ “ေဟ!” ကၽြန္မ မ်က္လံုးၿပဴးသြားတယ္..။ “ငါက ဘာကိစၥ စစ္ေဆးရံုသြားလွဴရမွာလဲ..” ဆိုေတာ့...“သိဘူးေလ အန္တီေၿပာတာ” ဆိုၿပီး ရယ္ေနေလရဲ႕...။ ကၽြန္မလဲ ေခါင္းစားသြားတယ္ ေမေမက ဘာေတြမွားေၿပာလိုက္သလဲေပါ့...။ ေနာက္မွ သေဘာေပါက္တယ္.. ေမေမက ကၽြန္မတို႕ စိတ္ေဆးရံု သြားလွဴၿဖစ္တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေၿပာလိုက္တာေနမွာလို႕...။ အဲဒါကို သူငယ္ခ်င္းမက အၾကားမွားေလတယ္.. စစ္ေဆးရံုတဲ့....။ :D



ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ
ခင္တဲ့
မလိခ

မလိခရဲ႕သၾကၤန္က်ၿပီ....

အိမ္နားက ပိေတာက္ေတြ....


သၾကၤန္က်ၿပီ.....

ၿပကၡဒိန္က သၾကၤန္ထက္ တလေလာက္ေနာက္က်ၿပီးမွ လာေအာ္ေနလို႕... မလိခေတာ့ သြားရွာၿပီလို႕.. ေခါင္းတခါခါ စုတ္တသပ္သပ္ ၿဖစ္သြားၾကမလားမသိဘူး...။ မလိခ မသြားေသးပါဘူး အရင္ေနရာ အရင္ႏိုင္ငံမွာပဲ အရင္အလုပ္ေတြလုပ္ေနတုန္းပါပဲ... :P။

သူမ်ားေတြေရေတြဘယ္ေလာက္ ေလာင္းေလာင္း သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ကၽြန္မ ဘယ္ေလာက္ေရပက္ခံထြက္ထြက္ သၾကၤန္က ၿပီးၿပည့္စံုတယ္လို႕ခံစားရတယ္မရွိဘူး....။ ပြဲေတာ္တစ္ခုကို အေပါင္းအသင္း မိဘေဆြမ်ိဳးေတြနဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္စြာကုန္ဆံုးေစခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ ခံစားမႈမ်ိဳးပဲရွိတယ္...။ ဒါေပမဲ့... မနက္အိပ္ရာထလိုက္တာနဲ႕.. ဘယ္ကလာမွန္းမသိတဲ့ ပိေတာက္ရနံ႔ကို ရလိုက္တာနဲ႕ အဲဒီေန႕ဟာ ကၽြန္မရဲ႕သၾကၤန္ပါပဲ...။ (ေၾကာင္လိုက္တာေနာ္.... :D သူမ်ားေတြေၿပာရမွာ အားနာမွာစိုးလို႕ ကိုယ္စားေၿပာေပးတာ..)။ အဲဒီေန႕မ်ိဳးဆို.. အိမ္ေရွ႕မွာ “ ပိေတာက္ပန္းေတြရမယ္” ဆိုၿပီး လက္တြန္းလွည္းၾကီးနဲ႕.. ဦးေလးၾကီးတစ္ေယာက္ ပိေတာက္ေတြလာေရာင္းတတ္တယ္..။ လာဝယ္တဲ့လူေတြအမ်ားၾကီးၾကားက.. အလုအယက္ဝယ္.. ၿပီးေတာ့ ပန္းခက္ေလးေတြကိုေရေသခ်ာေဆး.. လင္ပန္းေလးထဲထည့္ၿပီး ဘုရားပန္းကပ္လိုက္ရရင္... စိတ္ကိုခ်မ္းသာလို႕...။ အဲလိုေန႔မ်ိဳးဆို ေမေမ့ဆံထံုးမွာေလ ပိေတာက္ပန္းေလး တခက္ႏွစ္ခက္ေလာက္ေရာက္ေနတတ္တယ္...။ တအိမ္လံုးကို ပိေတာက္ပန္းနံ႔ေတြၾကိဳင္လို႕..။

ခုကၽြန္မေရာက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံမွာေတာ့ လက္တြန္းလွည္းနဲ႕ ပိေတာက္ပန္းလာေရာင္းတဲ့ ဦးေလးၾကီးမရွိပါဘူး... ဒါေပမဲ့ ပိေတာက္ပန္းေတြရွိတဲ့အတြက္ေတာ့ ေက်နပ္မိတယ္..။ ဒီႏိုင္ငံက ပိေတာက္ကလဲ ပြင့္ႏိုင္ခဲလြန္းတယ္.. မိုးဒီေလာက္ရြာတာေတာင္မွ...။ ကၽြန္မမွာ ဒီအိမ္စေၿပာင္းလာကတည္းက အိမ္ေနာက္က ပိေတာက္ပင္ၾကီးေတြကို ၾကည့္ၿပီး ေစာင့္ေနလိုက္ရတာ.. ဧၿပီ တလလံုး....။

ဒီေန႕မနက္အိပ္ရာထေတာ့ (ဒါနဲ႕ စကားမစပ္ weekends ေတြမွာ ကၽြန္မရဲ႕ မနက္က ေန႕လည္ ၁၁နာရီ ၁၂နာေလာက္မွ စတတ္တယ္...:D).. ပုံမွန္ေန႕ေတြလို လုပ္စရာရွိတာလုပ္ သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ ေလေပါေနတုန္း.. ၿပတင္းေပါက္မွန္ေတြမွာ အရိပ္လာထင္တဲ့ အဝါေရာင္ပန္းခက္တခ်ိဳ႕ ယိမ္းထိုးေနသလိုလို...။ ေသခ်ာေအာင္သြားၾကည့္လိုက္ေတာ့... အားပါးပါး.. တကယ္ပဲ ပိေတာက္ေတြ...။ မိုးေလးကလဲ တၿပိဳက္ႏွစ္ၿပိဳက္ေလာက္ရြာလိုက္ေသးေတာ့.. ေလေဝွ႔တာနဲ႕ ပိေတာက္ပန္းရနံ႔ေတြက ကၽြန္မဆီအလံုးအရင္း...။ ကၽြန္မေနတာက ခုနစ္ထပ္မွာဆိုေတာ့ ပန္းေတြပြင့္ေနတဲ့ အပင္ထိပ္ဖ်ားနဲ႕ သိပ္မေဝးလွဘူး...။ ခုဆို ၿပတင္းေပါက္က လွမ္းၾကည့္တိုင္း... ပိေတာက္ပန္းေတြကို ၿမင္ေနရတာကိုက ဒီတနဂၤေႏြရဲ႕ စိတ္ခ်မ္းသာစရာတခုပါပဲ...။

မလိခရဲ႕ သၾကၤန္က်ပါၿပီ...။တစ္ရက္ထဲပါ...။ ႏွစ္တႏွစ္ရဲ႕ ပိေတာက္ေတြေဝေနေအာင္ စပြင့္တဲ့ေန႕ပါ။

အားလံုးပဲေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေၿမ့ၾကပါေစ... :D

ႏွစ္ကူးမိုး

ေနာက္ဆံုး တင္ၿဖစ္တဲ့ ပို႕စ္က ၂၀၁၀ ဇြန္လကဆိုေတာ့ ကိုယ့္ဘာကိုယ္ေတာင္ လန္႕သြားတယ္... သီခ်င္းေတာင္ ေကာက္ကက္ဆိုလိုက္မိတယ္... ဘာလိုလိုနဲ႕ တစ္ႏွစ္ၿပည့္ၿပီပဲ..... လို႕။ း)

ဘေလာ့ေတြကို စိတ္ကေရာက္ၿပီး လူမႈေရးကိစၥေတြထဲ ေမ်ာေနတာနဲ႕ လူက မေရာက္ၿဖစ္ဘူး ၿဖစ္ေနတယ္။ ခုတေလာေတာ့ မိုးေတြ ဆက္တိုက္လိုလိုရြာၿပီး ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ၿဖစ္ေနတာနဲ႕.. ဟိုကိုလြမ္းသလိုလို ဒီကိုလြမ္းသလိုလို ဟိုလူ႕လြမ္းသလိုလို ဒီလူ႕ လြမ္းသလိုလိုနဲ႕။

ႏွစ္သစ္ကူးခါနီးမို႕ ႏွစ္ကူးမိုးရြာေနၿပီ...။ ေမေမကေတာ့ ေၿပာတယ္ ရန္ကုန္မွာေတာ့ ပူလိုက္တာတဲ့...။ ပိေတာက္ေတြပြင့္ရဲ႕လားလို႕ေတာင္ ေမေမ့ကို မေမးလိုက္မိဘူး..။ ခုေနတဲ့ ကၽြန္မတို႕အိမ္ေနာက္က ပိေတာက္ပင္ေတြကေတာ့.. အရင္လက ဘာစိတ္ကူးေပါက္တယ္မသိဘူး ဟိုတဝါ ဒီတဝါနဲ႕ ၾကိဳၾကား ပြင့္သြားေသးတယ္...။ ပြင့္ေစခ်င္လို႕ အခုေမွ်ာ္ခါမွ.. မပြင့္ႏိုင္ေသးဘူး...။ ခုတေလာ ေလေရာ မိုးေရာ ၾကီးေနလို႕ပဲ အဖူးေတြ ပါကုန္ၿပီလားေတာင္ မေၿပာတတ္ဘူး..။ တခါတခါေတာ့လဲ စဥ္းစားမိတယ္.. သၾကၤန္က ႏိုင္ငံတကာပြဲ ၿဖစ္သြားရင္လဲ ေကာင္းမွာလို႕ေလ..။ ခုလိုမိုးေအးေအးနဲ႕ဆို သၾကၤန္ရံုးပိတ္ရက္ေလး အိမ္မွာ မုန္႕ေတြလုပ္စားၿပီး ဝတၳဳေလးဖတ္နဲ႕အေတာ္ ေကြးလို႕ေကာင္းမွာလို႕...။ စိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္တာပါ...။

ေနာက္ ခုတေလာမွ မိုးေတြဆက္တိုက္ရြာရတဲ့ တရားခံက ရွိေသးတယ္..။ အိမ္က သူငယ္ခ်င္းလင္မယားေပါ့..။ အဲဒီ ကိုကပ္စီးက ဟိုတစ္ေန႕က ၾကက္ေတာင္ရိုက္ခ်င္လို႕ဆိုၿပီး ဘတ္တံနဲ႕ ၾကက္ေတာင္ေတြ ဝယ္လာတယ္..။ အားလံုးေပါင္း ေဒၚလာ၆၀ေလာက္ က်တယ္ဆိုလားပဲ...။ အဲဒီေန႕ ညေနကတည္း ရြာလိုက္တဲ့မိုးဆိုတာေလ... အိမ္နားက သစ္ပင္ၾကီးေတာင္ ထပ္ပိုင္းက်ိဳးက်တဲ့အထိ...။ သူငယ္ခ်င္းကလဲ မေလွ်ာ့ေသးဘူး... ေန႕လည္ေလာက္ဆို ေၾကညာၿပီ... ဒီေန႕ညေနေတာ့ ရံုးကၿပန္ေရာက္ရင္ ၾကက္ေတာင္ရိုက္မယ္ဟာတဲ့...။ မၾကာပါဘူး ... ညေန ၄နာရီေက်ာ္ေလာက္ဆို မိုးက စရြာတာပဲ သည္းၾကီးမည္းၾကီး...။ အဲ.. ရွိေသးတယ္.. အဲဒီမုိးက..။ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းက အိုတီရွိလို႕ ေတာ္ေတာ္မိုးခ်ဳပ္မွ ၿပန္ေရာက္တဲ့ ေန႕ဆိုရင္ေတာ့ ကိုေရႊမိုးကလဲ အဲဒီညေနကို အနားယူၿပီး ရြာေတာ္ မမူရွာဘူးရွင့္...။

အဲေတာ့.. စဥ္းစားစရာေတြ ၿဖစ္ကုန္တယ္...။ ခုဆို ထီးမပါတဲ့ ေန႕ေတြဆို.. သူ႕ကို လွမ္းေၿပာထားရတယ္.. “ နင္.. ၾကက္ေတာင္ရိုက္ခ်င္စိတ္ေလးကို ဒီတစ္ရက္ ေအာင့္ထားရင္ ထား.. မဟုတ္ရင္လဲ ဒီေန႕ အိုတီဆင္းလိုက္ဟယ္..” လို႕... :D


ႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ...
မလိခ

တစ္ခ်ိန္တုန္းက ၂

ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းက ႏွယ္ႏွယ္ရရေတာ့မဟုတ္ဘူးေနာ္.. သစ္ပုပ္ပင္လဲရွိေသးတယ္....။ လမ္းမနဲ႕ ေက်ာင္းၾကားထဲက သီဟိုဠ္ေတာထဲမွာ ရွိတဲ့ အပင္ၾကီးပါ...။ဘာပင္မွန္းေတာ့မသိဘူး.. ကၽြန္မတို႕က သစ္ပုပ္ပင္လို႕ ေခၚတယ္..။ အပင္ကေတာ္ေတာ္ၾကီးတယ္.. မိန္းထဲက သစ္ပုပ္ပင္ေလာက္ေတာင္ ရွိမလားပဲ..။ ဒါေပမဲ့ေတာထဲမွာဆိုေတာ့ ဘယ္သူမွသိပ္မသြားၾကဘူး..။ ဆရာေတြကို ေရွာင္တဲ့ ဖဲဝိုင္းေတြေလာက္ပဲ အဲဒီမွာရွိတတ္တယ္...။ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ေဒသႏၱရေလ့လာေရးဆိုၿပီး အဲဒီေတာထဲက သစ္ပုပ္ပင္ဆီ သြားဖူးၾကေသးတယ္( အားတိုင္း.. ပ်င္းတိုင္း ကၽြန္မတို႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္စု အဲလို ေလ့လာေရးလို႔ ကိုယ့္ဘာသာနာမည္ေပးၿပီး ေက်ာင္းနားတစ္ဝိုက္ အတန္းလစ္ၿပီး ေလွ်ာက္သြားတတ္ေသးတယ္..).. အဲဒီေန႔က ကၽြန္မေက်ာင္းမတက္လို႔ မေရာက္ၿဖစ္လိုက္ဖူး...။

ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းက ရန္ကုန္ဘက္ကလာရင္ ထမလံုဆိုတဲ့ရြာေလး အေက်ာ္မွာရွိပါတယ္...။ အတိအက်ဆိုရင္ေတာ့.. ထမလံုရြာၿပင္က သခၤ်ိဳင္းေက်ာ္ရင္ ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းဝင္းကို စၿမင္ရၿပီ...။ သခၤ်ိဳင္းက ကားလမ္းရဲ႕ဘယ္ဖက္.. ေက်ာင္းက ညာဖက္မွာပါ..။ ရြာသခၤ်ိဳင္း ဆိုေတာ့ မႈန္မႈန္မႈိင္းမႈိင္း အုတ္ဂူေတြနဲ႕ေပါ့.. တစ္ခ်ိဳ႕ဆို အၿဖဴေတာင္အေရာင္မထြက္ခ်င္ေတာ့ဘူး..။ အဲဒီ သခၤ်ိဳင္းမွာ ထူးထူးၿခားၿခား အုတ္ဂူတစ္ခုရွိတယ္.. ေမာင္ေမာင္ညႊန္႕ အသက္ (၃၅)ႏွစ္တဲ့..။ ဘယ္ကတည္းကရွိတဲ့ အုတ္ဂူမွန္းမသိေပမဲ့ ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းစတက္ကတည္းက သတိထားမိခဲ့တယ္..။ အဲဒီအုတ္ဂူက အၿမဲတမ္းသစ္လြင္ေနၿပီး.. ႏွစ္တိုင္း အေရာင္ေၿပာင္းသုတ္ခံထားရတတ္တယ္..။ အေရာင္ေတြကလဲ အုတ္ဂူေတြမွာ ေတြ႕ရေလ့မရွိတဲ့အေရာင္မ်ိဳး...။ အၿပာရင့္ရင့္တို႔ အစိမ္းတို႕...။ က်န္ရစ္သူမိသားစုအတြက္ ေသေသာသူၾကာရင္ေမ့ဆိုတဲ့စကားက မွန္ခဲ့ပံုမရဘူးထင္ပါတယ္..။ အဲဒီေက်ာင္းမွာ ကၽြန္မေက်ာင္းတက္ခဲ့တဲ့ သံုးႏွစ္လံုးလံုး အဲဒီအုတ္ဂူေလးက လူတိုင္းသတိထားမိေလာက္ေအာင္ကို အၿမဲသစ္လြင္ေနခဲ့တယ္..။ ေနာက္အဲဒီအုတ္ဂူကို မေမ့ႏိုင္တာ ေနာက္တစ္မ်ိဳးရွိေသးတယ္...

ေက်ာင္းကေဝးေတာ့ ေက်ာင္းကိုလာရင္ ကားေပၚမွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေယာက္ပါလာလို႔ စကားေၿပာရင္းဆိုရင္ ေက်ာင္းထိကားစီးရတာ ေဝးတယ္လို႔မထင္မိေပမဲ့.. တစ္ေယာက္တည္းဆိုရင္ေတာ့.. ပ်င္းစရာေကာင္းတာမ်ား အိပ္ကိုငိုက္တယ္...။ အဲလို အိပ္ငိုက္တတ္တဲ့ ကၽြန္မတို႕သူငယ္ခ်င္းေတြ အမွတ္အသားလုပ္ထားတာက... ေက်ာင္းကားစီးၿပီးလာတဲ့ေန႕ဆို... တလမ္းလံုးငိုက္.. တေရးႏိုးလို႕ “ေမာင္ေမာင္ညြန္႕ ၃၅” ဆိုရင္.. ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့မယ္ဆိုတာ သိၿပီ...။အဲလိုမွတ္ထားလိုက္တယ္.. :D

ေက်ာင္းကားက ေက်ာင္းထဲတန္းဝင္တာမို႔ ေက်ာင္းကားစီးရင္ ငိုက္တာ ကိစၥမရွိေပမဲ့ ေက်ာင္းကားမမီလို႔ ဘတ္စ္ကားစီးရတဲ့ေန႔မ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ ကိစၥကရွိၿပီ...။ မငိုက္ပဲလဲမေနႏိုင္ဘူး...။ အဲဒါဆိုရင္ေတာ့... ငိုက္ေနရင္း စပယ္ယာက “ကိုတင္ေမာင္.. ကိုတင္ေမာင္”လို႔ ေအာ္သံၾကားရင္.. ကၽြန္မတို႕က “ေက်ာင္းေရွ႕ပါတယ္” ဆိုၿပီး လွမ္းေၿပာဖို႔ အိပ္မက္ထဲထိစြဲၿပီးသား..။ ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းမေရာက္ခင္မွတ္တိုင္က “ဦးတင္ေမာင္ၿခံ”တဲ့..။ ဒါေၾကာင့္ ေမာင္ေမာင္ညြန္႕၃၅ နဲ႕ ကိုတင္ေမာင္ဆိုတာ ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းတက္ခဲ့တဲ့ တေလွ်ာက္မေမ့ႏိုင္တဲ့ နာမည္၂ခုပါပဲ...။

မွတ္ခ်က္။ ဒီပို႕စ္ေရးေနတုန္း ေမာင္ေမာင္ညြန္႕က ၃၅ လား ၃၆ လားမေသခ်ာေတာ့ အိမ္မွာရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္း၂ေယာက္ကုိ ေမးၾကည့္ေတာ့.. တစ္ေယာက္က ၃၅ တဲ့.. ေနာက္တစ္ေယာက္က ၃၁တဲ့..။ ကၽြန္မကေတာ့ ၃၆လို႔ထင္ေနၿပန္တယ္..။ ၃၁ေတာ့ မၿဖစ္ေလာက္ဖူး..ဆိုၿပီး.. ပယ္လိုက္ၾကတယ္။ ၃၅က ပိုရင္းႏွီးေနသလိုမို႔ ၃၅ လုိက္ရပါတယ္...။ သန္လ်င္ဂ်ီတီစီတက္ခဲ့ဖူးတဲ့သူမ်ား ေမာင္ေမာင္ညြန္႕ကို မွတ္မိခဲ့တဲ့သူမ်ားရွိရင္ အမွားၿပင္ေပးၾကပါလို႕... :D

တစ္ခ်ိန္တုန္းက...

“ရင္နာစြာ.. ၿပန္လည္ေတြးတိုင္း သတိရမိ..ႏွစ္ကိုယ္တူညီ ခ်စ္ဖူးတဲ့ တကၠသိုလ္ဆီ...”

ကၽြန္မတို႕ငယ္ငယ္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္စိန္ရတုတုန္းက ၾကားဖူးခဲ့တဲ့ သီခ်င္းေလးေပါ့..။ တစ္ခ်ိန္တုန္းက တကၠသိုလ္တဲ့...။ ကၽြန္မတို႕ဆိုရင္ေတာ့ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ေကာလိပ္လို႕ပဲေၿပာမလား.. တစ္ခ်ိန္တုန္းက ဂ်ီတီစီလို႕ပဲ ေၿပာရမလား...။ အင္း တစ္ခ်ိန္တုန္းကလို႕ ဆိုတာကေတာ့ အခုနဲ႕မတူလို႔ေပ့ါ...။ အဲဒီတုန္းက ယူနီေဖာင္းဆိုတာၾကီး မဝတ္ရေသးဘူးေလ..။ ေက်ာင္းထဲဝင္လိုက္တာနဲ႕ အေရာင္ကိုစံုေနတာပဲ.. ေပ်ာ္စရာၾကီး...။ ဟိုအကၤီ်ခရမ္းေရာင္နဲ႕ အစ္ကိုၾကီးက ဘယ္လို.. ITကြင္း ဝတ္လာတဲ့ အကီ်ေလးကၿဖင့္ ခ်စ္စရာေလးနဲ႕ အတင္းေတြ သတင္းေတြ ေၿပာရတာလဲ ေပ်ာ္စရာၾကီး...။

ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းမွာ ေတာလမ္းလို႕ေခၚတဲ့ ေၿမလမ္းေလးလဲရွိေသးတယ္..။ လမ္းမၾကီးနဲ႕ ေက်ာင္းနဲ႕ ၾကားမွာ သီဟိုဠ္ေတာေလးရွိတယ္..။ ေက်ာင္းထဲဝင္တဲ့ ကြန္ကရစ္လမ္းမၾကီးက ေနပူလြန္းလို႕ ... ကၽြန္မတို႕တေတြ.. သီဟိုဠ္ေတာစပ္က ေၿမလမ္းေလးအတိုင္းေလွ်ာက္ၾကတယ္.. မိုးမရြာတဲ့ေန႕ေတြဆိုရင္ေပါ့..။ အပင္ၾကိဳအပင္ၾကားက ေကြ႕ဝိုက္သြားရတဲ့ အဲဒီလမ္းေလးက ထီးေဆာင္းစရာမလိုေအာင္ကို သစ္ပင္ရိပ္ေတြနဲ႕ ေအးၿမေနေလ့ရွိတယ္..။ မိုးရြာရင္ေတာ့ ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ ေၿမလမ္းေလးက ေရေၿမာင္းတိမ္တိမ္ေလး ၿဖစ္ေနတတ္တယ္..။ ေၿမြပါးကင္းပါးကလဲ ေၾကာက္တတ္ေသးေတာ့.. အဲဒီလမ္းကိုသြားရင္ T-Square ၾကီး တရမ္းရမ္းနဲ႕ အသံေပးၿပီးလဲ သြားရတယ္..။ သူေရွာင္ ကိုယ္ေရွာင္ေပါ့..။

ေတာလမ္းကေန ထြက္လိုက္ၿပီဆိုရင္ပဲ လမ္းဆံုေလးတစ္ခုကို ဘြားကနဲေတြ႕ရၿပီ...။ ညာဖက္ခ်ိဳးရင္ လမ္းရဲ႕ ဘယ္ဖက္တစ္ၿခမ္းလံုး ခေရပင္ေတြၿပည့္ေနတဲ့ ခေရပင္လမ္း..(ကၽြန္မတို႕ သူငယ္ခ်င္း ၇ ေယာက္ေပးထားတဲ့ နာမည္ပါ..။ ေရွ႕ေလွ်ာက္ ပါသမွ်နာမည္ေတြက ကၽြန္မတို႕ေပးထားတဲ့ နာမည္ေတြခ်ည္းပါပဲ.. နာမည္ေတြမွာ ရာဇဝင္ေတြလဲရွိေသးတယ္ရွင့္..)။ ဒီလမ္းေလးကို နာမည္မွည့္ဖို႔လုပ္တုန္းက ကၽြန္မတို႕သူငယ္ခ်င္းတစ္စု ကိုယ့္စိတ္တိုင္းက် နာမည္ေပးခ်င္စိတ္နဲ႕ လုရေသးတယ္..။ ေနာက္ဆံုး အေဝမတည့္တာနဲ႕ပဲ အားလံုးသေဘာတူညီမႈနဲ႕ ခေရပင္လမ္းၿဖစ္သြားခဲ့တယ္..။ ေရွ႕တည့္တည့္မွာက မိန္းလမ္း ။ အက်ယ္ဆံုးနဲ႕ လမ္းအေကာင္းဆံုးမို႕ ပါ..။ လမ္းရဲ႕ ညာဖက္မွာက ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးရံုးခန္း၊ ေက်ာင္းသားေရးရာနဲ႕ workshops ေတြရွိတဲ့ အေဆာက္အဦး.. ၿပီးေတာ့ EC နဲ႕ FC Department ရွိတဲ့ အဝါေရာင္တိုက္ပုေလး.. ။ လမ္းရဲ႕ ဘယ္ဖက္မွာကေတာ့ ႏွစ္ထပ္ Drawingေဆာင္.. ေနာက္ေတာ့ စာသင္ခန္းေတြမေလာက္တာနဲ႕ ကၽြန္မတို႕ ဒုတိယႏွစ္မွာ စာသင္ေဆာင္ၿဖစ္သြားတယ္..။ ကၽြန္မေက်ာင္းကထြက္လာၿပီးမွ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘြဲ႕ယူတဲ့ ႏွစ္မွာေတာ့ အဲဒီအေဆာင္က Convocation Hall ၿဖစ္သြားၿပန္ပါတယ္တဲ့... ေတာ္ေတာ္စြယ္စံုရတဲ့ အေဆာင္ၾကီးပါ.။ လမ္းရဲ႕အဆံုးနားမွာက ဂ်ီတီစီေက်ာင္းသားတို႕စံုရာ Canteen..(ကၽြန္မေၿပာတာ စံုရာ ေနာ္... ဆံုရာမဟုတ္ဘူး.. :P။ သူငယ္ခ်င္းေတြ လူစံုေအာင္ေတြ႕ရတာ အဲဒီတစ္ေနရာပဲရွိလို႔...:D)။

Canteen ရွိရာ အဝန္းအဝိုင္းေလး အစြန္း ဘယ္ဖက္မွာက ေစတီေလး..။ ရင္ၿပင္ေလးနဲ႕ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းရွိတဲ့ တစ္ဝဂူေစတီေလး...။ ကၽြန္မတို႕ကေတာ့ ဘုရားေလးလို႕ေခၚၾကတယ္။ ဘုရားေလးအေနာက္ဖက္မွာက လယ္ကြင္းေတြ..။ ေဆာင္းတြင္းဆို အဲဒီလယ္ကြင္းမွာ ပုလဲပန္းလို႔ေခၚတဲ့ ရိုးတံရွည္ရွည္နဲ႕ ပန္းၿဖဴၿဖဴေလးေတြ အေလ့က်ေပါက္တယ္..။ အဲဒီခ်ိန္ဆို လယ္ကြင္းထဲက ပန္းေတြခူးၿပီး.. ဘုရားေလးရင္ၿပင္မွာ.. ပန္းေတြက်စ္ၾကတယ္..။ ပန္းက်စ္တယ္လို႔ သံုးရတာက ဒီလိုပါ...။ ပုလဲပန္းရဲ႕အရိုးက ၿမက္ပင္ေတြလိုဆိုေတာ့ ေပ်ာ့တယ္..။ ခူးၿပီးရင္ ၾကာၾကာမခံဘူး.. အရိုးကေန က်ိဳးေတာ့တာပဲ..။ အဲဒီပန္းေလးေတြကို အရိုးေလးေတြ တစ္ခုနဲ႕ တစ္ခုလိမ္ၿပီး... က်စ္လိုက္ေတာ့ လြယ္လြယ္နဲ႕မက်ိဳးေတာ့ဘူးေပါ့..။ ၿပီးေတာ့ ပန္းပြင့္လံုးလံုးေလးေတြကလဲ ေၾကာင္လိမ္ေလွကားေလးလို ၿဖစ္ေနေရာ..။ အဲလိုက်စ္တာကို ကၽြန္မတို႕က “အခ်စ္”လို႕ေခၚတဲ့ ITကသူငယ္ခ်င္းက သင္ေပးတယ္လို႕ထင္တာပဲ..။ သိပ္ေတာ့မမွတ္မိေတာ့ဘူး...။ ၿပီးရင္ေတာ့ အဲဒီပန္းေလးေတြကို ဘုရားမွာကပ္ၾကတယ္..။ တစ္ခ်ိဳ႕ၾကေတာ့လဲ အိမ္သယ္သြားၾကတယ္..။ ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းက ေဆာင္းတြင္းဆို ခ်စ္စရာအေကာင္းဆံုးပဲ..။ သိပ္လဲသာယာတယ္..။ ေက်ာင္းပိတ္ခါနီး ေႏြဆိုရင္ေတာ့ ပူၿပင္းေၿခာက္ေသြ႕ေနၿပီး မိုးရာသီမွာေတာ့ စာသင္ခန္းကိုသြားဖို႕ သိုင္းကြက္နင္းရပါတယ္..။ ဗြက္ေတြ ႏြားေခ်းေတြကို ေရွာင္ရွားရင္းေပါ့..။

အဲဒီ Canteen မေရာက္ခင္ေလးမွာ ညာဖက္ခ်ိဳးသြားတဲ့လမ္းကိုေတာ့.. ကၽြန္မတို႕က “နတ္ေခ်ာင္း”လမ္းလို႕ေခၚတယ္..။ အဲဒီလမ္းေလးရဲ႕ ဘယ္ဖက္မွာ IT Department နဲ႕ စာသင္ခန္းေတြ ရွိတဲ့ အစိမ္းႏုေရာင္ တစ္ထပ္အေဆာက္အဦးေလးရွိတယ္..။ အဲဒီေမဂ်ာက ေကာင္မေလးကို ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းက သေဘာက်တယ္..။ ၿပီးေတာ့ လူၾကားထဲ နာမည္ရင္း မေခၚပဲ အတင္းေၿပာလို႕ေကာင္းေအာင္ ကၽြန္မတို႕ေတြက ေကာင္မေလးကို နတ္ကလ်ာလို႕ေခၚတယ္..။ တရုတ္သိုင္းကား သိုင္းေလာကစိန္ေခၚသံ ထဲက မင္းသမီးနာမည္ေလ...။ ဟဲဟဲ.. ဒီေလာက္ဆိုသေဘာေပါက္ေလာက္ၿပီေပါ့.. ဘာေၾကာင့္ နတ္ေခ်ာင္းလမ္း ၿဖစ္သြားရသလဲဆိုတာ...။

ေနာက္ၿပီးရွိေသးတယ္..ခေရပင္လမ္းရယ္ နတ္ေခ်ာင္းလမ္းရယ္နဲ႕ မ်ဥ္းၿပိဳင္ရွိတဲ့ EC, FC Department ေဆာင္နဲ႕ ေက်ာင္းသားေရးရာတို႔ workshops တို႕ရွိတဲ့ အေဆာင္ၾကားထဲက လမ္းကိုေခၚတာက “ၿမင္းေစာင္းလမ္း” တဲ့..။ အဲဒီလမ္းနဲ႕ ကပ္ရပ္ရွိတဲ့ workshop က EP workshop..။ ဒီတစ္ခါက ကၽြန္မဇာတ္လမ္း..။ ကၽြန္မတို႕ထက္ တစ္တန္းၾကီးတဲ့ အသားၿဖဴၿဖဴအရပ္ရွည္ရွည္နဲ႕ EPက အစ္ကိုၾကီးကို ကၽြန္မက သေဘာက်တယ္..။ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ အဲဒီလူကို အားရပါးရ နာမည္ေပးထားတာက “ၿမင္းၿဖဴၾကီး”တဲ့...။ ဟဲဟဲ... အဲဒီလမ္းကို ကၽြန္မေလွ်ာက္ရင္ ကုိယ့္ဌာနရွိတဲ့ဖက္ ေယာင္လို႕ေတာင္မၾကည့္ပဲ EP Workshop ရိွတဲ့ဖက္ပဲ ေစာင္းကန္းေစာင္းကန္းေလွ်ာက္တတ္လို႔.. အဲဒီနာမည္တြင္သြားရၿခင္းပါ...။ ကၽြန္မကလဲ ကၽြန္မပဲေလ...။

ေနာက္ မိန္းလမ္းနဲ႕ အၿပိဳင္... လမ္းကိုေတာ့.. ေဘာလံုးကြင္းလမ္းလို႔ပဲ ရိုးရိုးေလးေပးလိုက္တယ္..။ အဲဒီကတည့္တည့္သြားရင္ ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းရဲ႕ ေဘာလံုးကြင္းကိုေရာက္တယ္..။ ေဘာလံုးကြင္းရဲ႕ ဟိုဘက္မွာက ဆရာ ဆရာမေတြရဲ႕အိမ္ေတြ...။ ကားလမ္းမနဲ႕ဆို ေဝးလြန္းလို႕...။ စဥ္းစားၾကည့္ေလ.. ၾကားထဲမွာ သီဟိုဠ္ေတာရယ္.. တေမွ်ာ္တေခၚ ေက်ာင္းဝင္းၾကီးရယ္.. ေဘာလံုးကြင္းရယ္..။ အဲဒါေတြလြန္မွ သူတို႕အိမ္ကိုေရာက္ရတာ...။

Title: = ေခါင္းစဥ္

~~စာမီနာ မီနာ... ေအ့... ေအ့... ဝါကာ ဝါကာ ေအး..ေအ့...~~

မဂၤလာပါ...။ ခုေနရာတိုင္း ဝါကာဝါကာေနၾကေတာ့.. ကၽြန္မလဲ ဝါကာဝါကာၾကည့္တာပါ.. :D..။ အဲဒီ ဝါကာဝါကာ ကလဲ ကူးစက္ေရာဂါလိုပဲ..။ တကယ္ပါ..။ ကမၻာ့ဖလားမစခင္ ဝါကာဝါကာ ကို ဒီႏွစ္ကမၻာ့ဖလားသီခ်င္း ဆိုၿပီး... ေသခ်ာသြားတဲ့အခ်ိန္တုန္းက KL က သူငယ္ခ်င္းက ဂ်ီေေတာ့ခ္ကေန လင့္ခ္လာေပးတယ္..။ နားေထာင္ၾကည့္.. ေကာင္းတယ္တဲ့..။ ကၽြန္မလဲ နားေထာင္ၾကည့္ေတာ့ .. အမယ္ မဆိုးဘူး သီခ်င္းေလးက ၿမဴးသားပဲေပါ့..။ မာန္ေလးလဲပါသလို.. ရိုးရာသံေလးလဲပါတယ္ေပါ့.. (ကိုယ့္ဘာသာ ဆရာၾကီးလုပ္ၿပီး ေတြးၾကည့္မိတာေၿပာပါတယ္.. တကယ္က ကၽြန္မက ဘာမွလဲသိတာမဟုတ္ဘူး...)..။ အဲ ေနာက္သံုးရက္ေလာက္ေနေတာ့.. ကၽြန္မကို လာေၿပာၿပန္တယ္.. ငါ ဝါကာဝါကာကို အလြတ္ရသြားၿပီတဲ့..။ အမ္.. နင့္ဟာကလဲ ၾကိဳးစားလွခ်ည္လား... ေပါ့။ ဒါနဲ႕ အိမ္ကို ကၽြန္မခ်စ္သူလာလည္တဲ့ေန႕က်ေတာ့.. ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး ဝါကာဝါကာေလး ဖြင့္ၿပမိလိုက္တယ္..။ အဲ... ေနာက္ေတာ့ ဒင္းက ကၽြန္မကြန္ပ်ဴတာကို အပိုင္စီးၿပီး ဝါကာဝါကာကို youtube မွာ စာသားရွာၿပီး အလြတ္ထိုင္က်က္ေနပါေလေရာေလ...။

ခုဆို ကမၻာ့ဖလားလဲ အရွိန္ေကာင္းေနပါၿပီ...။ ရံုးေရာက္လို႕ ဂ်ီေတာ့ခ္တက္တိုင္း အၿမဲရွိေနတတ္တဲ့ KLက သူငယ္ခ်င္းလဲ ေပ်ာက္ေနရွာၿပီ..။ ညတိုင္း ဝါကာဝါကာေနရလို႕ ရံုးေတာင္မွန္ရဲ႕လားမသိပါဘူး..။ ဟိုတစ္ေန႕က ဂ်ာနယ္တစ္ခုမွာ ၿမန္မာႏိုင္ငံက မင္းသမီးေလးတစ္ေယာက္ ကမၻာ့ဖလားအတြက္ ဆုေတာင္း ေပးထားတာေလးကို သေဘာက်မိလို႔ပါ...။ အားလံုး ႏိုင္ေစခ်င္တဲ့ အသင္းေတြႏိုင္ၾကပါေစ.. တဲ့။ ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္မလဲ အဲလိုပဲ ဆုေတာင္းေပးခ်င္ပါတယ္..။ အားလံုး ႏိုင္ေစခ်င္တဲ့ အသင္းေတြ ႏိုင္ၾကပါေစ.. လို႕.. :P။

ခု ကၽြန္မအလုပ္အသစ္မွာ ေဘာ့စ္အသစ္နဲ႕ ဘဝၾကီးသာယာေနပါၿပီ..။ အရင္အလုပ္တုန္းက ရံုးကၿပန္ေရာက္ရင္ အိပ္ရာထဲေခြ.. စေန တနဂၤေႏြဆို အိမ္မွာပဲေအာင္းၿပီး ဘယ္မွမသြား ဘယ္သူနဲ႕မွ မေတြ႔ပဲ စိတ္ဓာတ္ေတြ ေအာက္ဆံုးေရာက္ေနခဲ့တဲ့ကၽြန္မ.... ခုဆို.. လန္းလန္း လန္းလန္းနဲ႕ ရံုးပိတ္ရက္ဆို အိမ္ကို မကပ္ေတာ့ဘူး..။ ၿပီးေတာ့ ဇာမဏီ့အိမ္သြားသြားၿပီး.. ဝိုင္းကေလးေတာင္ေထာင္လိုက္ေသး...။ ဟဲဟဲ ဘာဝိုင္းလို႕ထင္လဲ.. ဖဲဝိုင္းေပါ့.. (ဒီပို႕စ္ကို PG 15လို႕ ကိုယ့္ဘာသာသတ္မွတ္ထားပါတယ္.. :P)။ သိပ္ေတာ့အထင္မၾကီးပါနဲ႕.. (မၾကီးမွန္းေတာ့သိပါတယ္.. ေၿပာၾကည့္တာပါ.. :D).. ကၽြန္မတို႕ေၾကးက ဆယ္ၿပား.. ၿပားသံုးဆယ္ပါ.. ပိုကာမွာဆိုရင္ေပါ့..။ တခါတခါလက္ၾကီးတဲ့သူေတြပါရင္ေတာ့ ၿပားသံုးဆယ္ .. ၿပားငါးဆယ္ ၿဖစ္သြားတတ္ပါတယ္..ဟဲဟဲ..။ အဲ.. ပိုကာေဆာ့လို႔ပ်င္းလာရင္ေတာ့.. Big 2 ေဆာ့ပါတယ္..။ ဒါကလဲ တစ္ခ်ပ္ ဆယ္ၿပားေၾကးပါ..။ ေနာက္ အဲဒါမွပ်င္းလာရင္.. facebook ထဲက Texas Poker လိုဟာမ်ိဳးေဆာ့ပါတယ္..။ စည္းကမ္းေတြကေတာ့ တခါတခါ အမ်ားညီလို႔ “ဤ” က “ကၽြဲ” ၿဖစ္သြားရတာမ်ိဳးေပါ့..။

တခ်ိဳ႕ေယာကၤ်ားေလးေတြ ေဆးလိပ္ေသာက္တာ အရက္ေသာက္တာကို ၾကိဳက္သလိုမ်ိဳး ကၽြန္မလဲ ဖဲရိုက္ရတာကို ၾကိဳက္ပါတယ္..။ ဖဲရိုက္ရင္း တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ စေနာက္.. ရယ္စရာေတြေၿပာ.. ကိုယ့္အလုပ္သူ႕အလုပ္က အေၾကာင္းေတြ၊ စိတ္ညစ္စရာေတြ ေဒါသထြက္စရာေတြ ဟာသေတြ... အၿပန္အလွန္ေၿပာၾက...။ ၿပီးေတာ့ ပါးစပ္ကသာ အဲလိုေၿပာေနတာ လက္ကလဲ ကိုယ့္အလွည့္ေရာက္ရင္ သူ႕အလိုလိုက လႈပ္ရွားေနေသး...။ တခါတခါမ်ားဆို ကိုယ္က ဖဲကေလးၾကည့္ရင္း ကိုယ့္အလုပ္က အေၾကာင္းေလး ေၿပာေနမိပါတယ္... ကိုယ့္ေရွ႕က ငါးၿပား ဆယ္ၿပားပိုက္ဆံပံုထဲက လစ္ရင္လစ္သလို လာခိုးတဲ့လူကလဲ ရွိေသး...။ ၿပီးေတာ့ ပိုကာကစားရင္ အေပၚအိမ္ကေနၿပီး ကိုယ္ေၿပာတာ စိတ္ဝင္တစားနားေထာင္သလိုလိုနဲ႕ ဖဲလာခိုးၾကည့္တာမ်ိဳးကလဲ ခံရတတ္ေသးတယ္..။ အဲဒီေတာ့ မ်က္စိကလဲ လ်င္ရေသးတယ္ရွင့္..။

ငါးၿပားဆယ္ၿပားဝိုင္းဆိုေတာ့ ႏိုင္ရင္လဲ ႏွစ္က်ပ္ သံုးက်ပ္ေပါ့..။ တခါတခါ သိပ္ကံေကာင္းတဲ့သူက်ေတာ့ တစ္ဆယ္ေလာက္ႏိုင္တတ္တယ္..။ တဝိုင္းလံုးရံႈးတဲ့အခါမ်ိဳးေပါ့..။ အဲဒီခါမ်ိဳးက်ရင္ ႏိုင္တဲ့လူရဲ႕ ပိုက္ဆံပံုကို အားလံုးမ်က္ေစာင္းေတြထိုးၾကရင္း ... ဝိုင္းလုရေအာင္တို႕.. ရိုက္လုရေအာင္တို႕ တစ္ေယာက္ကမီးပိတ္လိုက္ က်န္တဲ့လူက ပိုက္ဆံပံုကို အစေဖ်ာက္ေပးမယ္တို႕ က်ိန္းတာမ်ိဳးကလဲ ရွိတတ္တယ္.. အဲဒီ ငါးက်ပ္ တစ္ဆယ္ကို..။ ကစားေနရင္း သိပ္ကံဆိုးလို႔ ပါသမွ် အေၾကြေတြ ေၿပာင္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီလူ မကစားေတာ့မွာစိုးလို႕ က်န္တဲ့လူေတြက တစ္က်ပ္ ႏွစ္က်ပ္ေပးၿပီး အရင္းၿပန္ မ,တည္ေပးၾကေသးတယ္..။ ေပ်ာ္စရာလဲ ေကာင္းသလို ခ်စ္စရာလဲေကာင္းၾကတယ္...။

ကၽြန္မတို႕ဝိုင္းမွာ ကၽြန္မတို႕ထက္ ငယ္တဲ့ ေက်ာင္းကို ကၽြန္မတို႕ေနာက္ႏွစ္မွ ၿပီးတဲ့ ေကာင္ေလးေတြလဲပါတယ္..။ သူတို႔က ဇာမဏီတို႕ ဇနီးေမာင္ႏွံနဲ႕ တစ္အိမ္ထဲေနတဲ့ ကေလးေတြေပါ့..။ သူတို႕ေတြကလဲ ကၽြန္မတို႕ တၿခားအေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ သူတို႔အိမ္မသြားၿဖစ္တဲ့ အပတ္ေတြဆို.. ဖုန္းဆက္ၿပီး အစ္မၾကီးတို႕မလာဘူးလား နဲ႕ သတိတရေမးတတ္ၾကတယ္..။ တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ weekends ေတြ ဖဲရိုက္ရမွာ mood မရွိၾကရင္ေတာ့ ဂစ္တာတီးၿပီး သီခ်င္းဆိုၾကတယ္..။ အဲဒီခါမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္မတို႕ သူငယ္ခ်င္းၿဖစ္တဲ့ ဇာမဏီ့ေယာကၤ်ားရယ္.. ေနာက္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရယ္က မ်က္ခံုးလႈပ္ေနၾကၿပီ..။ အဲဒီမွာက သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ပဲ ဂစ္တာတီးတတ္တာကိုး..။ ဆိုခ်င္တဲ့သူေတြက ကၽြန္မတို႕မိန္းကေလး ေလးေယာက္ေပါ့...။ အသံေသးအသံေၾကာင္နဲ႕.. ေနာက္တေန႔ အိပ္ရာထလို႔ အသံထြက္ႏိုင္ေသးတဲ့သူကပဲ သစၥာေဖာက္လိုလိုနဲ႕ အႏိုင္မခံအရႈံးမေပးကို အပီဟစ္ၾကတာ...။ တီးတဲ့သူ မတီးတတ္ေတာ့တဲ့ သီခ်င္းဆို ကြန္ပ်ဳတာေရွ႕ခ် youtube ဖြင့္ၿပီးလဲ ဆိုၾကေသးတယ္...။ သီခ်င္းေတြကလဲ အစံုပဲ.. ကၽြန္မနဲ႕ ဇာမဏီက Oldies ဆိုေတာ့... ကၽြန္မတို႕တီးခိုင္းတဲ့သီခ်င္းေတြက ေမာင္တို႕ခ်ယ္ရီေၿမလို.. LOBOရဲ႕ Stoney လိုဟာမ်ိဳး ၿပီးေတာ့ Ronan Keating လဲအၾကိဳက္တူတယ္။ ေနာက္ႏွစ္ေယာက္က အသက္ၾကီးေပမဲ့ ႏွလံုးသားေတြ ႏုသစ္ေနတုန္းဆိုတဲ့ အပ်ိဳၾကီးမမေတြ..။ သူတို႕ၾကိဳက္တာက ဂ်င္းနီတို႕.. ရသတို႔.. ၿပီးရင္ Justin Bieber နဲ႕ Taylor Swift.။ Rehana နဲ႕ Lady Gaga လဲ သူတို႕ၾကိဳက္တယ္..။

ေၾသာ္.. ၾကံဳတုန္း ဖြရဦးမယ္...။ Lady Gaga ရဲ႕ နာမည္ၾကီး Bad Romance ကုိ ၿပန္ဆိုထားတာရွိေသးတယ္..။ ဂစ္တာတီးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက စလိုက္တာ..။ သီခ်င္းမွာ “ရာ-ရာ-အာ-အာ-အား, ေရာ္မာ-ေရာ္မာ-မား, ဂါဂါ-ဝူ-လာ-လား” ဆိုၿပီးပါတယ္ေလ..။ အဲဒါကို သူက ဂစ္တာေလးတီးၿပီး ဘယ္လိုဆိုလဲဆိုေတာ့.. “ရာ-ရာ-အာ-အာ-အား, ေရာ္မာ-ေရာ္မာ-မား, ဇာဇာ-အူေၾကာင္ၾကား” တဲ့..။ ဇာမဏီ့အတြက္ သီခ်င္းတဲ့...:D..။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း တပတ္ေလာက္က ရံုးမွာ တစ္ေယာက္တည္းပ်င္းလို႕ သီခ်င္းညည္းမယ္ၾကံတိုင္း ပါးစပ္က အဲဒီ “ရာ-ရာ-အာ-အာ-အား, ေရာ္မာ-ေရာ္မာ-မား, ဇာဇာ-အူေၾကာင္ၾကား”ခ်ည္းပဲ ဆိုဆိုမိေနေတာ့တယ္..။ သီခ်င္းေပါက္သြားတယ္ ဆိုရမွာေပါ့...။ :D

ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ ေအာက္တိုဘာကတည္းက ေပ်ာက္သြားတာဆိုေတာ့... ခုမွပဲ ႏႈတ္ဆက္ရေတာ့မယ္...:D
ႏွစ္သစ္မွာ က်န္းမာ ေပ်ာ္ရႊင္ ခ်မ္းေၿမ႕ၾကပါေစ... လို႔..။
ခု စကၤာပူရာသီဥတုက ပူလိုက္ေအးလိုက္နဲ႕မို႕... စကၤာပူက သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း.. က်န္းမာေရးကို ဂရုစိုက္ၾကပါဦးေနာ္....

(ဘာေခါင္းစဥ္ေပးရမွန္း စဥ္းစားမရလို႔ ေခါင္းစဥ္ေရးရမဲ့ box ေဘးနားကစာေလး ၿပန္ကူးေရးလိုက္တာ.. )
:D
မလိခ